Tibetan
་དད་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་སྟོང་པར་བསྒྲུབ། །དེས་ན་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་འཁྲུལ། །དང་པོ་ལ། ཕྱི་དོན་ལ་ལྟོས་གཟུང་འཛིན་མེད། །ནང་ཤེས་ལ་ལྟོས་གཟུང་འཛིན་མེད། །དང་པོ། སྣང་ཡུལ་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དཔྱད་ན། མ་གྲུབ་པ་དེ་ཕྱིར་གཟུང་ བའི་དོན་དང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཆ་དུ་མ་ཚོགས་པའི་རགས་སྣང་ལིང་པོ་གཅིག་པུ་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རགས་པ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ནི་ཆ་ཤས་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཆ་དུ་མ་ཚོགས་པའི་མང་པོ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཅིག་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་མང་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ། རེ་རེ་ལས་ཐ་དད་པའི་མང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་རགས་སྣང་ནི་ཡན་ལག་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །གང་སྣང་བ་དེ་ནི་ཆ་མེད་པའི་ཡན་ལག་གཅིག་པུར་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་རྣམས་བརྟག་མི་བཟོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་གྲུབ་དོན་ནོ། །དང་པོ། ཕྱི་དོན་རགས་སྣང་བརྟགས་ན་མི་འཐད་པས་མེད་དུ་ཆུག་ནའང་ཤེས་པ་ལ་སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བ་བསླུ་མེད་དུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཤེས་པས་ཡུལ་སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་ནང་ཤེས་པ་ཉིད་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་དེའི་ངོར་སྣང་བ་དེ་འཛིན་པས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱི་རོལ་ལྟར་གནས་པ་འདི་ནི་ཆ་གཞན་གཟུང་རྣམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་གསལ་རིག་གི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཡི་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པ་ཉིད་དེ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུང་བ་མེད་ཀྱང་འཛིན་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གཟུང་འཛིན་གང་རུང་གཅིག་ནི་མེད་པའམ་མ་གྲུབ་པས་ཀྱང་གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལྟོས་བཅས་ཡིན་པས་རེ་རེ་ཡན་གར་དུ་ཡོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ སུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡི་རང་རིག་རང་གསལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་དེ་ཡིའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེའི་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་བ་ནི། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་གནས་པ་འདི་ནི་གཟུང་འཛིན་དེ་ཐ
Chinese
确立无信者的空性。这是为了消除争论。第一，确立所取和能取二者为空性。因此，各种显现都是错觉。第一，依赖外境则无所取能取。依赖内识则无所取能取。第一，如果考察显现的对境是什么，因为没有成立，所以所取的意义和能取的意识，不是由诸多部分聚集的粗大显现的整体，因为粗大的自性被否定存在于一个部分上。也不是存在于诸多部分聚集的众多上，因为在一个上没有的，怎么会在众多上有呢？因为没有任何一个叫做从各个分离的众多。因此，粗大显现因为没有从支分上成立为一和异，所以只是假立，没有任何真实成立。凡是显现的，因为没有变成无分的部分，所以显现都是不可考察的。第二，事物和它的成立之理。第一，如果考察外境的粗大显现不合理，即使允许它不存在，但是因为意识显现为蓝色等是无可否认的经验所成立的，所以它会成立吗？如果这样想，意识经验对境蓝色等而完全确定，这只是内识自身显现而已。而且，在那个意识的面前，显现的那个被执持的，像存在于所取的外部一样，这只是假立为其他部分的所取相。实际上，没有所取能取的差别，成为明觉的意识的自性，在一个自性上显现为不同的相，这只是被二取显现错觉的习气所迷惑，就像二月显现一样。如果说没有所取，但是有能取，那么，所取能取任何一个不存在或者不成立，也会导致二者都消失，因为二者是相互依赖的，所以各自独立存在是不可能的。第二，因为所取能取二者没有成立，所以从所取能取二者空性的自性明觉自显现，也就是具有二取显现的遍计所执，也是那个真如，因为那是它的最终状态。第二，显现为不同的错觉是：外部和内部的事物作为对境和有境而存在，这都是所取能取
English
Establishing the emptiness for those without faith. This is to eliminate disputes. First, establish the emptiness of both the grasped and the grasper. Therefore, various appearances are illusions. First, depending on external objects, there is no grasped or grasper. Depending on inner consciousness, there is no grasped or grasper. First, if we examine what the object of appearance is, because it is not established, the meaning of the grasped and the consciousness of the grasper are not a single, solid, coarse appearance composed of many parts, because the nature of the coarse is denied to exist in one part. Nor does it exist in the many composed of many parts, for how can what is not in one be in the many? Because there is nothing called the many that are separate from each other. Therefore, the coarse appearance is not established as either one or different from its parts, so it is merely a designation, and nothing is truly established. Whatever appears, because it has not become a single part without divisions, all appearances are unbearable to examine. Second, the thing and its reason for establishment. First, if examining the coarse appearance of external objects is unreasonable, even if we allow it to not exist, the appearance of consciousness as blue, etc., is established by undeniable experience, so will it be established? If you think so, the consciousness experiencing objects such as blue, etc., and completely determining them, is merely the appearance of inner consciousness itself. Moreover, in the face of that consciousness, the appearance that is grasped, like existing outside the grasped, is merely designated as the aspect of the grasped of another part. In reality, there is no difference between the grasped and the grasper, becoming the nature of clear and aware consciousness, appearing as different aspects in one nature is merely deluded by the habitual patterns of the illusion of dualistic appearance, like the appearance of two moons. If you say that there is no grasped, but there is a grasper, then if either the grasped or the grasper does not exist or is not established, both will disappear, because they are interdependent, so it is impossible for each to exist independently. Second, because the grasped and the grasper are not established as two, the self-aware and self-illuminating nature that is empty of both the grasped and the grasper, which is also the completely conceptualized with dualistic appearance, is also that very suchness, because that is its ultimate state. Second, the illusion of appearing as different is: external and internal things existing as object and subject, all of this is the grasped and the grasper.
Tibetan
་དད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བློའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མ་གཏོགས་པའི་གཅིག་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་འགྲུབ་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་པར་བཞག་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་མ་གྲུབ་བཞིན་རྨོངས་པས་བསླད་པ་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ཉིད་ལྟ་བུ་ཡིན་ན། དོན་དུ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཡོད་པའང་ནང་གི་བསླད་པའི་དབང་གིས་འགྲུབ་ཀྱི་དོན་ལ་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཐ་དད་པ་ལྟར་སྣང་བ་དག་ཀྱང་བསླད་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་བསླད་པ་ཡིན་པས་ཕྱི་རོལ་ཟླ་བ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བའང་བསླད་པ་ཡིན་གྱི་མ་བསླད་པར་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤང་ལ། ཤེས་ཉིད་སྟོང་པར་གསུངས་པའི་ལུང་། །སྟོང་ན་སྣང་བའི་རིགས་འགལ་སྤང་། །དང་པོ་ལ། ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་པའི་ལན། །ཁས་བླང་བ་ཡི་ལུང་དོན་བཤད། །དང་པོ། གལ་ཏེ་གཉིས་སྟོང་གི་རང་རིག་ཙམ་ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མདོ་ལས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་མཚན་གྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ལས། འདི་ལྟར་གཟུང་བ་ལ་གཟུགས་སུ་རུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མཉན་པར་བྱ་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་། འཛིན་ པ་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམ་ཤེས། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཚོར་བ། མཚན་མར་འཛིན་པ་འདུ་ཤེས་སོགས་སུ་བཞག་པ་དེ་དག་གཟུང་འཛིན་མེད་ན་གང་མཐོང་ལ་གང་གིས་མཐོང་བ་སོགས་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མི་སྲིད་པས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ཞིག་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་གང་དང་གང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དེ་ནི་གཟུང་བ་དེ་ལ་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་ལ་ཤེས་བརྗོད་འཇུག་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མ་ལུས་པ་ནུབ་ཅིང་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཅིར་སྣང་བ་ལ་དེ་དང་དེ་ལྟར་བཏགས་པའི་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཤིན་ཏུ་ཞི་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཙམ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་མེད་པ་ཞིག་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཅན་མི་སྲིད་པས་སུས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱ་བར་མི་རིགས་པས་ན་དེ་འདྲའི་གཉིས་སྟོང་གི་རང་རིག་དེ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཅི་ཡང་མེད་པ་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།
Chinese
仅仅是依赖于似乎是信仰的东西而安立，除了由心的力量安立之外，任何一和异等都无法成立。像这样安立能取和所取为不同，实际上事物上没有成立，却因愚痴而迷惑，如同显现二月等一样。实际上，境和有境那些作为他者而存在，也是由内在迷惑的力量而成立，实际上并不成立，因此，像不同那样显现的那些也变成迷惑，实际上并不存在不同。如同二月显现是迷惑，因此外面的二月显现为不同也是迷惑，不可能存在不迷惑的情况一样。第二，对于辩论的回答。宣说智慧自性空性的教证。如果空性，则驳斥显现的理相违。第一，对于不承认外境的回答。解释承认的教证之义。第一。如果仅仅存在二空性的自证，那么与佛陀在经中宣说的蕴、界、处的一切法自相空性相违背，如果这样说。不相违背，因为能取和所取的这两种相中，像这样，在能取方面，可成为色法的色的体性和可听的声音等，在所取方面，各自不同的识，感受的受，执取相的想等安立的那些，如果没有能取和所取，那么谁见和以谁见等体性也不可能存在，因此所谓的法的体性之外，什么也不存在。任何法的体性进行区分，那是因为以能取对所取那样进行命名，因此，以二空性各自自证，知说行三者的体性全部消失和空性的缘故，一切法都是无自性的，这是善说的。无论显现什么，对于那个那样命名的戏论全部寂灭，仅仅以真如进行区分。即使那样，如果那个真如，各自自证的智慧不存在，那么不可能存在见到真如的有境，因此任何人都不应该证悟真如，因此，那样的二空性的自证本身就是真如，而不是什么也没有的兔角等，那样的仅仅是真如。
English
It is established only by relying on what appears to be faith. Apart from being established by the power of the mind, nothing like one and different can be established. Like this, the establishment of the grasper and the grasped as different is like the appearance of two moons, which is obscured by ignorance even though it is not established in reality. In reality, the objects and subjects that exist as different from each other are established by the power of inner obscuration, but they are not established in reality. Therefore, those that appear as different also become obscured, but in reality, they are not different. Just as the appearance of two moons is an obscuration, the appearance of two moons outside as different is also an obscuration, and it is impossible for them to exist without obscuration. Second, in answering the debate. A quote that says that the nature of knowledge is empty. If it is empty, then refute the contradiction of the appearance of reason. First, the answer to not accepting external objects. Explanation of the meaning of the accepted quote. First. If there is only self-awareness of the two emptinesses, then it contradicts what the Buddha said in the sutras that all phenomena of the aggregates, elements, and sources are empty of self-characteristics. It is not contradictory, because of these two aspects of grasping and grasping. In this way, in terms of grasping, the characteristics of form that can become form and sounds that can be heard, etc., and in terms of grasping, the consciousness that distinguishes each, the feeling of experiencing, the perception of grasping characteristics, etc., are established. If there is no grasping and grasping, then the characteristics of who sees and by whom sees are impossible, so there is nothing else called the characteristic of Dharma. The distinction between the characteristics of any Dharma is that the grasping is named by the grasper, so the characteristics of the three knowledges of self-awareness are completely extinguished and empty, so all Dharmas are said to be without self-nature. Whatever appears, all the elaborations named as such are completely pacified, and only the reality is distinguished. Even so, if that reality, the wisdom of self-awareness, does not exist, then it is impossible to have an object that sees the reality, so no one should realize the reality. Therefore, such self-awareness of the two emptinesses is the reality, and not just something like a rabbit's horn that does not exist is the reality.