Tibetan
གྱུར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནམ་ཡང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་གཟུང་དོན་ནང་གི་ཡོན་ཏན་དེ་དག་ཡིན་པས་རང་གི་གཟུང་དོན་བོར་ནས་གཞན་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ། ཉེས་པ་དེར་དོགས་ནས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ཁོ་ན་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་བདེ་བ་མི་འཛིན་ཏེ་དེའི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ནི། ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནམ་ཡང་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་མཐོང་བཞིན་དུ་ནང་གི་བདེ་བ་མྱོང་བའི་ཡིད་མེད་པར་ཁྱོད་འདོད་ཅིང་དབང་ཤེས་རང་གིས་ནི་བདེ་བ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་སུ་ཡང་འདོད་ཡོན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་དབང་ཡིད་ཅིག་ཅར་འཇུག་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ལ། ཐལ་བ་བརྗོད་དང་དེའི་ལན་འགོག །དང་པོ། ཡུལ་དོན་དེ་དང་ནི་ནང་གི་བདེ་སོགས་དེ་ཡོད་པ་ལས་དབང་ཡིད་ཀྱི་བློ་གཉིས་པོ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་ཡུལ་མྱོང་བཞིན་བདེ་བ་མྱོང་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ནི། དུས་ཅིག་ཅར་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་གི་དོན་གཉིས་ནི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ན་བདེ་སྡུག་དག་ནི་ཅིག་ཅར་རིག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕ་རོལ་ལན་བརྗོད་དེ་ཉིད་འགོག །དང་པོ། བདེ་སྡུག་སོགས་ཡུལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ་ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེ་ནི་བདེ་བའི་ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེར་ལེན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡི་ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་བདེ་སྡུག་ཅིག་ཅར་དམིགས་པའི་སྐྱོན་དེ་མེད་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ། གནོད་པ་བརྗོད་དང་ཉེས་སྤོང་དགག །དང་པོ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཁྱོད་ལྟར་ན་བདེ་སོགས་ཤེས་པར་མི་འདོད་ལ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེ་སོགས་མི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཅི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ། ཉེས་པ་དེ་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་མཐོང་ནས་ཤེས་པ་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཀྱང་བདག་པོ་ཡི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་པོའི་རྒྱུ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་འགལ་བ་དག་ལའང་གཉིས་ཀའི་རྒྱུར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཉི་མའི་སྣང་བ་གཅིག་ཉིད་མཚན་མོར་རྒྱུ་བ་འུག་པ་སོགས་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་མི་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དག་ལ་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་པ་སྟེ་མི་མཐོང་བ་དང་། མ
Chinese
因此，永远不会见到外在的境，因为它的所取义是内在的功德，所以不应舍弃自己的所取义而执著于其他。第二，如果因为怀疑那个过失，而使得根识只执著于境，而不执著于乐，因为它不是它的境，那么，从境色等所生的乐等，就永远不会被体验到。你认为在见到色法的同时，没有体验内在乐的意，并且根识自己也不体验乐。如果是这样，那么任何人都不可能享受欲妙。第二，对于认为根识和意识同时运作的观点，显示其过患。包括，陈述推论和驳斥其回答。第一，如果因为境的事物和内在的乐等存在，根识和意识的二者同时产生，那么在体验境的同时，就不会没有体验乐，那么，当令人满意和不令人满意的事物同时存在于境中时，乐和苦就会同时被认知。第二，包括，他人陈述回答并亲自驳斥。第一，乐和苦等不会仅仅因为境的存在而产生，因为内在的近取因，即意识的识也是原因，如果它存在，痛苦等就会产生。作为近取因的唯一识，在成为乐的近取因时，不会成为痛苦的近取因。因此，因为认为不是相违的近取因，所以没有同时缘取乐和苦的过失，如果这样说。第二，包括，陈述过患和驳斥过失的避免。第一，如果是乐等识，那么那样也可以，但按照你的观点，不认为乐等是识，因此，以什么理由说，识不是了知乐等的近取因的原因呢？这是不合理的。第二，因为见到那个过失无法避免，所以如果说识不是乐等的近取因的原因，而是成为主因，那么，主因也被视为是相违果的二者之因。例如，唯一的阳光，对于夜晚行走的猫头鹰等，以及除此之外的人等感官，依次显现出见到色法和不一致，即见不到。
English
Therefore, one will never see the external object, because its object of apprehension is the internal qualities, so one should not abandon one's own object of apprehension and cling to others. Second, if because of suspecting that fault, the sense consciousness only grasps the object, and does not grasp pleasure, because it is not its object, then, the pleasure etc. that arises from the object form etc. will never be experienced. You think that while seeing the form, there is no mind to experience the inner pleasure, and the sense consciousness itself does not experience pleasure. If this is the case, then no one can enjoy desirable qualities. Second, to show the faults in the view that sense consciousness and mind operate simultaneously. Including, stating the inference and refuting its answer. First, if because the object thing and the inner pleasure etc. exist, the two minds of sense consciousness and mind arise simultaneously, then while experiencing the object, there will be no absence of experiencing pleasure, then, when satisfactory and unsatisfactory things exist simultaneously in the object, pleasure and pain will be recognized simultaneously. Second, including, others stating the answer and personally refuting it. First, pleasure and pain etc. do not arise merely because the object exists, because the internal proximate cause, that is, the consciousness of mind, is also a cause, if it exists, suffering etc. will arise. The only consciousness that is the proximate cause, when it becomes the proximate cause of pleasure, will not become the proximate cause of suffering. Therefore, because it is considered not to be a contradictory proximate cause, there is no fault of simultaneously apprehending pleasure and pain, if you say so. Second, including, stating the fault and refuting the avoidance of the fault. First, if it is pleasure etc. consciousness, then that is fine, but according to your view, you do not consider pleasure etc. to be consciousness, therefore, for what reason is it said that consciousness is not the cause of the proximate cause of not knowing pleasure etc.? This is unreasonable. Second, because seeing that fault cannot be avoided, so if it is said that consciousness is not the cause of the proximate cause of pleasure etc., but becomes the main cause, then the main cause is also seen as the cause of both contradictory results. For example, the only sunlight, for owls etc. that walk at night, and other senses such as humans, sequentially shows seeing the form and inconsistency, that is, not seeing.
Tibetan
ཐུན་པ་སྟེ་མཐོང་བའི་བདག་རྐྱེན་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ཡིས་དོན་རིག་འཐད་པ་ནི། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་རང་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། དེ་འདྲའི་སྣང་བ་དེ་ཡང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་དེས་གསལ་པོར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་དོན་མྱོང་བར་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ། འདྲ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ། །དོན་མྱོང་ཞེས་ནི་ཐ་སྙད་བཏགས། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ལེགས་པར་དཔྱད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ལ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་གསལ་ རིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟར་རིག་པར་བྱེད་པ་འདི་དག་ནི་རང་གི་སྔ་ལོགས་སུ་བྱུང་བ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་དོན་ལས་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འདིས་དོན་དངོས་སུ་མྱོང་བར་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་པ་འདི་ནི་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་དེ་ཡིན་ལ། གཟུང་རྣམ་དེ་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་དོན་ལ་ཤེས་པ་གཞན་མིན་པའི་འཛིན་རྣམ་དེས་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མཐོང་བཞིན་པའི་ཚེ་ཡུལ་སྔོན་པོ་ཕྱི་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དེ་གཟུང་རྣམ་དང་། དེ་འཛིན་ཤེས་པ་ནང་ན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་དེ་འཛིན་རྣམ་སྟེ་དེ་གཉིས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་བསླད་པའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གསལ་པོར་མྱོང་བ་དེས་ན་དོན་སྔོ་སོགས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མྱོང་བར་བཤད་དེ། དོན་དམ་པར་ནི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ལ་མྱོང་བ་མ་འགགས་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་ན་རང་རིག་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གྲངས་ཅན་པས་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་དོན་དུ་འདོད་པ་འགོག་པ་ལ། འདོད་པ་བརྗོད་དང་དེ་འགོག་པའོ། །དང་པོ། འགའ་ཞིག་སྟེ་གྲངས་ཅན་པས་ནི་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན་དེ་ཙམ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཉིད་དང་ནི་དེ་ཡང་སེམས་མེད་པ་དང་རང་ལས་གཞན་པར་གྱུར་པའི་ཤེས་པས་གཟུང་བར་སྨྲ་སྟེ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་གྱིས་གཟུང་བྱར་མི་འཐད་དང་། ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དང་། །སེམས་མེད་ཡིན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ། ཡུལ་དང་བདེ་སོགས་ཐ་དད་དང་། །གཅིག་ཏུ་འདོད་ཀྱང་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ། གྲངས་ཅན་པ་དེ་ཡི་ཡང་དབང་པོའི་བློས་དུས་ཅིག་ཅར་དོན་
Chinese
就像同时产生见解的助缘一样。第二，从名言的角度来说，它理解事物是合理的，因为快乐等是知识。因此，感官意识领域的快乐等，在外境的形象如同镜子中的影像一样投射到自身上，这就是显现。而且，这种显现也被同时的意识清晰地体验到，因此世间才有名言说体验事物，如同：体验相似的事物，就称为体验事物。仔细分析，外境的事物并不是直接体验到的，而是无二的意识以自身明 智的方式，像认识境的形象一样去认识，这些都只是从自身先前产生的形象创造者的角度，与它相似地产生而已。因此，无可否认的境显现如同真实体验事物一样，这就是显现为事物自性的所取相。而所取相的自性，也就是体验到事物并非其他知识的能取相。例如，当看到外面的蓝色等事物时，境蓝色在外面的样子是所取相，而执取它的知识在里面的样子是能取相，虽然这两者在本质上没有差别，但由于迷惑而显现为二。因此，由于清晰地体验到形象，所以说感官意识体验到蓝色等事物。但从胜义谛的角度来说，所缘的色等本身只是显现为那种形象而已。因此，虽然境和有境显现为二，但在本质上是无二的，并且体验没有停止而清晰，所以成立为自证。第二，遮破数论派认为快乐等是外境的观点。分为：陈述观点和遮破它。第一，有些数论派认为，快乐等在外境中以五唯的自性存在，并且也是无心识的，被与自身不同的知识所取，他们这样说。第二，分为：不应是他者所取、不应是外境、不应是无心识。第一，分为：境和快乐等是不同的，即使认为是一体也是不合理的。第一， 数论派的感官意识同时
English
It is like simultaneously producing the conditions for seeing. Second, from the perspective of conventional language, it is reasonable to understand things because happiness and so on are knowledge. Therefore, the happiness and so on of the sensory consciousness realm, the appearance of the external object is projected onto itself like an image in a mirror, and this is appearance. Moreover, this appearance is also clearly experienced by the simultaneous consciousness, so in the world there is the term to experience things, such as: experiencing similar things is called experiencing things. Upon careful analysis, external things are not directly experienced, but rather the non-dual consciousness in its own clear intelligent way, like recognizing the appearance of an object, these are only born similarly from the perspective of the creator of the appearance that occurred earlier in oneself. Therefore, the undeniable appearance of the object as if actually experiencing things is the apprehended aspect that appears as the nature of things. And the nature of the apprehended aspect, that is, the experiencing of things is not another knowledge, but the grasping aspect. For example, when seeing blue things outside, the appearance of the blue object outside is the apprehended aspect, and the knowledge that grasps it inside is the grasping aspect. Although these two are not different in essence, they appear as two due to delusion. Therefore, because the appearance is clearly experienced, it is said that the sensory consciousness experiences blue things and so on. But from the perspective of the ultimate truth, the object of focus, such as form, itself is only appearing as that appearance. Therefore, although the object and the subject appear as two, they are non-dual in essence, and the experience is clear without stopping, so it is established as self-awareness. Second, refuting the Samkhya school's view that happiness and so on are external objects. Divided into: stating the view and refuting it. First, some Samkhya schools believe that happiness and so on exist in the external world with the nature of the five tanmatras, and are also without consciousness, and are taken by knowledge that is different from themselves, they say so. Second, divided into: it should not be taken by others, it should not be an external object, it should not be without consciousness. First, divided into: the object and happiness and so on are different, and it is unreasonable to think that they are one. First, The Samkhya school's sensory consciousness at the same time