Tibetan
ས་པོའི་དབང་གིས་ཕྱེ་བ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། དོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྐྱེས་བུའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་རྟོག་ཡུལ་གང་ལ་ ཐོག་མར་བརྡ་གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་སྦྱར་བ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་གྲགས་པ་ཙམ་ལས་དེའི་མིང་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྗོད་བྱ་དེ་ཡི་དངོས་མིང་དང་། སྔ་མ་གྲགས་ཟིན་གྱི་དོན་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཕྱིས་ཀྱི་དོན་གང་ལ་སྔ་མའི་མིང་དེ་སྐད་བཏགས་ཤིང་བརྗོད་པ་ནི་ཕལ་པ་སྟེ་བཏགས་མིང་ངོ་། །དེ་དག་ཀྱང་དོན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་པར་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་ཡིན་པ་ནི། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་བྱ་བ་སྒྲུབ་ནུས་ཆེན་པོ་དང་མི་ལྡན་པས་དངོས་མེད་ཀྱི་མིང་བཏགས་པ་བུ་ངན་པ་ལ་བུ་མེད་ཅེས་འདོད་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། དོན་གང་ལ་མིང་དེར་གྲགས་པ་ནི་དངོས་པོ་རང་གི་སྟོབས་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་གང་བཏགས་པ་དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནོ། །བརྡ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་རག་མ་ལས་པར་སྐྱེས་བུ་བརྡ་འདོགས་པ་པོའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ལ། དོན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ན་བརྡ་ཅིའི་ཕྱིར་འདོགས་ཟེར་ན། ཕྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་དོན་དུ་བྱས་པ་ཙམ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡི་གེའི་ལྕི་ཡང་བཀོད་ཚུལ་གྱི་སྡེབ་སྦྱོར་ལ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་འཛིན་སོགས་མིང་བཏགས་ཀྱང་དོན་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཟུང་བ་ཡོད་དགོས་པ་མིན་པ་དང་། སྒྲ་ཡི་ཆ་སྟེ་རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་གྱི་ཆ་ཤས་སུ་གྱུར་པའི་ཡི་གེ་ལ། བྱིངས་དང་། མིང་དང་། རྐྱེན་དང་། དེ་རེ་རེ་ལའང་ནང་གི་དབྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་མིང་འདོགས་ཚུལ་མང་པོ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་ཐམས་ཅད་བཏགས་མིང་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ལ་མིང་རེ་རེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་དོན་ཐ་དད་པ་རེ་རེ་སོ་སོར་ཡོད་པའང་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་སི་གཅིག་ལའང་རྐྱེན། རྣམ་དབྱེ། རྣམ་དབྱེ་དང་པོ། རྣམ་དབྱེའི་རྐྱེན། རྣམ་དབྱེ་དང་པོའི་གཅིག་ཚིག་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་བརྗོད་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ པའི་གོ་བ་སོ་སོར་སྟེར་མོད་དོན་ཐ་དད་པའི་བརྗོད་བྱ་རེ་རེ་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་བཀག་ནས་རང་ལུགས་བཞག་པ་ལ། སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་བྱ་གཞན་སེལ་ཡིན། །དེ་ཉིད་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ན་རེ། དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་མེད་ན་བ་ལང་དཀར་ཟལ་དང་ནག་པོ་མཐོང་བ་ལ་རིགས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། རིགས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲས་ཀྱང་རང་མཚན་གོ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིགས་མེད་ཀྱང་རིགས་གཅིག་ཏུ་རྟོག་པའི་
Chinese
以地基（ས་པོ）的权力所作的区分在任何情况下都是不合理的。因为不依赖于事物本身，而是根据个人的表达意愿，对于所设想的对象，最初如何赋予名称，仅凭此名称的流传就成为了该对象的名称，这才是该表达对象的真实名称。而后来对于与先前已知的对象相似的事物，赋予并称呼其先前的名称，这只是世俗的，即假名。这些也不是基于事物的理由，而是基于表达的意愿。例如，对于存在的事物，由于不具备强大的执行能力，因此赋予不存在的名称，就像认为坏儿子等于没有儿子一样，这是显而易见的。第二，事物被称为某个名称，并非源于事物本身的力量，而是遵循所赋予的名称。而名称并不依赖于事物，而是遵循赋予名称者的表达意愿。如果不是基于事物的理由，为什么要赋予名称呢？仅仅是为了以后进行称谓。例如，对于文字的轻重排列组合方式，赋予“花鬘”等名称，但实际上并不需要真的拿着花鬘。对于声音的部分，即构成自性和因缘部分的文字，有主体、名称、因缘，并且每一个都有内部不同的名称赋予方式，虽然有很多，但这些都不是纯粹的假名，也不是每个名称都有各自不同的表达含义。例如，即使对于一个“斯”字，分别说因缘、格、第一格、格的因缘、第一格的单数等等，虽然给予了不同的理解角度，但并不需要每个角度都有不同的表达对象。第二，驳斥他人的观点，即事物结合的分别，并确立自己的观点：声音用于排除其他表达对象，这本身就是成为表达对象的方式。第一，外道们说：如果像这样，在看到事物时没有事物结合的分别，那么在看到白色和黑色的牛时，就不会认为它们是同一类。因为没有类别，声音也不会理解自相。即使没有类别，也能认为它们是同一类。
English
It is not reasonable to make distinctions based on the power of the ground (ས་པོ) in any way. Because, without relying on the thing itself, but according to the speaker's intention, whatever name is initially applied to the object of conception, that very name, merely by being known as such, becomes the real name of that object of expression. And later, for a thing that is similar to the previously known thing, to give and call it by the previous name is common, that is, a nominal name. These are not based on the reason of the thing, but on the intention of expression. For example, even for an existing thing, because it does not have great ability to accomplish things, it is given the name of non-existence, just as considering a bad son as having no son, which is evident. Second, the fact that something is known by a certain name is not due to the power of the thing itself, but follows the name that is given. And that name does not depend on the thing, but follows the intention of the person who gives the name. If it is not based on the reason of the thing, why give a name? It is merely done for the purpose of making terms later. For example, even though names such as "garland of flowers" are given to the arrangement of heavy and light letters, it is not necessary to actually hold a garland of flowers. For the part of sound, that is, the letters that are part of nature and condition, there are subject, name, condition, and each of these has many different ways of giving names, but all of these are not purely nominal names, and it is not that each name has a different meaning. For example, even for a single "si" (སི) letter, even though we say condition, case, first case, condition of case, singular of first case, etc., although they give different understandings, it is not necessary for each angle to have a different object of expression. Second, refuting the views of others, that is, the combination of things, and establishing one's own view: sound is used to exclude other objects of expression, and that itself is the way to become an object of expression. First, the outsiders say: If, like this, there is no discrimination of the combination of things when seeing things, then when seeing white and black cows, they will not be considered as the same kind. Because there is no category, sound will not understand the self-character. Even without a category, they can be considered as the same kind.
Tibetan
ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ། གསལ་བ་རྣམས་ཐ་དད་ཀྱང་གང་ཞིག་གསལ་བ་རང་གི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཚུངས་པའི་དབང་གིས་ན་སྔར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་དེ་འདྲའི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡི་ནི་གཟུང་དོན་དེ་དག་ལ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེས་ཡུལ་རྣམ་པ་ཅི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གསལ་བ་རྣམས་ཐ་དད་ཀྱང་མཚུངས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་མིན་པ་རིགས་གཅིག་ཡིན་པར་ནི་རྟོགས་པའི་སྤྱི་འཛིན་གྱི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ། ཡུལ་ཅན་བུམ་འཛིན་གྱི་དབང་ཤེས་ལྟ་བུའང་རང་མཚན་སོ་སོའི་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནའང་སྔ་མ་དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་བུམ་འཛིན་ཤེས་པ་ཞེས་རིགས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྔར་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དོན་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་པ་དེ་མིན་རྣམ་པར་བྲལ་བའམ་གཞན་སེལ་བ་ཙམ་ཁྱད་པར་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་དངོས་པོ་པ་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་སེལ་དེ་གསལ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ ཡོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་མཉན་པ་གཅིག་ཐུན་མོང་དུ་འཇུག་པ་དེ་ནི་གཞན་སེལ་བ་དེ་ཡི་མཐའ་ཅན་ཏེ་དེ་ལ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དངོས་པོའི་གཞན་སེལ་ལ་རེག་པས་སྒྲས་རང་མཚན་བརྗོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྔར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སྒྲས་བརྗོད་བྱར་བཤད་པ་དང་། རང་མཚན་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་བཤད་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་རང་མཚན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཞིག་རང་མིན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་དོན་ལ་དངོས་སུ་རེག་པ་མེད་ཀྱང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ནི་བརྗོད་བྱ་དེར་སྣང་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ལྟར་སྣང་ལ། རྟོག་སྣང་དེ་ནི་རང་མཚན་དེ་ཡི་གཞན་སེལ་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་རྣམས་དང་སྣང་བརྟག་བསྲེས་ནས་ཞེན་པའི་དབང་གིས་འབྲེལ་བ་དེས་ན་སྒྲས་རང་མཚན་གོ་བ་ནི་དོན་གྱི་གཞན་སེལ་ལ་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་མཉན་པའམ་སྒྲ་ནི་བརྗོད་བྱ་ལས་གཞན་སེལ་བར་བྱེད་པའམ་དོན་གྱི་གཞན་སེལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སྣང་བརྟག་ཕྱེ་ན་དེ་དངོས་མེད། །སྣང་བརྟག་བསྲེས་པས་བརྗོད་བྱར་རུང་། །དང་པོ། དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཀུན་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ཡིན་ལ། དེའི་དབང་གིས་དེ་མཐོང་བ་ན་ཡང་ཐུན་མིན་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་སྣང་ཞིང་། ཇི་ལྟ
Chinese
生起了知。虽然显现各不相同，但由于显现自身的实物自性，以及与色等相同的原因，先前见过的物体，产生类似的识之因，即所取义，有境识对境是如何显现的？如此了知是自性。因此，虽然显现各不相同，但通过相同之处，并非不同，而是同一类，也是了知的总执识之因。例如，有境瓶执的根识，虽然各自的自相有境各不相同，但与前者一样，因为在瓶的有境上相同，所以瓶执识被称为同一类，产生了知的因，这是实物的自性，如先前广述。因此，该义的无果，即非彼，完全分离或仅仅是排除他者，是对一切差别的随行，但并非存在一个随行的总实物。排除他者存在于显现的实物上，因此，实物上共同存在一个听觉，那是排除他者的边际，即最终归于此。那么，接触实物的排除他者，声音将表达自相。如果是这样，先前分别的形象被说成是声音的表达对象，以及自相不是表达对象，就没有意义了。如此，外境的自相，能够实现意义的，对于区分非自相的事物，虽然没有直接的接触，但表达的声音，似乎与显现为表达对象的分别形象有关联。分别显现是与自相的排除他者最终归属者混合显现，由于执着的缘故有关联，因此，声音理解自相，是因为最终归属于义的排除他者，所以听觉或声音是从表达对象中排除他者，或者说表达义的排除他者。第二，如果区分显现和推测，则它不是实物。混合显现和推测，则可以表达。第一，瓶子等事物，以其自身的体性，与其他一切事物相异，因此，当见到它时，也显现为独特的体性。如何
English
Knowledge arises. Although the appearances are different, due to the nature of the object itself that appears, and due to the similarity of form, etc., the cause of generating a consciousness similar to the previously seen object, that is, the object of apprehension, how does the object appear to the subject consciousness? To understand it in this way is its nature. Therefore, although the appearances are different, through the similarity, they are not different, but of the same kind, and are also the cause of the general grasping consciousness of understanding. For example, the root consciousness of the subject-object pot-grasping, although the respective self-characteristics of the subject-object are different, but like the former, because they are the same on the subject-object of the pot, the pot-grasping consciousness is called the same kind, and the cause of generating knowledge is the nature of the object, as previously explained in detail. Therefore, the fruitlessness of that meaning, that is, not that, completely separated or merely excluding others, is the consequence of all differences, but there is no single general object that follows. Excluding others exists on the appearing objects, therefore, a single hearing that exists in common on the object is the boundary of excluding others, that is, it ultimately belongs to it. Then, touching the exclusion of others of the object, the sound will express the self-characteristic. If so, the previously distinguished image is said to be the object of expression of the sound, and it is meaningless to say that the self-characteristic is not the object of expression. In this way, the self-characteristic of the external object, which is able to realize the meaning, although there is no direct contact with the matter of distinguishing non-self-characteristics, the expressing sound seems to be related to the distinguishing image that appears as the object of expression. The distinguishing appearance is mixed with those who ultimately belong to the exclusion of others of the self-characteristic, and is related due to attachment, therefore, the sound understands the self-characteristic because it ultimately belongs to the exclusion of others of the meaning, so hearing or sound excludes others from the object of expression, or expresses the exclusion of others of the meaning. Second, if you distinguish appearance and speculation, then it is not a real thing. Mixing appearance and speculation, then it can be expressed. First, things like pots, etc., are different from all other things by their own nature, therefore, when you see it, it also appears as a unique nature. How