Tibetan
ར་གསལ་རིག་གི་ཤེས་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད་ཅིང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུའང་མ་གྲུབ་པས་ན་གནས་ཚུལ་ལ་གཉིས་སྟོང་གི་རང་རིག་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རྒྱན་གྱི་ལུགས་ལྟར་ན། དངོས་རྣམས་ཐ་དད་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར། དབུ་མ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་དང་། ཉན་ཐོས་པའི་ལུགས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པར་ཡང་བཞེད་ཅིང་། ཡང་གཞན་དག་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་པའི་རང་རིག་ཙམ་བསྒྲུབས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞུང་འདིའི་དགོངས་པ་རྣམ་རྫུན་ལྟར་དུ་བཞེད་པའང་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་གཞུང་འདིས་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་སྣང་བ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་འཆད་པ་ལ་གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་རིག་ཙམ་འཁོར་འདས་ཀྱི་སྣང་གཞི་དང་འཆར་གཞིར་གྲུབ་པས་དེ་ཙམ་གཙོར་བཏོན་ནས་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་གསལ་པོར་སྟོན་པ་ནི་གཞུང་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བས་བསྙོན་དུ་མེད་ལ། སེམས་ཙམ་དེ་ལའང་དོན་དམ་པར་གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་ཤེས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་ལ་སུ་ཡང་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་གཉིས་སྟོང་དུ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་རྫུན་པ་ཡིན་པར་མི་གྲུབ་ཅིང་། རྣམ་བདེན་རྫུན་ནི་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་ཡོད་མེད་དུ་བཞེད་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡིན་ཅིང་ཐ་སྙད་དུ་རྣམ་མེད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་འཐད་པས་གཞུང་འདིར་རྣམ་བཅས་སུ་བཞེད་པ་ནི། ཡོངས་གཅོད་ནང་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ལྟར། །གནས་པ་འདི་ནི་ཆ་གཞན་ཡིན། །ཞེས་ དང་། ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་བོའི་། །དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །ཞེས་དང་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གཞུང་གི་སྐབས་ཀུན་ཏུ་གསལ་ལོ། །དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཀྱང་། །ནང་གི་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ནི། །ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན་ཏེ། །དོན་ཡིན་རྣམ་ཤེས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྣམ་བཅས་པ་དེ་ལ་བཞེད་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱོན་མེད་པར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་འོང་བ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་ཡིན་ཏེ་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་རྒྱས་པར་མི་སྤྲོའོ། །ཤེས་པ་གང་ཞིག་དོན་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་སྔོན་པོ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་གཏད་ན་སྔོན་པོར་སྣང་ཞིང་ལྔ་ཀས་རྣམ་པ་གཏད་ན་ལྔ་ཀར་སྣང་བ་སོགས་བློ་གཅིག
Chinese
仅仅是明觉智慧的显现而已，由于能取所取二者也不成立，因此就实情而言，仅仅成立为二空的自智。又按照庄严论师的观点，以“事物各异存在”等三颂，依次宣说了中观、瑜伽行派和声闻乘的空性，也是这样认为的。还有其他一些人，仅仅凭借成立了空离能取所取的自智，就认为此论的观点如同唯识宗的假相派一样。对此，此论主要阐述了名言理证的量，因此在阐述显现作为方便的部分时，仅仅是二空的识，成立为轮回涅槃的显现之基和显现之源，因此仅仅着重强调了这一点，而清晰地阐述唯识宗的宗义，这是论本身所阐明的，无可否认。对于那个唯识宗，在胜义谛中也说成立二空的识，对此没有任何人不同意，因此仅仅通过成立二空，并不能成立是假相派。真假相的差别仅仅在于，在名言的场合，对于具有二取显现的识，认为有无形相的差别而已，在名言中体验为无相是不合理的，因此此论认为是有相的，即： “完全遮遣内是外， 存在此乃他分也。” 以及： “若与识异则非有， 如何随逐他义转？” 以及： “设若总相识体性， 即是彼义则成过。 如是许故无有失。” 以及： “俱时缘虑决定故， 青与彼识非异识。” 等等，在论的各个章节中都阐明了。因此，导师陈那（Phyogs kyi glang po）也说： “内在所知之体性， 任何显现如外境， 是义即是识体故。” 对于有相派，有三种观点，在名言中没有过失，凭借事物的力量而产生的是能取所取数量相等，因为在其他地方已经阐述过了，所以这里不再赘述。任何识，对于自相的事物如何显现各种各样，就如实地体验到，即：如果专注于一个蓝色境的形相，就显现为蓝色，如果专注于五根的形相，就显现为五根等等，都是一个心。
English
It is merely the appearance of clear awareness and wisdom, and since neither the apprehended nor the apprehender are established, it is established as the self-awareness of two emptinesses in reality. Furthermore, according to the Ornament tradition, the emptiness of the Middle Way, Yogacara, and Sravaka schools is taught in sequence with three verses such as "things exist separately," and this is also the view. Others, relying on the establishment of self-awareness that is empty of the apprehended and the apprehender, also consider the intention of this treatise to be like the false-aspectarian of the Mind-Only school. In this regard, since this treatise mainly shows the valid cognition that examines conventional terms, when explaining the aspect of appearance as a means, only the two-emptiness consciousness is established as the basis and source of appearance of samsara and nirvana, so only that is emphasized, and the presentation of the tenets of the Mind-Only school is clearly shown, which is clear in the treatise itself and cannot be denied. Even within that Mind-Only, no one disagrees that the two-emptiness consciousness is established in ultimate truth, so merely establishing two emptinesses does not establish it as a false-aspectarian. The difference between true and false aspects is only that, in the context of conventional terms, there is a difference in whether or not the consciousness with dualistic appearance is considered to have aspects, and it is not appropriate to experience it as aspectless in conventional terms, so this treatise considers it to have aspects, namely: "Completely excluding, the inner is like the outer, This existence is another part." And: "If it is not different from consciousness, How can it follow another meaning?" And: "If the general characteristic is the nature of consciousness, It would be the meaning itself, which would be a fault. Since it is accepted as such, there is no fault." And: "Because of the certainty of simultaneous focus, Blue and that mind are not different minds." Etc., are all clarified in every chapter of the treatise. Thus, the teacher Dignaga (Phyogs kyi glang po) also said: "The nature of inner knowable things, Whatever appears like the outer realm, Is the meaning, because it is the nature of consciousness." There are three views on those who have aspects, and there is no fault in conventional terms. What comes about through the power of things is that the number of apprehended and apprehender are equal, because it has already been explained elsewhere, so I will not elaborate here. Whatever consciousness experiences how various things of self-characterized objects appear, it experiences them as they are, namely: if one focuses on the appearance of a single blue object, it appears as blue, and if one focuses on the appearance of the five senses, it appears as the five senses, etc., all are one mind.
Tibetan
་ལ་ཡུལ་རུང་བ་ན་གནས་པ་སྣ་ཚོགས་ཅིག་ཅར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཡང་གསལ་རིག་གི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མེད་ཅེས་མི་བྱ་ཞིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སེམས་གསལ་རིག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་གཅིག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཐ་སྙད་ཤིན་ཏུ་འཐད་དེ། གནས་སྐབས་སུ་དབང་ཤེས་ལྟ་བུ་ལ་སྦྱར་ཡང་དོན་གྱིས་གནས་དོན་ལུས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ཡང་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐལ་བ་འགོད་དང་མ་ངེས་སྤང་། །དང་པོ། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་གཅིག་ འདོད་རུང་བ་དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རས་ཁྲ་བོ་ལྟ་བུའི་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ཆ་མེད་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། ཤེས་པ་གཅིག་ལ་གཟུང་རྣམ་སྣ་ཚོགས་དབྱེར་མེད་པ་དེ་བཞིན་གཅིག་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱར་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་དགོས་ནའང་སྔོན་པོ་བསྒྲིབས་པས་གཞན་མི་སྒྲིབ་པ་དང་། སྔོན་པོ་མཐོང་བས་གཞན་མི་མཐོང་བ་སོགས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ནུས་པ་ངེས་ཤིང་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྟེན་པར་མཐོང་གི་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་གཅིག་གིས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པས་གནོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། གནོད་སྤོང་གི་ལན་དགག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཕ་རོལ་པོས་སོ་སོར་དབྱེ་བར་ནུས་པ་ནི་ཡན་ལག་ལ་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ལ་མིན་ནོ་ཞེ་ན་དབྱེ་བར་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡན་ལག་ནི་རེ་རེ་ནས་རྣམ་པར་བསལ་བ་ན་དབྱེ་མི་ནུས་པའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་གཞན་ཡན་ལག་ཅན་ཞེས་པ་ནི་མཐོང་བ་མེད་པས་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་འདྲའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་འགོག་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་ཡན་ལག་སིལ་བུ་བ་དབང་འདས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་དེ་ལས་ཁྱད་མེད་པས་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་བདག་དང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་རེ་རེས་དབང་ཤེས་མི་བསྐྱེད་ཀྱང་ཚོགས་པ་ན་བསྐྱེད་པར་འདོད་པ་བཞིན་རྡུལ་དུ་མ་ཚོགས་ནས་མཐོང་རུང་གི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་མང་པོ་དག་ཅིག་ཅར་དབང་བློ་ཡི་རྒྱུར་འགྱུར་ཡང་འགལ་བ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་གཟུང་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མི་མཚུངས་ལ། རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་ཀྱང་གཟུང་ཡུལ་ནི་ཡན་ལག་
Chinese
因为在适宜的地方，各种事物同时显现，所以心之相是多种多样的，但也是明觉之识的一种体性。因此，不能说心没有多种相，而应该说多种相与心之明觉的单一自性没有差别。因此，心一而显现多种，这种说法非常合理。暂时可以比作根识，但实际上，将所有身体的显现都视为唯心，也应该这样理解。第二，确立过失与排除不定。第一，多种显现的心是唯一的。 如同可以接受的那样，外面的花布之类的颜色等事物，如果是有支分的无分单一自性，那么，对于一个意识来说，所取之相多种多样，不可分割，也应该与一不可分割，并且没有分别，但蓝色遮蔽时，不会遮蔽其他，看到蓝色时，不会看到其他等等，在产生自执之识时，似乎总是依赖于确定且不同的特征，就像一个意识执持多种事物一样，一个境不会产生多种事物，因此有妨害。第二，在允许驳斥消除妨害的回答的情况下，对方说，能够分别的是支分，而不是有支分，那么，能够分别的具有差异性的支分，如果一个个地消除，那么不能分别的没有差异性的其他有支分，因为没有被看到，所以就像虚空中的花朵一样。在阻止成立的允许下，对方说，如果没有有支分，那么支分零散，与不可控制的微尘没有差别，因此不应显现为根的境，如果按照你的说法，根、境、自我和意等各个不同的事物，虽然各自不能产生根识，但就像你们认为集合起来就能产生一样，众多微尘集合起来，产生了可以看见的差别，同时成为根识的因，又有什么矛盾呢？不会有的。如果说，根意等是因，而不是所取境，所以不相同，微尘是因，但所取境是有支
English
Because various things appear simultaneously in a suitable place, the aspects of the mind are diverse, but they also become the essence of a single clear and knowing consciousness. Therefore, one should not say that the mind does not have various aspects, but rather that the various aspects are not different from the single clear and knowing nature of the mind. Therefore, it is very reasonable to say that one mind appears as many. Temporarily, it can be compared to sense consciousness, but in reality, all appearances of the body are considered as mind-only, and this should be understood in this way. Second, establishing faults and eliminating uncertainty. First, the mind of various appearances is one. Just as it is acceptable, if external things such as the colors of a calico cloth are of a single indivisible nature with parts, then for one consciousness, the apprehended aspects are diverse and inseparable, and they should also be inseparable from one and without distinction. But when blue obscures, it does not obscure others, and when blue is seen, others are not seen, etc. In generating self-grasping consciousness, it always seems to rely on definite and distinct characteristics, just as one consciousness grasps various things, one object does not produce various things, so there is harm. Second, in allowing the refutation of the answer to eliminate harm, the opponent says that what can be distinguished is the part, not the whole with parts. Then, the parts with distinct differences that can be distinguished, if each one is eliminated, then the other whole with parts that cannot be distinguished and has no difference, because it is not seen, is like a flower in the sky. Under the permission to prevent establishment, the opponent says that if there is no whole with parts, then the parts are scattered and there is no difference from uncontrollable dust particles, so it should not appear as the object of the senses. If according to your view, each of the different things such as the senses, objects, self, and mind cannot produce sense consciousness individually, but just as you think that they can produce it when they are assembled, many dust particles assemble and produce a visible difference, and at the same time become the cause of sense consciousness, what contradiction is there? There will be none. If you say that the senses and mind are causes, not apprehended objects, so they are not the same, and that dust particles are causes, but the apprehended object is the part