Tibetan
ག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དབང་བློ་ཡང་ལྡོག་པར་རིགས་ནའང་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་དབང་བློ་མི་འགག་པར་རང་གིས་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་འཆད་པའི་ངག་ལྟ་བུ་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མི་འགག་པར་གནས་པ་ལྟ་བུས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ནུབ་པ་དེའི་ཚེ་དབང་བློ་ལ་རྟོག་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ནང་དུ་བསྡུས་པ་དེ་ལས་སླར་ཡང་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་ཡང་ཁོ་བོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འདི་དང་འདི་དྲར་གྱུར་ཏོ་ཅེས་རང་གིས་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བློ་སྔ་མ་གང་སྐྱེས་པའི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པའི་རྗེས་སུ་བསམ་དཔྱོད་བཏང་ན་རང་བློ་རང་གིས་མི་མཐོང་བའམ་མི་ཚོར་བ་མི་སྲིད་ཀྱང་། སྔར་བཤད་པ་ཡིད་རྟོག་ནུབ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་པོའི་ཡུལ་རྟོགས་པའམ་ཤེས་པ་ལ་ནི་མཐོང་བ་མ་ འགགས་པ་དེ་ཙམ་ལས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ཞེས་ཉམས་སུ་ཚོར་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་མེད་པས་རང་རིག་པའི་ཉམས་མྱོང་གིས་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཤེས་པ་ལ་རྟོག་པ་ཡོད་མེད་དེ་ལྟ་བུ་རང་གིས་མྱོང་བས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དེས་མ་གྲུབ་ན་རང་ལ་སེམས་ཡོད་མེད་དང་བདེ་སྡུག་ཡོད་མེད་ཀྱང་རང་གིས་མི་ཤེས་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ། །མཐོང་རྟོག་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དགག །དང་པོ། ཡུལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ཏེ་རང་མཚན་ནི་གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་མཚན་ནི་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་མཚན་དེ་ལས་ཐུན་མོང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི༷་གཞན་ཐ་དད་པ་དོན་ལ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། རང་མཚན་ལས་ཐ་དད་པ་མཐོང་བའི་བློ་མེད་པའམ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་པ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་མཚན་མ་འདྲེས་ཤིང་སྤྱི་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ་གཟུང་དོན་ཡོད་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་རང་མཚན་རྣམས་ལ་བརྡར་གྱུར་པའི་སྒྲ་དག་ནི་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཁྱད་པར་རྣམས་གཞན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་ན་སྐད་ཅིག་མ་སྣང་ཙམ་དེར་ཟད་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བརྡ་འཇུག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡང་གང་རྟོག་ཡུལ་ན་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྒྲ
Chinese
如果具备嘎巴，声音的智慧不生起的时候，感官的智慧也应该退转，即使没有分别，感官的智慧也不会停止，这是通过自己的体验来证实的。不仅如此，就像讲述的语言一样，在分别生起的同时，看到的东西也不会停止存在，通过这样的例子也可以理解。如果认为在心的分别消失的时候，感官的智慧即使有分别也不会感觉到，那不是的。从心中收摄之后，再次稍微分别的时候，自己会知道我的分别变成了这个和这个。如果在先前生起的自心行为没有消失之后进行思考，自己的心不可能自己看不到或感觉不到。如前所述，在心识分别消失的状态下，感官对境的觉知或认识，仅仅是看到的东西没有停止，除此之外，对于普遍对境的这种分别生起没有任何体验。因为没有这种体验，所以通过自证的体验，感官的意识被证实为没有分别。如果自己意识中有没有分别不能通过自己的体验来完全确定，那么自己有没有心，有没有苦乐，自己也不知道，就会产生怀疑。第二，确立感官意识本身没有分别。驳斥认为见与分别是一体的观点。第一，同时见到对境的差别，即自相不会在其他地方显现，因为自相是境、时、相不混杂的。从自相中，共同随行的总相在意义上不是其他不同的东西，因为没有看到不同于自相的智慧，或者由于没有观察到可能显现的事物而被排除，并且受到后推论的损害。自相不混杂且没有总相，因此，从感官产生的没有错误的智慧都是具有特殊自相的对境，因为它们是从具有可取之义的事物中产生的。对于这些特殊的自相来说，作为名称的声音不可能存在，因为这些特殊的事物不会随其他事物而变化，所以只存在于瞬间的显现中，而作为认识它们的名称是不存在的。声音所变成的对境也是在分别的对境中显现的那个，并且对于那个声音
English
If one possesses the gabha, when the wisdom of sound does not arise, the sensory wisdom should also regress, and even without conceptualization, the sensory wisdom will not cease, which is proven through one's own experience. Moreover, just like the spoken word, while conceptualization arises, what is seen does not cease to exist, which can also be understood through such examples. If one thinks that when the conceptualization of the mind disappears, the sensory wisdom, even if there is conceptualization, will not be felt, that is not the case. After gathering into the mind, when one slightly conceptualizes again, one will know that one's conceptualization has become this and that. If one thinks after the actions of the previously arisen mind have not disappeared, it is impossible for one's own mind not to see or feel itself. As mentioned earlier, in the state where mental conceptualization has disappeared, the sensory perception or knowledge of the object is merely that what is seen has not ceased, and apart from that, there is no experience of such conceptualization arising for a general object. Because there is no such experience, through the experience of self-awareness, sensory consciousness is proven to be without conceptualization. If one cannot fully determine whether there is conceptualization in one's own consciousness through one's own experience, then one will not know whether one has a mind or not, whether one has happiness or suffering, and one will have doubts. Second, establishing that sensory consciousness itself is without conceptualization. Refuting the view that seeing and conceptualization are one. First, the difference of seeing objects at the same time, that is, the self-characteristic will not appear in other places, because the self-characteristic is not mixed with object, time, and aspect. From the self-characteristic, the common accompanying general characteristic is not something else different in meaning, because there is no wisdom that sees different from the self-characteristic, or it is excluded because it has not observed things that may appear, and it is harmed by subsequent inferences. The self-characteristic is not mixed and there is no general characteristic, therefore, all the non-erroneous wisdom arising from the senses are objects with special self-characteristics, because they arise from things with meaningful objects. For these special self-characteristics, the sounds that have become names cannot exist, because these special things do not change with other things, so they only exist in the momentary appearance, and the names that recognize them do not exist. The object that has become the object of sounds is also the one that appears in the object of conceptualization, and for that sound
Tibetan
་དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ་སྐྱེས་བུ་བརྡ་བྱེད་པ་པོའི་རང་དབང་གིས་རྟོག་ཡུལ་ན་སྣང་བ་ཡུལ་དུས་རྣམ་པའི་ཆ་ཐ་དད་དུ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་བཅད་པའི་རང་དབང་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དོན་དེའི་མིང་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་རྟོག་ པས་མིང་དང་དོན་དུ་འབྲེལ་བ་བྱེད་པ་ལ་མིང་གདགས་པའི་གཞིར་རུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ནི་བརྡ་དེ་དང་འབྲེལ་བའམ་འདྲེས་སུ་རུང་བ་ཡིན་ན། དེ་འདྲའི་རྟོག་སྣང་དེ་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཏེ་རྟོག་པའི་སྣང་བ་ཡོད་པ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་དབང་ཤེས་ལྟར་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡི་དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ནང་གི་རྟོག་སྣང་དེ་ཡོད་ཀྱང་དེ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་མེད་པ་དེས་ན་དེ་དབང་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་རང་མཚན་དབང་པོའི་བློ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཚེ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་སྣང་སྟེ་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མིན་པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་མིག་གི་ཡུལ་དུ་སྒྲ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་དབང་བློའི་ཡུལ་དུ་དེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འདྲེ་མི་སྲིད་ལ། དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་མེད་པས་ན་ཡུལ་ཅན་དབང་བློ་ལ་རྟོག་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་བུམ་པ་སྣང་བའི་མིག་ཤེས་ལ་ཀ་བར་འཛིན་པ་མི་འདྲེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཡིས་ནི་དོན་རྣམས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དང་རྟོག་མེད་སྣང་ཡུལ་དེ་དག་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་དེས་ན་གཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་སྣང་ཡང་ཐ་དད་དུ་མི་འགྲུབ་ན་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདས་མ་འོངས་སོགས་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་བརྡ་སྦྱར་ན་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བ་མིན་ཡང་། ད་ལྟ་བའི་རང་མཚན་མཐོང་བཞིན་པ་ལ་བརྡ་སྦྱར་ན་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱོར་སྙམ་ན། མིག་ལ་དོན་རང་མཚན་སྣང་བ་ཡོད་བཞིན་པ་ན་ཡང་འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་སོགས་གཞན་གྱིས་དེའི་མིང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་ ཡང་རྟོག་ཡུལ་སྒྲ་དང་འདྲེས་རུང་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་ཡིས་དངོས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རང་མཚན་དེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེར་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བརྡ་འདོགས་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནུས་ན་བརྡ་ཡུལ་དེ་རང་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རང་མཚན་དེ་གཞན་གྱི་ངག་གིས་བསྟན་དུ་ཡོད་པའི་སྐབས་དེ་བཞིན་རང་མཚན་མེད་ཀྱང་ག
Chinese
那些本身就是施加，由能诠者的自主，在分别的境中显现，由于事物的作用，在处所、时间、形态的方面各自分割，不具有无自主，对于那件事物，这个是它的名称，如此分别念在名与义之间建立联系，凡是能作为安立名称之基础的义之显现，那些本身就是能够与那个符号相关联或混合的。那样的分别念显现不是感官的行境，因为在有分别念显现的时候，没有像感官识一样清晰显现的义显现的缘故。而且，即使不依赖于外境，存在内在的分别念显现，但它不显现为感官的对境，因此它不是感官意识的行境，当自相在感官的意识中清晰显现的时候，它是如何显现的呢？因为有是符号的境与不是符号的境，清晰与不清晰，共同与不共同等等的差别，就像声音不会变成眼睛的对境一样，它一点也不可能与感官意识的对境相混合。因为它本身不是境，那么有境的感官意识中怎么会有分别念呢？就像显现瓶子的眼识不会与执著柱子的眼识相混淆一样。像这样，对于知识来说，成为显现各异的本身，那是因为它区分了诸事物不是一体的，因此，分别念的显现境和无分别念的显现境，如前所述，由于显现为体性各异，因此不是一体的。即使显现为各异，如果不能成立为各异，那么一切都将变成一体。如果对过去、未来等以及隐蔽的境施加符号，虽然不是直接施加于自相，但如果对正在见到的现在的自相施加符号，为什么不直接施加于自相呢？即使眼睛中有事物的自相显现，但当别人指示它的名称，例如“这是瓶子”等等时，也是由分别念的境，即能够与声音相混合的那个，用声音直接施加，而不是对成为感官行境的那个自相施加，因为在那里不可能以任何方式施加符号。如果能够施加，因为符号的境是自相，那么就像自相能够被他人的语言指示的情况一样，即使没有自相也
English
Those themselves are the application, by the autonomy of the signifying person, appearing in the realm of conceptualization, due to the action of things, divided in terms of place, time, and form, without the absence of autonomy that is cut off by the power of things, for that thing, this is its name, thus conceptual thought establishes a connection between name and meaning, whatever appears as the aspect of meaning that is suitable as the basis for applying names, those themselves are able to be related to or mixed with that symbol. Such a conceptual appearance is not the object of the senses, because at the time when there is a conceptual appearance, there is no appearance of meaning that appears clearly like sense consciousness. Moreover, even if it does not depend on external objects, but there is an internal conceptual appearance, it does not appear as an object of the senses, therefore it is not the object of sense consciousness, when the self-characteristic clearly appears in the consciousness of the senses, how does it appear? Because there are differences such as being the object of a symbol and not being the object of a symbol, clear and unclear, common and uncommon, just as sound does not become the object of the eye, it is not possible to mix with the object of sense consciousness even a little. Because it itself is not an object, how can there be conceptual thought in the sense consciousness that has an object? Just as the eye consciousness that perceives a vase does not confuse with the eye consciousness that grasps a pillar. In this way, for knowledge, it becomes the very appearance of being different, because it distinguishes that things are not one, therefore, the appearing object of conceptual thought and the appearing object of non-conceptual thought, as mentioned above, because they appear as different characteristics, therefore they are not one. Even if they appear as different, if they cannot be established as different, then everything will become one. If symbols are applied to past, future, etc., and to hidden objects, although they are not directly applied to the self-characteristic, if symbols are applied to the present self-characteristic that is being seen, why not directly apply them to the self-characteristic? Even if there is an appearance of the self-characteristic of things in the eye, but when others indicate its name, such as "This is a vase," etc., it is also the realm of conceptual thought, that which can be mixed with sound, that is directly applied by sound, but not to that self-characteristic that has become the object of the senses, because it is not possible to apply symbols there in any way. If it is possible to apply, because the object of the symbol is the self-characteristic, then just as in the case where the self-characteristic can be indicated by the language of others, even without the self-characteristic,