Tibetan
པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོས་བཟུང་ཟིན་འདས་པ་དེ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ན་དྲན་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་འདོད་ལ་འདི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་བཅད་ཟིན་པ་སླར་ཡང་འཛིན་ན་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། བྱེད་པ་ཚད་མ་སྔ་མས་ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བྱ་བ་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ཅན་གྱི་གཞལ་བྱའམ་ལས་སུ་བྱ་བ་ལ་ནི་སྔ་མའི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་ནམ་རྟོགས་ཟིན་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་དེ་ལ་ནི། མིག་སོགས་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་ཅན་ནམ་གཞན་ཡིད་མངོན་དག་ནི་སྔར་མ་ཤེས་པ་དེ་ཡི་གསལ་བྱེད་དམ་ཤེས་བྱེད་དམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་དེ། ཤིང་བཅད་ཟིན་པ་ལ་སླར་ཡང་སྟ་རེས་གཅོད་པའི་བྱ་བ་འཇུག་ཏུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་པ་དག་གི་ལུགས་ལྟར་ཡུལ་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཚད་མ་དུ་མས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཤེས་སོ་སྙམ་ན། གཟུང་དོན་ གྱི་དངོས་པོ་རྟག་པ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་བློའང་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དུས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་ཕྱི་ཁྱད་མེད་པའི་གཟུང་དོན་ཉིད་བློའི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་གཅིག་པོ་དེས་ཀྱང་སྔ་ཕྱིའི་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་སྔ་ཕྱིར་རིམ་ཅན་དུ་བྱུང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་རུང་བ་མིན་ཏེ་རྟག་པ་དེ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་རུང་བ་མིན་པས་ན་རང་ལས་གཞན་པའི་རྐྱེན་དེ་དག་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་མངོན་གྱིས་དབང་པོས་བཅད་ཟིན་སླར་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་ནམ་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ། དབང་པོས་གཟུང་བ་སླར་ཡང་འཛིན་མི་སྲིད་པ་དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་འགགས་མ་ཐག་པའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིད་ཤེས་ནི་དབང་མངོན་སྔ་མས་བཟུང་བ་ལས་ཡུལ་གཞན་པ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དེ་ཕྱིར་ལོང་བས་མཐོང་བ་སོགས་སུ་ཐལ་བ་མིན་ཏེ། དབང་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་མེད་པར་དེ་མི་འབྱུང་བས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། ཡུལ་མ་ངེས་པར་ཐལ་བ་སྤང་། །དབང་དོན་རྒྱུ་རྐྱེན་མི་རུང་སྤང་། །དང་པོ། དབང་མངོན་སྔ་མས་བཟུང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡིད་དེས་མི་འཛིན་ན་དབང་མངོན་དང་ཡིད་མངོན་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། དབང་མངོན་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་སོང་བའི་ཡིད་དེས་ཆོད་པ་དང་བསྐལ་བ་ལ་སོག
Chinese
之故。如果境是刹那，但由意识所取已逝之境仅是忆念，则不应许其他一切忆念为现量，且必须说明此（忆念）是量之差别。又，若再次执取已决断者，则不应理成为量，因为作者（意识）作为前量，对于已成办在该境上完全决断之事的所量或所作事，对于彼，前者的作用已作完或已了知，不作丝毫差别，对于彼，眼等根所生者或他者意识现量等，如何许为彼先前未知的显现者或知者或成办者？如已砍断之树，不可能再次以斧砍之。若如外道之宗，认为恒常之境，由众多量再三了知，则从所取义之事物恒常者所生之识，也应前后一切同时产生，因为无有前后差别之所取义，是识之生因之故。若认为仅由彼一所取义，也依赖于前后之根与作意等俱生缘前后次第产生，而次第产生自执识，则如是不可行，因为恒常者不可被他缘所改变，故而依赖于自之外的他缘相违。因此，意识现量并非再次执取根所决断者，故而无有不应理成为量之过失。第二，根所取者不可能再次执取，故而根之识的先前刹那已灭之后，从彼无间缘所生之意识，是执取与先前根现量所取者相异之境，即第二刹那，故而并非成为盲人见物等之过失，因为无有根现量之无间缘，则彼不生之故。第三，遣除于境不决定之过失。遣除根境因缘不容有。第一，若非由彼意识执取先前根现量所取者，则无有根现量与意识现量是境相同之决定，因为已成为根现量之无间缘的彼意识，了知树木与劫等。
English
Therefore. If the object is momentary, but the past object already apprehended by the mind consciousness is merely recollection, then all other recollections should not be accepted as direct perception, and the difference of this (recollection) being a valid cognition must be explained. Furthermore, if one re-grasps what has already been determined, it is not reasonable to be a valid cognition, because the agent (consciousness) as the previous valid cognition, for the object to be measured or the action to be done that has already accomplished the act of completely determining on that object, for that, the previous action has been done or understood, and does not make any difference, for that, how do those born from the senses such as the eye or other mental direct perceptions, etc., consider it to be the manifester or knower or accomplisher of what was previously unknown? Just as it is impossible to apply the act of cutting with an axe again to a tree that has already been cut. If, according to the tenets of the outsiders, it is thought that the same permanent object is known again and again by many valid cognitions, then the mind arising from the permanent object of the object to be grasped should also arise simultaneously in all the past and future, because the object to be grasped, which has no difference between past and future, is the cause of the mind's arising. If it is thought that even that one object to be grasped depends on the co-operative conditions such as the senses and attention of the past and future arising in sequence, and sequentially generates self-grasping consciousness, then this is not feasible, because the permanent cannot be differentiated by other conditions, therefore it is contradictory to rely on those other conditions other than itself. Therefore, mental direct perception does not re-grasp what has been determined by the senses, so there is no fault of not being reasonable to be a valid cognition. Second, it is impossible to re-grasp what has been grasped by the senses, therefore, the mind consciousness arising from the immediately preceding condition of the previous moment of the sense consciousness having ceased is grasping an object different from what was grasped by the previous sense direct perception, that is, the second moment, therefore it is not a consequence of a blind person seeing things, etc., because without the immediately preceding condition of the sense direct perception, it does not arise. Third, refuting the fault of uncertainty about the object. Refuting the impermissibility of the cause and condition of the sense object. First, if that mind does not grasp what was previously grasped by the sense direct perception, then there is no certainty that the sense direct perception and the mental direct perception are the same object, because that mind, which has become the immediately preceding condition of the sense direct perception, knows trees and kalpas, etc.