Chinese
没有能成立的理由。如果说在根识现量的圆满相续的最后，唯独生起一个意现量的刹那，在根识现量存在的时候，根识现量阻碍了意现量，所以意现量不生起。那么，这是极其荒谬的，因为眼睛不间断地取各种各样的色法时，阻碍了意现量生起的时机，最终在色法的显现没有停止之间，意现量不生起。如果是这样，那么在观看舞蹈等等的时候，根识现量不间断地生起时，在根识现量圆满相续的最后，根识现量没有阻碍的意现量生起的时间是哪个呢？无法确定。如果意现量刹那只看到根识现量相续结束时的刹那之境，那么如何忆念起长时间见到境的景象呢？这样的刹那没有任何帮助，这样的话，即使承认没有清晰见到色等等五境的意现量也可以。因此，必须承认根意现量是二种次第的。有些人认为，同时的根意，这些通过一个明觉的意识同时体验，从自证的角度来说是现量三种次第。但是，自证存在于一切意识中，即使不计算它的次第也没有矛盾，但是根意现量以二种次第生起，这是经论成立的。这些不是互相阻碍的，因为无法成立任何相违的理由，例如眼识和耳识同时生起一样。这些只是简略的叙述。即使这样，确定境色等等是依靠根识的力量。因为这些意识的所依根本身，从同类到同类，不间断地存在相续，因此依靠从它产生的意识的力量，或者依靠它，意意识确定境。因为前一个识刚灭，意根自身没有那样的单独的所依，所以仅仅依靠意无法确定境色等等。因为这必须依赖于根识的直接因，所以境的确定被命名为根的意识所确定。之所以说“眼识是量成立境是蓝色”，而不说“意识是量成立”，是因为在决断境是蓝色时，根识是自
English
There is no reason to establish it. If it is said that at the end of the complete continuum of sense direct perception, only one moment of mental direct perception arises, and when sense direct perception exists, sense direct perception obstructs mental direct perception, so mental direct perception does not arise. Then, this is extremely absurd, because when the eye continuously grasps various forms, it obstructs the opportunity for mental direct perception to arise, and ultimately, mental direct perception does not arise until the appearance of forms has not ceased. If this is the case, then when watching dances and so on, when sense direct perception arises continuously, at the end of the complete continuum of sense direct perception, which is the time when mental direct perception arises without being obstructed by sense direct perception? It is impossible to determine. If the moment of mental direct perception only sees the moment of the object at the end of the sense direct perception continuum, then how can one remember the appearance of seeing the object for a long time? Such a moment is of no help, so in this way, even if one admits that there is no mental direct perception that clearly sees the five objects such as form, it is acceptable. Therefore, it must be admitted that sense and mental direct perception are of two stages. Some people think that these simultaneous senses and minds are experienced simultaneously by one clear and aware consciousness, and from the perspective of self-awareness, they are direct perception of three stages. However, self-awareness exists in all consciousnesses, and even if its stage is not counted, there is no contradiction, but sense and mental direct perception arise in two stages, which is established by the scriptures. These are not mutually obstructive, because no contradictory reason can be established, just like eye consciousness and ear consciousness arise simultaneously. These are just brief descriptions. Even so, the determination of objects such as form is due to the power of sense consciousness. Because the basis of these consciousnesses, the senses themselves, exist continuously from the same kind to the same kind, therefore, relying on the power of the consciousness arising from it, or relying on it, mental consciousness determines the object. Because the previous consciousness has just ceased, the mind itself does not have such a separate basis, so the mind alone cannot determine objects such as form. Because this must rely on the direct cause of sense consciousness, the determination of the object is named as the determination by the consciousness of the senses. The reason why it is said that "eye consciousness is the valid cognition that establishes the object as blue" and not "mental consciousness is the valid cognition" is because when deciding that the object is blue, sense consciousness is the self-
Tibetan
་དབང་གིས་འཇུག་ལ། ཡིད་ནི་དབང་ཤེས་དེ་ལ་ལྟོས་དགོས་པའི་ཕྱིར་དེས་གྲུབ་པར་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་འགོད་དང་དེ་ཡི་ལན། །དང་པོ། གཟུགས་སོགས་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་ཤེས་པ་རང་དང་དུས་མཉམ་པ་དེ་ཡིན་པར་རློམ་པ་དག་ན་རེ། འབྲས་བུ་ཤེས་པ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པ་གཟུང་ཡུལ་གཉིས་དུས་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཅན་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་མི་འཐད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ནི་རང་ཉིད་ཡོད་པའི་དུས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་མེ་ཡོད་པའི་དུས་སུ་ཚ་བ་ཡིན་གྱི་མེ་འགགས་ནས་ཚ་བ་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་སྔོན་པོ་རང་ཉིད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཅན་གྱི་དོན་སྔོན་པོའི་སྐད་ཅིག་དག་ནི་ཇི་ལྟར་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཡིད་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་སུ་དེ་འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་སམ། ཡང་ན་མིག་ཤེས་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་སྔ་ལོགས་སུ་ཡིད་བྱེད་དེ་དང་དུས་མཉམ་པར་ཚོགས་པའི་དོན་དེ་དབང་ཤེས་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་སྦྱར་ཡང་འདྲ་སྟེ། དོན་ལ་ཤེས་པའི་གཟུང་དོན་སྔར་བྱུང་བ་མི་འཐད་ཅེས་རྒོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་བསྟན། །དེ་ལ་གཟུང་བར་འཇོག་པ་འཐད། །དང་པོ། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུའི་སྔར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་ན་འབྲས་བུའི་སྔར་ འབྲས་བུ་དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ས་བོན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན། སྔར་མེད་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་འདོན་ནོ། །ཕྱིས་འབྲས་བུ་ཡོད་ཟིན་ནས་ཀྱང་རྒྱུ་དེས་ཕན་པ་གང་ཡང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གྲུབ་ཟིན་པ་དེ་གཞན་གང་ལའང་རག་ལས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུ་སྔར་མེད་པ་ལས་མི་སྐྱེ་ཞིང་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པ་ལས་མི་སྐྱེ་བ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཅོག་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་ཡོད་ཡིན་པས་ཁྱབ་ལ། འབྲས་དུས་ན་འགག་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་དབང་ཤེས་གསུམ་ཚོགས་པ་དེ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་སྔོན་པོ་རང་ཉིད་འཛིན་པའི་བློ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཟིན་པ་དེ་དང་བཅས་པ་སྟེ་དུས་མཉམ་པར་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པའི་དོན་དེ་དུས་མཉམ་པའི་བློ་དེའི་གཟུང་དོན་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། གཟུང་ཡུལ་འཛིན་པ
Chinese
依靠于（意），意是必须依赖于根识的，因此由它成立。第二，辩论的提出和它的回答。第一，那些自认为了知色等事物的所取境与识自身是同时的人说：如果作为果的识与作为它的作者的所取境二者不是同时的，而是有先后的，那就不合理了。因为诸事物的作者是在自身存在的时候起作用，就像火存在的时候才有热一样，火熄灭后产生热是不可能的。如果那样的话，你所说的与认知蓝色自身的识的第一个刹那同时的蓝色刹那，是如何与产生意现识第一个刹那的无间缘根识一起起作用的呢？因为在产生意现识第一个刹那的时候，它已经灭尽了。或者，也可以这样理解：在眼识第一个刹那之前，与作意同时聚集的事物，是如何与根识第一个刹那一起起作用的呢？总之，意思是说，识的所取境先产生是不合理的，这是辩论的内容。第二，显示因果不同时。对于它，安立为所取是合理的。第一，所谓的因，并不是果之前不存在，因为如果因不存在，那么在果之前，就没有产生那个果的能力，因此不会产生，就像没有种子一样。或者，也可以念作：因为之前没有，所以没有能力。之后，即使果已经存在，那个因也不会带来任何利益，因为已经自我成立的事物不需要依赖任何其他事物。因此，因不是从之前不存在的事物中产生，也不是从同时存在的事物中产生，这是事物的规律。因此，所有的因都遍及于之前存在，并且遍及于果时灭亡。因此，同时的境、根识三者聚集是后者的因，而不是与认知蓝色自身的智慧本身已经成立的事物，也就是同时存在的事物，不是同时的智慧的所取境。第二，正文和它的合理性。第一，所取境执
English
It relies on (mind), and mind must rely on root consciousness, so it is established by it. Second, the presentation of the argument and its answer. First, those who assume that the object of perception, such as form, which is known by consciousness, is simultaneous with consciousness itself, say: If the consciousness that is the result and the object of perception that is its agent are not simultaneous, but are prior and subsequent, then it is unreasonable. Because the agent of things acts when it exists, just as there is heat when there is fire, it is impossible for heat to arise after the fire has gone out. If that is the case, how can the moment of blue that is simultaneous with the first moment of the consciousness that cognizes blue itself be acting together with the root consciousness that is the immediately preceding condition that generates the first moment of mental manifestation? Because it has already ceased when the first moment of mental manifestation arises. Or, it can also be understood as: How can the object that gathers simultaneously with attention before the first moment of eye consciousness be acting together with the first moment of root consciousness? In short, the meaning is that it is unreasonable for the object of perception of consciousness to arise first, which is the content of the argument. Second, showing that cause and effect are not simultaneous. For it, it is reasonable to establish it as the object of perception. First, the so-called cause is not that which did not exist before the effect, because if the cause does not exist, then before the effect, there is no ability to produce that effect, so it will not arise, just like without a seed. Or, it can also be recited as: Because there was nothing before, there is no ability. Afterwards, even if the effect already exists, that cause will not bring any benefit, because that which has already been self-established does not need to depend on anything else. Therefore, the cause does not arise from something that did not exist before, nor does it arise from something that exists simultaneously, this is the law of things. Therefore, all causes are pervasive in that they existed before, and are pervasive in that they cease at the time of the effect. Therefore, the simultaneous gathering of object, root consciousness, and the three is the cause of the latter, not the object of perception of the simultaneous wisdom, which is the thing that has already been established as the wisdom that cognizes blue itself, that is, the thing that exists simultaneously. Second, the text and its rationality. First, the object of perception holds