Tibetan
དམིགས་དགོས་ན་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་པའི་སྤྱི་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་ཕྱིར་དངོས་མེད་དུ་གྲུབ་པ་ནི། དེ་ལྟར་རིགས་པ་བདུན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ཕྱིར་སྤྱི་དེ་ནི་འབྲས་བུ་གཞན་ལྟ་ཅི་རང་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་པར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རང་བཞིན་གང་ཡང་མེད་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་སྟོང་དེ་ནི་དངོས་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བཟློག་པས་རང་མཚན་དངོས་པོར་བཤད་པ་ནི། སྤྱི་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་མིན་པ་གཅིག་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་སོགས་གང་ཡིན་པ་ དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ། །དངོས་དང་དེ་ལ་དོགས་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། བུམ་པ་སོགས་དང་སྐྱེ་བ་སོགས་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་དང་། ནམ་མཁའ་དང་བུམ་མེད་སྐྱེ་མེད་སོགས་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་དང་། ཤེས་བྱ་གཞལ་བྱ་སོགས་དངོས་དངོས་མེད་དག་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་ཕྱིར་སྤྱི༷་དེའང་སྤྱིར་བཏང་རིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་དེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་དགོས་པས་ན་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་བློ་དེས་དངོས་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་བས་ན་ཡུལ་མེད་ཀྱི་ཤེས་རྣམ་ཙམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེས་དངོས་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། དངོས་པོ་གཟུང་དོན་ཡིན་ན་དབང་པོ་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་མ་འོངས་སོགས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ཡང་སྤྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་དངོས་པོའི་རང་མཚན་མེད་པར་ཡང་སྐྱེ་ན་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བཞག་པའང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱིར་བཞག་པ་མི་ཉམས་ཏེ། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་བུམ་པའི་སྤྱི་གཞལ་བ་ནའང་སྔར་བུམ་པའི་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ལྟོ་ལྡིར་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་འདྲ་བྱུང་ཟིན་ཏོ། །འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་བུམ་པ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་སྤྱི་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་འདི་ མེད་དེ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་བློ་སྣང་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འཇུག་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། དོན་དམ་པར་རམ་མཐར་ཐུག་གི་འཇུག་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་མ་ཟད་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་རང་མཚན་དེ་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དཔྱོ༷ད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མས་བཅད་པ་ལྟར་དོན་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་ཙམ་ལས་མ་ཡིན་པར་རང་མཚན་དེ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཚད་མ་ཚད་མིན་ནི་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་ལྟར་གཞལ་བྱའི་དོན་ལ་དེ་ལྟར་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་མིན་ནོ། །དེས་ན་རང་མཚན་དངོས་སུ་མ་མཐོང་བ་གང་གཞལ་ཀྱང་བློ་ངོར་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཤིང་ཡུལ་དེ་ལ་ཞེན་ནས་ཡུལ་འཇལ་བར་སེམས་པ་ཡིན་པས་ན། གང་གཞལ་བ་དེ་ཡུལ་གྱི་རང་མཚན་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་ལའང་དཔྱོད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅིའི་ཕྱིར་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་མེད་དཔྱོད་སྙམ་ན། སྤྱི་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ཡང་ཅི་སྤྱི་འདི་རང་མཚན་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་དཔྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཁ་ཅིག་གིས་རང་མཚན་ཡོད་པའི་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་པ་ལ་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ཤེས་པ་དག་གིས་དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་ཅེས་རང་མཚན་མེད་པར་ཚད་མས་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཙོ་བོ་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལ་ལ་སོགས་པའང་སྣང་བརྟག་བསྲེས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡོད་པར་སེམས་པ་ཡིན་ལ། ནམ་ཞིག་བློ་སྣང་ཙམ་ལས་བརྟག་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པར་ངེས་པ་ན་དེ་ འདྲའི་རང་མཚན་མེད་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་མེད་དུ་དཔྱོད་པ་ཡང་དགག་བྱའི་རང་མཚན་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་མེད་པར་དཔྱོད་པ་ཡིན་པས་རང་མཚན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་གཞན་དུ་སྤྱི་ཙམ་ལ་དེར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་དོན་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས་ན་སྔར། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་འདོད་བརྟགས་པས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དཔྱད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ལུང་དང་རིགས་པར་འགལ་སྤང་གཉིས། །དང་པོ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གྱི་གླང་པོས། མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱའོ། །ཞེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་དེ་ནི་རང་མཚན་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་མཚན
Chinese
如果需要指定，那是不可能的，因此要知道，创造这种形象的共相就像兔子的角一样。第二，因此成立为非实有：既然已经用七种理证确定，因此，这个共相，不要说其他的果，就连产生执著自己的意识的作用也不行。这样，因为这个作用不行，所以它没有任何自性，因为作用能力空虚就是非实有的特征。第二，通过反过来解释为自相实有：与上面所说的共相相反，凡不是声音的对境，存在着一个、多个等， 那就是自己的特征，被认为是能起作用的。第二，关于种类的区分。有实有和对它的疑问消除。第一，瓶子等和生等是依赖于实有的共相；虚空和无瓶、无生等是依赖于非实有的共相；所知、所量等是依赖于实有和非实有二者的，因此，共相也是一般有三种类型。第二，如果依赖于实有的共相，因为它与实有相关联，所以必须随实有的有无而进退，因此，执著于依赖实有的共相的智慧，是以实有作为所取之义来认识的，所以不会仅仅变成无境的识相，如果这样说。它不是以实有作为所取之义来执著的，因为已经用感官等成为无意义等理由回答过了，而且，对于过去未来等没有实有的，也产生共相的智慧，因为它们被看作是与实有境有别的形象。如果依赖于实有的共相，即使没有实有的自相也能产生，那么仅仅安立为依赖于实有的法也会退失，如果这样说，那安立为依赖于实有的共相不会退失，即使衡量过去未来的瓶子的共相，也已经产生了以先前执著于瓶子的自相实有为先导的方式，具有肚子膨胀等形象的瓶子。会变成将来要产生的，这样想，是因为知道过去未来的瓶子是实有
English
If it is necessary to specify, that is impossible, therefore, know that the commonality that creates such an image is like a rabbit's horn. Second, therefore, it is established as non-existent: since it has been determined by seven reasons, therefore, this commonality, let alone other fruits, cannot even perform the function of generating self-grasping consciousness. Thus, because this function is not possible, it has no nature whatsoever, because the emptiness of the ability to function is the characteristic of non-existence. Second, by explaining it in reverse as self-characterized existent: contrary to what has been said above about commonality, whatever is not the object of sound, such as the existence of one or more, That is its own characteristic, and it is considered to be able to function. Second, regarding the division of types. There are existents and the elimination of doubts about them. First, vases and births are commonalities that depend on existents; space and non-vases, non-births, etc., are commonalities that depend on non-existents; knowable, measurable, etc., depend on both existents and non-existents, therefore, commonality also generally has three types. Second, if the commonality that depends on existents, because it is related to existents, must advance and retreat according to the presence or absence of existents, therefore, the wisdom that grasps the commonality that depends on existents, knows it by taking the existent as the object to be grasped, so it will not simply become a consciousness aspect without an object, if you say so. It does not grasp the existent as the object to be grasped, because it has already been answered with reasons such as the senses becoming meaningless, and also, for the past and future, etc., which have no existent, commonality wisdom also arises, because they are seen as images that are different from the existent object. If the commonality that depends on existents can arise even without the self-character of existents, then the establishment of only the dharma that depends on existents will also be lost, if you say so, then the establishment as the commonality that depends on existents will not be lost, even when measuring the commonality of the past and future vases, the vase with the characteristic of a bulging belly, etc., has already arisen in a way that is preceded by the previous grasping of the self-character existent of the vase. It will become something that will arise in the future, thinking like this, because it is known that the past and future vases are existent
Chinese
因此，不会有你所说的，因为不是总体的过失。因为是依靠事物而生起执持它的习气的觉醒的心识显现，所以不依赖于对境，而是生起具有它的形象。第二，在确立进入的对境为一上，有对实事和对此的辩驳。第一，如果就究竟的进入对境而言，那么唯有自相是可量度的。不仅是现量，而且比量也以自相作为可量度的对境。为什么呢？因为名言量的对有或无进行辨析的那些，就像以量所决定的那样，所作的事只是总相，因为是从自相本身成立的。而且，衡量是否为量，就像如何决定的那样，是通过在可量的事物上是否如此成立来区分的，而不是通过其他任何方式。因此，无论衡量什么没有真实见到自相的事物，都会将心识显现混杂在一起，执着于那个对境，认为是在衡量对境。因此，所衡量的事物只是专注于并趋向于对境的自相。如果不是对总相进行辨析和进入，那为什么要认为只是对自相进行有无的辨析呢？在对总相进行辨析时，也是辨析这个总相是有自相还是没有自相。那时，有些人承许有自相的事物，而了解事物实相的人则以量否定它没有事物，即没有自相。因此，对于主要和具有支分等等，也是混杂了显现和分别，认为有那样的意义。一旦确定只是心识显现，而没有可辨析的事物的体性时，就会否定没有那样的自相。因此，辨析为无实事，也是辨析任何应否定的自相是不存在的，因此是依赖于自相的。否则，对于总相，除了在那里显现之外，没有其他所作的事，所以在之前说，没有作用的能力。就像在“彼若想，分析……”等场合中所辨析的那样。第二，有与教证和理证相违的辩驳。第一，如果可量的是一个自相，那么导师陈那（梵文：Dignāga）说：“二种相是可量。”这样认为可量的是两种，这有相违之处，这样想的话。导师的观点是指与自相不同的总相。
English
Therefore, there is no fault of what you said, because it is not a general fault. Because it is merely a mental appearance that arises from the awakening of the habit of grasping it based on the object, it does not depend on the object, but arises with its image. Second, in establishing the object of entry as one, there are refutations regarding the real and that. First, if we consider the ultimate object of entry, then only one's own characteristic is the object to be measured. Not only is it manifest, but inference also makes that self-characteristic the object to be measured. Why? Because those who analyze existence or non-existence with nominal validity, as determined by validity, the action is only a generality, because it is established only from that self-characteristic. Moreover, whether it is valid or invalid is distinguished by whether it is established or not in the object to be measured, as it is determined, and not by anything else. Therefore, whatever measures that which has not actually seen the self-characteristic, mixes the appearance of the mind into one, clings to that object, and thinks that it is measuring the object. Therefore, what is measured is only focused on and falls into the self-characteristic of the object. If analysis and entry are not applied to the general characteristic, why think that only the existence or non-existence of the self-characteristic is analyzed? When analyzing the general characteristic, it is also analyzed whether this general characteristic has a self-characteristic or not. At that time, some people accept that there is a self-characteristic, but those who know the reality of things determine with validity that there is no thing, that is, no self-characteristic. Therefore, for the main and the one with branches, etc., the appearance and analysis are mixed, and it is thought that there is such a meaning. Once it is certain that it is only a mental appearance and there is no nature of the object to be analyzed, then it is determined that there is no such self-characteristic. Therefore, analyzing as non-existent is also analyzing that any self-characteristic to be negated does not exist, so it depends on the self-characteristic. Otherwise, for the general characteristic, there is no other action than appearing there, so it was said before that there is no ability to act. It is like the analysis in the case of "If he thinks, analyzes..." etc. Second, there are two refutations that contradict scripture and reason. First, if what can be measured is one self-characteristic, then the teacher Dignāga said, "Two characteristics are to be measured." If you think that there is a contradiction with the view that there are two things to be measured, the teacher's view refers to the general characteristic that is different from the self-characteristic.