Tibetan
ལ་ནི་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ཏེ་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ཆོས་ཅན་ཤེས་པ་འདི་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ་འདིའི་གོ་བྱེད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དཔེར་ན་རྔའི་སྒྲ་དང་ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བཞིན་ཞེས་པ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དེ་ལྟ་བུ་གོ་བྱེད་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཞིང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་སྦྱར་དུ་རུང་བ་དེ་ནི་ལོག་པའི་ཕྱིར་ནི་ཁྱབ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གང་སྦྱར་དུ་མི་རུང་བ་དེ་དེའི་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་ཤེས་ལ་གཟུགས་ཤེས་དང་། རྔ་སྒྲ་ལ་དབྱུ་གུའི་སྒྲ་ཞེས་དང་། ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ལ་ས་ལས་སྐྱེས་པའི་མྱུ་གུ་ཞེས་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་སྦྱར་དུ་མི་རུང་བ་ཅན་གྱི་བརྡའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་གོ་བྱེད་དེ་ཡང་ཡོད་པར་མི་སྲིད་ལ། གང་གོ་བྱེད་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྦྱར་དུ་རུང་བ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་མདོ་ལས། ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཐ་སྙད་དབང་པོས་བྱས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡུལ་རང་མཚན་ལ་ལོག་རྟོག་དགག །ཡུལ་མིན་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་དགག །དང་པོ་ལ། ལུང་དོན་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ། །ལུང་གི་དོན་བཞིན་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། མདོ་ཡི་ལུང་དོན་གཞན་འདོད་འགོག །དབྱིག་གཉེན་ལུང་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྤྱི་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀྱང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་ནི་བསགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་ཚད་མ་མདོར། དེར་དོན་དུ་མས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །རང་དོན་སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པས་དབང་བློའི་ཡུལ་སྤྱི་ཡིན་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ན་ནམ་ཡང་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བས་བསགས་པ་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། བསགས་པ་དག་ནི་རྡུལ་དུ་མ་ཚོགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་ནི་ ཚོགས་པའི་སྤྱི་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེའི་ངོ་བོ་ནི་སྔར་དང་ཁྱད་མེད་པས་ན་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་མི་འཐད་ལ། འདི་ནི་དབང་པོའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་དབང་པོའི་བློ་ནི་སྤྱི་དེ་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡང་དབང་བློ་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་སྤྱི་དང་རགས་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་རྡུལ་རྣམས་ལས་དོན་ག
Chinese
说是“应当施设”，这是自性之相，即由根门所安立的名言，此法，有法，识，对此是能够施设的，因为是此的能诠之故。譬如鼓声和青稞苗芽一样，这是自性之相。如是名言，随行于能诠，并且是周遍的自性，那样的应当施设，因为是颠倒的缘故，也就是所周遍的能诠，那也变成颠倒了。譬如凡是不能施设的，那就不是它的能诠，如眼识为色识，鼓声为杖声，青稞苗芽为土生苗芽一样。如是不应施设之法的相违品上，能诠也是不可能存在的，凡是能诠，那就一定是能够施设的，这是周遍的。因此，量论经中说：因为是不共之因，所以它的名言由根所作。二是，于境自相遮遣邪分别，于非境执为境遮遣。初者，遣除于经义邪分别，如经之义而成立。初者，遮止经之经义他宗，解释世亲经义。初者，说有总相于根识之境者说：法句经中也说：五种识聚是缘积聚之境。而且，论师陈那于量论经中说：于彼由多义所生，自义是总相之行境。如是根识之境是总相，其理由是极微细尘超过根，则任何时候也不会变成根之境，所以积聚是根之境，积聚乃是众多微尘之集合，所以那是集合之总相。否则，每一个微尘的体性与之前没有差别，所以变成根之境是不合理的，因为这是根之境的缘故。因此，缘彼总相之根识，是彼总相之境的识，因此，无疑的，诸根识都是与分别念和随行相联系的，因为是总相之境的缘故。如果这样说，那是不对的，所谓总相和粗相，是从微尘中
English
It is said that "it should be applied," which is the sign of self-nature, that is, the term established by the gate of the senses. This dharma, the subject, consciousness, can be applied to this, because it is the expresser of this. For example, like the sound of a drum and a barley sprout, this is the sign of self-nature. Such a term follows the expresser and is the pervasive self-nature. Such application is because it is reversed, that is, the pervasive expresser also becomes reversed. For example, whatever cannot be applied is not its expresser, such as eye consciousness being color consciousness, drum sound being stick sound, and barley sprout being soil-grown sprout. On the opposite side of such a dharma that should not be applied, the expresser is also impossible to exist. Whatever is the expresser must be able to be applied, which is pervasive. Therefore, the Treatise on Valid Cognition says: Because it is a non-common cause, its term is made by the senses. Second, refute wrong conceptions about the self-character of objects, and refute the idea of taking non-objects as objects. First, eliminate wrong conceptions about the meaning of the scriptures, and establish it according to the meaning of the scriptures. First, prevent others from holding different views on the meaning of the sutras, and explain the meaning of the sutras according to Vasubandhu. First, those who say that there is a general characteristic in the realm of sense consciousness say: The Abhidharma also says: The five aggregates of consciousness are those that focus on accumulation. Moreover, the teacher Dignāga said in the Treatise on Valid Cognition: There, because it is produced by many meanings, the self-meaning is the object of the general characteristic. Thus, the object of sense consciousness is the general characteristic, because the reason is that if extremely fine dust exceeds the senses, it will never become the object of the senses, so accumulation is the object of the senses, and accumulation is merely the collection of many dust particles, so that is the general characteristic of the collection. Otherwise, the nature of each dust particle is no different from before, so it is unreasonable to become the object of the senses, because this is the object of the senses. Therefore, the sense consciousness that focuses on that general characteristic is the consciousness that has that general characteristic as its object. Therefore, undoubtedly, all sense consciousnesses are connected with conceptual thought and following, because they are the objects of the general characteristic. If you say so, that is not right. The so-called general characteristic and coarse appearance are from the dust particles.
Tibetan
ཞན་དུ་གྱུར་པ་དབང་པོ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རྫས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་བསགས་པ་ན་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དབང་འདས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཡུལ་རྣམ་པར་རང་པ་ཅན་དུ་གནས་ན་དབང་བློ་མི་སྐྱེད་པ་དེ་དག་དོན་གཞན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་དང་ནི་ཕན་ཚུན་རྐྱེན་དང་རྐྱེན་ཅན་དུ་འདུས་ཤིང་མངོན་པར་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དབང་ཤེས་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་གཞན་གྱི་གནས་སྐབས་གང་ཞིག་ཏུ་གྱུར་བའམ། དེ་ལྟ་བུར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ལ་བསགས་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་བསགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྤྱི་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་ཐ་དད་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་འདྲའི་ཚོགས་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྡུལ་དབང་ཤེས་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི་དེ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པ་ན་དབང་ཤེས་སྐྱེད་པ་ནི་ཡུལ་དབང་ཡིད་བྱེད་ཚོགས་པས་ཤེས་པ་སྐྱེད་ཀྱི་མ་ཚོགས་ན་མི་སྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་ལྔར་འདོད་ཀྱི། རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་འདི་དང་ཀུན་བཏུས་ གཉིས་ཀས་དབང་ཤེས་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གསུངས་སོ་སྙམ་ན། ལུང་གི་དོན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་མངོན་པ་ལས། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་སྔོན་པོ་གཅིག་པུས་ཀྱང་མིག་ཤེས་སྐྱེད་ལ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་སྔོ་སེར་སོགས་ཚོགས་པས་མིག་ཤེས་སྐྱེད་དེ་ཞེས་བཞག་པ་ལ། གལ་ཏེ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔ་ཚོགས་པ་འཛིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བརྒལ་བ་ན། དེ་ལ་ལན་དུ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། སྔོ་སེར་སོགས་སོ་སོ་བའམ་ཚོགས་པ་ཡིན་ཀྱང་རུང་། མིག་ཤེས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཙམ་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་ཡིན་ཏེ་རིགས་མཐུན་པ་དེ་དག་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྫས་གཅིག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཁྲ་བོ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྔོ་སེར་སོགས་དེ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་རུང་གི་དེའི་ཚེ་ན་སྔོ་སོགས་རྫས་སོ་སོའི་རང་མཚན་རེ་རེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གཅིག་ཁོ་ནར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འཛིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་རྒོལ་བའི་བསམ་པར་སྔོ་སོགས་རེ་རེ་ནས་མི་འཛིན་པར་སྤྱི་འཛིན་པར་བཤད་དོ་སྙམ་དུ་ལོག་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱིའི་ཡུ
Chinese
衰弱的根，丝毫没有产生官能的力量的物质。那么积聚的时候，所缘是怎么样的呢？官能超越的极微，如果安住在各自的自性相中，那些不产生官能识的极微，因为与其他的极微互相聚集成为因和因所生，并且明显相关联，所以能够产生官能识的特殊微尘，变成其他的任何一种状态，或者像那样生起，那些就叫做积聚，并没有叫做积聚的总体和具有支分的不同的物质。像那样的聚合的时候，具有能够产生官能识的特殊性的微尘，是产生能取识的原因，因为依缘起的法性，聚合的时候产生官能识，就像境、官能、作意聚合产生识，不聚合就不产生一样。第二，论师世亲说：以眼所取之物等，作为生处的自相之境，那些就是五种识蕴，而不是物质的自性。因为这样说，所以这部论和《摄类学》都认为官能识是总体的境。如果这样想，经文的意思不是这样的，也就是在《法蕴论》中说：有的时候，仅仅是蓝色也能产生眼识，有的时候，青黄等聚合产生眼识。如果执着色声等五境聚合，那么怎么是各自的自性相之境呢？如果这样反驳，那么论师世亲回答说：青黄等无论是各自的还是聚合的，只要是能够产生眼识的体性，那就是生处的自相，也就是同类的那一些叫做生处的同一种物质。像那样执着，在看到杂色的时候，青黄等所有那些都可以是生处的一种自相，但是那个时候，青等各自物质的自相，并不是一定以各自的自性相之境作为所缘，而是一切同时执着。这样说，反驳者的想法是，不执着青等一一分别，而是执着总相，这样错误地认为。
English
A weakened root has no substance capable of generating sensory power. So, when accumulating, what is the object of focus? If the subtle particles beyond the senses abide in their respective self-natures, those subtle particles that do not generate sensory consciousness, because they gather with other subtle particles as cause and effect, and are manifestly related, therefore, the special particles capable of generating sensory consciousness become any other state, or arise in that way, those are called accumulation, but there is no different substance of the general and the part called accumulation. At the time of such aggregation, the particles with the specialty of being able to generate sensory consciousness are the cause of the arising of the apprehending consciousness, because by the nature of dependent origination, sensory consciousness arises when aggregated, just as consciousness arises when object, sense, and attention are aggregated, and does not arise when not aggregated. Secondly, the teacher Vasubandhu said: "Those that are objects of their own characteristics of the sense bases, such as what is to be apprehended by the eye, are considered as the five aggregates of consciousness, but not the nature of matter." Because of this statement, both this treatise and the Compendium consider sensory consciousness to be of a general object. If you think so, the meaning of the scripture is not like that, that is, in the Abhidharma it is said: "Sometimes, even blue alone can generate eye consciousness, and sometimes, a collection of blue, yellow, etc. generates eye consciousness." If it is argued that if the five objects of form, sound, etc. are held together, how can it be the object of its own characteristics? In response to that, the teacher Vasubandhu said: "Whether blue, yellow, etc. are separate or aggregated, as long as it is the nature that produces eye consciousness, that is the self-characteristic of the sense base, that is, those of the same kind are called the same substance of the sense base." That kind of grasping is that when seeing variegated colors, all of those blue, yellow, etc. can be one self-characteristic of the sense base, but at that time, the self-characteristics of each of the blue, etc. substances are not necessarily the object of their own characteristic object, but all are grasped simultaneously. Thus, the opponent's idea is that instead of grasping each of the blue, etc. individually, they grasp the general characteristic, and that is a wrong understanding.