Tibetan
བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་། རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་སོགས་ལ་དུས་ནམ་དུ་ཡང་ཕལ་བའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་ནི་དེ་ཡོད་ངེས་ཀྱི་རྟོག་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དུས་གཞན་དུ་དབང་བློས་མངོན་སུམ་བྱར་མེད་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དང་། ས་བོན་གྱི་ནུས་པ་སོགས་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་དབང་པོའི་བློ་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དབང་པོ་དང་ས་བོན་གྱི་ནུས་པ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མེད་ ལས་སྐྱེ་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་མེད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ལྷ་དབང་བློའི་འགྲེལ་བར་དབང་པོའི་ནུས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་རྟོགས་པས་དབང་བློ་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྐབས་འདིར་ས་བོན་གྱི་ནུས་པ་ས་བོན་རང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ཀྱང་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་འདི་ལ་ནུས་པ་འདི་ལྟ་བུ་འདུག་གོ་ཞེས་གཅོད་མི་ནུས་པའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ད་ལྟ་མ་མཐོང་ཡང་ཡུལ་དུས་གཞན་དུ་མཐོང་བས་ཡོད་ན་འཇིག་རྟེན་སྔ་མ་ཡང་སྔོན་གྱི་དབང་པོས་རྟོག་སྟེ། དཔེར་ན་རང་བྱིས་པའི་དུས་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཡོད་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ཡང་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་སྣང་སྟེ། དཔེར་ན་རང་ཉིད་སང་གི་དུས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དབང་པོ་རྣམས་ནི་ཕལ་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མིན་ཀྱང་མིག་ཕྱེ་བཙུམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བློ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ས་མྱུག་ལྟ་བུའང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་གྱི་ས་མྱུག་དུས་གཅིག་ཏུ་མེད་པས་ན་དབང་བློས་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་རང་ཡུལ་དེ་ཙམ་ལས་སྔ་ཕྱི་སྦྲེལ་ནས་མཐོང་བ་མེད་དོ། །མདོར་ན་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ནི་སྤྱི་འཛིན་པའམ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་རུང་གི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡུལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་གཟུང་དོན་ཡོད་པའི་ཡུལ་ད་ལྟ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། མངོན་སུམ་སྣང་བ་དེ་ཙམ་ལས་འཇུག་ལྡོག་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟོག་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །འདས་མ་འོངས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་སེམས་པ་ནི་སྤྱི་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་དང་འདྲེས་སུ་རུང་བའི་དོན་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོ༷ག་མེད་པར་ནི་སྤྱི་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་མིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་མངོན་ སུམ་མིན་པའི་དོན་ཡོད་མེད་དུ་སེམས་པ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དེ་ལ་རྗེས་དཔག
Chinese
生育的能力和物质的能力等等，无论何时，从庸常的感官产生的智慧，都不可能作为确定它们存在的认知因素，因为如果认为在其他时间和地点感官无法直接感知的一切都不存在，那么有形的感官和种子的能力等将完全消失。如果这样，感官的智慧和结果的产生将变成无因的，因为作为原因的感官和种子的能力完全不存在。如果从无因而生，将总是陷入存在与不存在的极端。在《天神感官智慧释》中说，因为感官的能力无法直接认知，所以感官智慧的产生将变成无因。这里的意思是，虽然种子的能力是种子自身的自性，但仅仅通过看到它，无法断定它具有这样的能力。此外，即使现在没有看到，但在其他时间和地点看到它就存在，那么前世也应该被以前的感官认知，就像认为自己童年时代等状态存在一样。来世也显现为未来感官的对象，就像认为自己明天存在一样。这样，感官虽然不是庸常显现的对象，但就像眼睛的睁开和闭合一样，通过与智慧的随行和返回来推断而成立。像幼苗一样，也是通过看到随行和返回来推断为因果，而不是幼苗在同一时间不存在，因此感官智慧仅仅看到的是它自身的对象，而没有将前后连接起来看到。总之，所有的显现都是因为没有普遍的执着或声音和意义可以混合的概念，所以对于事物自身的特征来说是显现，因此仅仅是进入具有可把握意义的当下对象。除了显现的景象之外，没有任何进入、返回、否定和肯定的概念。思考以过去和未来为代表的各种否定和肯定的术语是普遍执着的概念，因为如果没有可以与声音混合的有意义的概念，那么普遍执着的智慧永远不会产生。因此，所有思考非显现事物存在与否都是对该对象的推断。
English
The ability to procreate and the power of substances, etc., at no time can the wisdom arising from ordinary senses be used as a cognitive factor to determine their existence, because if it is assumed that everything that cannot be directly perceived by the senses at other times and places does not exist, then the tangible senses and the power of seeds, etc., will completely disappear. If so, the wisdom of the senses and the arising of results will become causeless, because the senses and the power of seeds as causes do not exist at all. If it arises from no cause, it will always fall into the extreme of existence and non-existence. In the commentary on "The Wisdom of the Divine Senses," it is said that because the power of the senses cannot be directly cognized, the arising of sensory wisdom will become causeless. Here, the meaning is that although the power of the seed is the self-nature of the seed itself, one cannot determine that it has such power merely by seeing it. Furthermore, even if it is not seen now, but it exists because it is seen at other times and places, then the previous life should also be cognized by the previous senses, just as one believes that one's childhood and other states exist. The next life also appears as the object of future senses, just as one believes that one will exist tomorrow. In this way, although the senses are not the object of ordinary manifestation, they are established by inference through the accompaniment and return of wisdom, just like the opening and closing of the eyes. Like a sprout, it is also inferred as cause and effect by seeing the accompaniment and return, rather than the sprout not existing at the same time, so what sensory wisdom sees is only its own object, and it does not see the connection between before and after. In short, all manifestations are manifestations of the characteristics of the object itself because there is no universal clinging or concept that can mix sound and meaning, so it is merely entering the present object that has a graspable meaning. Apart from the appearance of manifestation, there is no concept of entering, returning, negation, and affirmation. Thinking about various terms of negation and affirmation represented by the past and future is a concept of universal clinging, because without a meaningful concept that can be mixed with sound, the wisdom of universal clinging will never arise. Therefore, all thinking about the existence or non-existence of non-manifest things is an inference about that object.
Tibetan
་ཉིད་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་མང་མཐའ་འགོག་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་ནི་ལན་གཉིས་སོ། །དང་པོ། གཞན་དག་ན་རེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཚད་མས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁ་དོག་རང་མཚན་དང་མི་རྟག་པ་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པས་སོ། །ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ཚད་མ་གཞན་ཕུང་གསུམ་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་སྤྱི་འདྲེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ངེས་པའང་མེད་དེ་མར་མེ་འགག་ཁ་མའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་འགག་ཁ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མི་རྟག་པར་ངེས་པས་རྟགས་མེད་པར་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁང་ནང་དུ་ཙན་དན་གྱི་མེ་ཡི་རང་མཚན་ནམ་ཁྱད་པར་མཐོང་ནས་ཁང་རྒྱབ་ཏུ་སོང་ཚེ་དུ་བ་ལས་ཁྱད་པར་ཙན་དན་གྱི་མེ་རྟོགས་པ་ལ་རྟགས་དུ་བ་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་འབྲེལ་བ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་དཔག་མིན་ལ་དེ་དུས་རང་མཚན་མ་མཐོང་བས་མངོན་སུམ་མིན་ཀྱང་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པ་གཞན་མང་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་འཇལ་གྱི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱང་གཉིས་སུ་མ་ངེས་པ་མང་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དམ། གཞལ་བྱ་གཅིག་ལ་ཡང་ཚད་མ་དུ་མ་ཉིད་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེས་ན་གཅིག་དང་གསུམ་གྱི་གྲངས་དག་ཀྱང་སེལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ཡི་བློ་བཞིན་ཡུལ་གཅིག་ལ་ཚད་མ་དུ་མ་འཇུག་པས་ན་ཚད་མ་གཉིས་ ཞུགས་པས་གཞལ་བྱ་གཅིག་གི་གྲངས་མི་སེལ་ལ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ནི་མེད་དེ་རང་མཚན་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དང་། མི་རྟག་པའི་སྤྱི་མཚན་ཡང་རྟགས་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་མིན་པའི་གཞན་ཕུང་གསུམ་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། རབ་སྦྱོར་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་མིན། །ཡང་ཡང་ཤེས་པའི་ཕུང་གསུམ་དགག །དང་པོ་ལ། རྟགས་ལས་རྟོགས་ན་རྗེས་དཔག་ཡིན། །གཞན་དུ་ངེས་ཤེས་ཚད་མ་མིན། །དང་པོ་ལ། མདོག་འཇིག་རྟོག་ཡུལ་སྤྱི་མཚན་ཡིན། །དེ་ལ་མི་འཐད་རྩོད་པ་སྤང་། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། དེ་ལ་རབ་སྦྱོར་ཕྱིར་ཚད་མ། །གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཕ་རོལ་པོས་རང་མཚན་མཐོང་བཞིན་པ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་དེ་ཚད་མ
Chinese
是，但不是现量。第二，遮止多和少，有辩论和回答两种。第一，其他人说，如果所量确定为两种，那么蓝色等的颜色和声音等，就不会被量确定为无常，因为颜色是自相，无常是共相。认识到颜色是无常的那个量是正确的，而认识到它的心识会变成其他三种量，因为它是自相和共相混合的境。认识到颜色是无常的那个认识，也不一定是比量，就像油灯熄灭的时候一样，仅仅没有看到颜色熄灭，就确定它是无常的，因为在没有相的情况下，也有这样的认识。还有，在房间里看到檀香木火的自相或特点后，走到房间后面，从烟雾中认识到檀香木火的特点，因为没有认识到作为相的烟雾和具有特点的火之间没有混淆的关系，所以不是比量，而且那个时候没有看到自相，所以不是现量，但因为是对境没有混淆的量，所以那是其他的量。这样的话，因为有非常多不确定为自相和共相两种的所量，那么衡量它们的量也有非常多不确定为两种的吗？因为对一个所量，也有多个量进入，因此一和三的数字也不能排除，例如像见到特点的心识一样，对一个境有多个量进入，因此两个量 进入，不能排除一个所量的数字，而且两个量的境也不是分别确定的，因为也有通过相来认识自相的情况，也有没有相而认识无常共相的情况，而且，因为有不是所量自相和共相两种的其他三种量，所以这样说。第二，胜解量不是三种量，还要遮止重复认识的三种量。第一，如果从相来认识，就是比量，否则，确定识就不是量。第一，颜色坏灭的所缘是共相，对于此不合理的辩论要遮止。第一，经中说：因此胜解是量，其他则不是。就像经中所说的那样，当对方正在见到自相的时候，将无常的共相进行胜解，那就是量。
English
Yes, but not directly perceived. Second, to prevent many and few, there are two types: debate and response. First, others say that if the object of measurement is definitely two, then colors such as blue and sounds, etc., will not be determined by measurement to be impermanent, because color is a self-characteristic and impermanence is a common characteristic. The measurement that recognizes color as impermanent is correct, and the mind that recognizes it will become other three measurements, because it is a mixture of self-characteristic and common characteristic. The recognition that color is impermanent is also not necessarily inferential, just like when an oil lamp goes out, merely not seeing the color go out, it is determined to be impermanent, because there is such recognition without a sign. Also, after seeing the self-characteristic or characteristic of sandalwood fire in the room, when going behind the room, recognizing the characteristic of sandalwood fire from the smoke, because there is no recognition of the unconfused relationship between the smoke as a sign and the fire with characteristics, so it is not inference, and at that time the self-characteristic is not seen, so it is not direct perception, but because it is a measurement that is not confused about the object, so that is another measurement. In that case, because there are very many objects of measurement that are not determined to be two types of self-characteristic and common characteristic, then are there also very many measurements that measure them that are not determined to be two types? Because multiple measurements also enter into one object of measurement, therefore the numbers one and three cannot be excluded, for example, like the mind that sees the characteristics, multiple measurements enter into one object, therefore two measurements enter, and the number of one object of measurement cannot be excluded, and the objects of the two measurements are also not determined separately, because there are cases where self-characteristics are recognized through signs, and there are cases where impermanent common characteristics are recognized without signs, and because there are other three measurements that are not the two types of self-characteristic and common characteristic of the object of measurement, so they say. Second, the conclusive measurement is not three measurements, and also the three measurements of repeated recognition must be prevented. First, if recognized from a sign, it is inference, otherwise, the definite knowledge is not a measurement. First, the object of color destruction is a common characteristic, and the unreasonable debate about this must be prevented. First, the sutra says: Therefore, conclusive understanding is a measurement, and others are not. Just as it is said in the sutra, when the other party is seeing the self-characteristic, conclusively understanding the common characteristic of impermanence, that is a measurement.