Tibetan
་ཅི་སྨོས་བློ་ངོར་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཀྱང་རི་བོང་གི་རྭ་སོགས་ལ་བུམ་སོགས་སུ་ཞེན་པ་མེད་དོ། །སྤྱི་རང་གི་དངོས་པོ་གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པར་མེད་ཀྱང་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལ་སྤྱིར་བཏགས་པ་དེ་གསལ་བ་དང་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་ཞིང་། ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ཐ་དད་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ལྡོག་པ་དང་ལྡོག་ལྡན་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་དང་ཆོས་ ཅན་དུ་གཟུང་སྟེ་ལྟོས་པར་འཛིན་པས་ན་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་སྤྱི་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་ཀྱང་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་མི་འཐད་སྤང་། དང་པོ། དེ་ལྟར་རིགས་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་ངོར་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཤེས་རྣམ་དེ་ལ་རིགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ལ་འཇུག་པའི་དོན་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་སྤྱི་མཚན་དེ་ལ་ངོ་བོར་སྣང་བ་སྟེ་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའམ། དོན་རང་མཚན་ལ་སྤྱི་སྣང་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་སྟེ་སྣང་བརྟག་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་གང་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་འཁྲུལ་བ་དེ་རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་དོན་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་གོམས་པའི་བག་ཆགས་སད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བའམ་སྤྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་རང་མཚན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་གསལ་བ་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལྟར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་རང་མིན་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་བ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་ཞིག །རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་འདི་དག་གིས་དངོས་སུ་གང་བརྗོད་བྱར་གྱུར་བ་དེ་ལ་བརྟགས་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་ཤེས་རྣམ་ཙམ་ལས་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཅན་སྤྱི་བློ་དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྤྱི༷་ཉིད་དུ་ནི་མཐོང་ཞིང་དེ་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་དེ་ཡང་སྤྱི་བློ་དེ་དོན་རང་མཚན་ལ་འཁྲུལ་པ་སྟེ་བློ་ལ་དོན་དུ་འཁྲུལ་བའམ། སྤྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་ནི་ཕྱི་ རོལ་གྱི་སྤྱིར་འདོད་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ནང་གི་རྟོག་པས་བསླད་པའམ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་པའམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དཔྱད་ན་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་
Chinese
更不用说在心中虚构，也不会执着于兔角等如同执着于瓶子等一样。虽然总相自身的事物从显现上来说没有差别，但对于认识的形象，执着于普遍安立的那个显现并且不认为它有差别。由于执着的对象——各别自相，通过随顺于差别而依赖于遮遣和遮遣所依，从而执取为法与有法而成为观待，因此，虽然作为实物的总相没有随顺，但通过安立而成立为存在。第二，舍弃对于实物和它的不合理之处。第一，因为如此这般种姓自性不存在，所以依赖于自相的体性从其他事物上遮遣，在分别念面前显现的、没有外境事物体性的识相，对于那个虚构为种姓的，以错乱为显现与分别念为一的方式，进入到那些差别显现的事物中的意义，是能诠之语所开示的。对于那样的总相，显现为体性，即如同存在着与识相各别的外境的体性一样；或者，执持事物自相为总相显现本身，即执持显现与分别念为一，这是错乱。如果问那样的错乱从什么因缘产生，那么，从无始时来，见到事物自相的实物与其他事物不相混杂，那本身就是串习的习气苏醒的力量所显现或幻化的。因此，事物自相的所谓的总相，对于所有显现的事物来说，如同随顺一般显现的那个，如果善加观察，则是仅仅从非自身的事物上遮遣的、仅仅是异体遮遣的特征。如果考察这些能诠之语实际所要表达的内容，那么，丝毫也不存在自己的体性能独立自主，因为除了识相之外，没有与外境自身体性各别的总相之识，由于思维的力量而见到是总相本身，并且如此这般地虚构而执着，而且如此这般地执着，也是总相之识错乱于事物自相，即在心中错乱为事物，或者，对于没有总相自身体性的事物，认为是外境的总相，即是虚构。如此这般地执持，也是因为被内在的分别念所染污或虚构而已。如果从胜义谛或实相上进行观察，那么所谓的总相
English
Not to mention fabricating in the mind, there is no clinging to rabbit horns, etc., as there is to vases, etc. Although the general characteristic itself is not different from the clarity of things, one clings to the appearance of the mind, which is nominally designated as general, and does not consider it different from clarity. Because the object of clinging—the individual characteristic—relies on exclusion and exclusion-holders through following difference, and is thus apprehended as a property and a property-holder, it is regarded as dependent. Therefore, although a single general characteristic that has become an entity does not follow, it is established as existing through designation. Secondly, abandon what is inappropriate for the entity and that. First, because such a lineage nature does not exist, the appearance in the mind that relies on the exclusion of the nature of the self-characteristic from others, the appearance of consciousness that lacks the nature of external objects, is what is fabricated as a lineage. In that, the meaning of entering into all those distinct appearances through mistaking appearance and thought as one is what is thoroughly shown by the expressive sounds. To such a general characteristic, the appearance as an entity, such as the existence of an object's entity that is distinct from consciousness, or the grasping of the self-characteristic of an object as the general appearance itself, that is, grasping appearance and thought as one, is a mistake. If one asks from what cause such a mistake arises, it is the appearance or emanation by the power of the habituation of seeing the entity of the self-characteristic of an object that is not mixed with other objects from beginningless time. Therefore, the so-called general characteristic of the self-characteristics of objects, which appears as if it follows all clear things, is, if well examined, merely the characteristic of excluding others, which is merely the exclusion of others from what is not itself. If one examines what is actually expressed by these expressive sounds, there is not the slightest bit of self-sufficient entity, because apart from the appearance of consciousness, there is no consciousness of the general characteristic that is distinct from the entity of the external object itself. Due to the power of thought, it is seen as the general characteristic itself, and thus fabricated and clung to. And such clinging is also the consciousness of the general characteristic mistaking the self-characteristic of the object, that is, mistaking the object in the mind, or considering the general characteristic of the external object as the general characteristic of the external object, which lacks the entity of the general characteristic itself, that is, fabrication. Such grasping is also because it is merely defiled or fabricated by internal conceptualization. If one examines it in ultimate truth or suchness, then the so-called general characteristic
Tibetan
དོན་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྫས་སུ་མེད་པས་རང་མཚན་རྣམས་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞན་བརྗོད་ཙམ་ལས་སྤྱི་དངོས་མིན། །སྒྲ་འཇུག་རྒྱུ་ལས་དངོས་ཡིན་དགག །དང་པོ། གལ་ཏེ་བུམ་སྤྱི་དང་བུམ་གསལ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་ཡང་། བུམ་སྤྱི་དང་སྣམ་གསལ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པས་ན། དེ་འདྲའི་བརྗོད་བྱ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱི་དེ་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་མ་གྲུབ་པས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དངོས་པོ་གང་ལ་ལྟོས་ཀྱང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་དགོས་པས་ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོ་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་ཇི་ལྟར་ཡང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟར་བརྗོད་དུ་ཡོད་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་བུམ་སྣམ་གྱི་སྤྱི་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པས་མ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནི་ཉེར་ལེན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐ་དད་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་སྤྱི་ཡང་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པར་གཟུང་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་སུ་གཞན་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མིན་ཏེ། བློས་ཉེར་བརྟགས་ཏེ་ཉེ་བར་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་འདས་མ་འོངས་ལ་སྒྲ་འཇུག་ པའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་སྤྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལན་འགོག་པའོ། །དང་པོ། འདས་པ་འགགས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ལའང་སྤྱི༷་ཡི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་མཉན་པ་སྟེ་སྒྲ་དག་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་དང་མ་འོངས་པ་ན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་དུང་ཞེས་བྱ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་སྒྲ་འཇུག་པ་ཡོད་ན་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ནི་སྤྱི་ཡིན་པས་སྤྱི་མཚན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ལས་སྒྲས་དོན་དེ་དག་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ན་སྒྲས་བརྗོད་ཀྱང་དེའི་བློ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་གི་སྤྱི་ནི་བརྗོད་པ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ལུགས་ལ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡི་སྤྱི་དེ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དངོས་པོ་ད་ལྟར་མེད་པ་དེའི་ཆོས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ལྡན་ནམ་ཆོས་ཅན་མེད་པ་ལ་ཆོས་སམ་རིགས་དེ་དེའི་ཆོས་ཡི
Chinese
由于并非成立为具有自相的事物之法，因此不是事物的自性。像这样仅仅是假立存在，而自己的体性并非实有，因此成立为与自相并非一异所能表达。第二，仅仅是言说，并非总的实物。遮破从声音施设的理由而成为实物。第一，如果像瓶子的总相和瓶子的显现那样，并非一异所能表达，但是，像瓶子的总相和布的显现那样，由于是一异所能表达的，因此，也有一些这样的所表达，并非在一切情况下，总相是一异所能表达，因此不成立，所以认为事物存在，如果这样说。如果总相是实物，那么在一切情况下，无论依赖于哪个事物，都必须能够表达为一异，因为这是周遍的。因为凡是实物，无论如何都不是一和异所能表达的，因为能够那样表达是实物的法性。因此，瓶子和布的总相表达为异，并非因为在意义上成立为异，因为瓶子和布是由于近取各异的缘故而是不同的事物，并且，依赖于此而假立的总相，也是从假立的角度而认为是不同的，但实际上并非要表达为存在于其他不同的事物中，因为这仅仅是心识进行近取分别，仅仅是近取分别而已。第二，从对过去未来施设声音的理由而遮破总相是实物，分为实和遮破其回答。第一，对于过去已灭和未来未生的意义，也存在具有总相理由的听闻，也就是声音施设，例如，以前的国王名为我乐努，以及未来将出现转轮王名为海螺等。像这样，如果存在声音施设，那么声音的实际对境就是总相，因此是从总相之相的理由，声音才表达了那些意义，否则，即使声音表达了，也不会产生对它的认知。如果像这样表达过去未来的那些法的总相，那么，在总相是实物的宗派中，存在于实物中的那个总相，如何能成为过去未来现在不存在的事物的法呢？因为在没有具有属性者或法者的情况下，法或属性如何能成为它的属性呢？
English
Since it is not established as a dharma that has become a self-characterized entity, it is not the nature of an entity. Thus, it is merely nominally existent, and its own nature is not substantially existent, therefore it is established that it is not expressible as one or different from self-characteristics. Secondly: It is not a general entity, merely by expression. Refuting that it is an entity from the reason of applying sound. First: If, like the general characteristic of a pot and the appearance of a pot, it is not expressible as one or different, but, like the general characteristic of a pot and the appearance of a cloth, it is expressible as different, therefore, since there are some such expressibles, it is not established that the general characteristic is not expressible as one or different in all cases, so it is asserted that an entity exists. If the general characteristic is an entity, then in all cases, no matter which entity it relies on, it must be able to be expressed as one or different, because that is pervasive. Because whatever is an entity is not expressible as one and different in any way, because being able to express it in that way is the nature of an entity. Therefore, expressing the general characteristic of a pot and cloth as different is not because it is established as different in meaning, because a pot and cloth are different entities because of their different proximate causes, and the general characteristic that is nominally established based on that is also perceived as different from the perspective of nominal establishment, but in reality it is not to be expressed as existing in other different entities, because it is merely a proximate imputation by the mind, merely a proximate imputation. Secondly, from the reason of applying sound to the past and future, refuting that the general characteristic is an entity, divided into the entity and refuting its answer. First, for the meaning of the past that has ceased and the future that has not yet arisen, there is also the hearing with the reason of the general characteristic, that is, the application of sound, for example, "The former king was named Ngalenu," and "In the future, a wheel-turning king named Dung will arise." Like that. If there is an application of sound like that, then the actual object of the sound is the general characteristic, therefore it is from the reason of the characteristic of the general characteristic that the sound expresses those meanings, otherwise, even if the sound expresses it, it is not reasonable for a cognition of it to arise. If the general characteristics of those past and future dharmas are expressed like that, then, in the tenet that the general characteristic is an entity, how can that general characteristic that exists in the entity become a dharma of the past and future entity that does not exist now? Because in the absence of a subject with attributes or a subject of dharma, how can a dharma or attribute be its attribute?