Tibetan
ས་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོར་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི་ཅིར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྤྱི་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་ལ། སྤྱི་རྐྱང་བརྗོད་བྱར་མི་འཐད་དང་། །འཐད་ན་རྣམ་སོགས་མི་སྣང་ཐལ། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལན་འགོག་པ་གཉིས། །དང་པོ། སྤྱི་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་བྱ་ནི་སྤྱི་ཡན་གར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་སྒྲས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་བློའི་ཡུལ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་དེ་ནི་དབང་པོའི་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་སྒྲས་བརྗོད་བྱ་དངོས་པོར་ཡོད་ལ་གལ་ཏེ་རང་མཚན་བརྗོད་ན་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། འདས་མ་འོངས་སྒྲས་མི་བརྗོད་པར་ཐལ་བ་སོགས་གོང་གི་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་འཇུག་པར་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འཐད་པ་མིན་ཏེ། གསལ་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི༷་ནི་ཡན་གར་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ན་སྤྱི་ཡན་གར་བ་དངོས་པོར་གྱུར་བ་ཞིག་གཞི་མ་གྲུབ་བས་དེ་མེད་པར་སྒྲ་རྟོག་འཇུག་མི་རུང་ན་སྒྲ་རྟོག་འཇུག་པ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་འཛིན་པ་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་བཅས་ནས་མ་བཟུང་བ་ཞིག་ན་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ཉིད་དུ་མ་བཟུང་བས་སྤྱི་ཉིད་དུའང་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་སྤྱི་ཡན་གར་བ་དེ་བརྗོད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང་། རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པར་ཡན་གར་དུ་གནས་པ་དེ་གསལ་བ་རྣམས་དང་མཚུངས་པའང་མིན་པ་དང་། གསལ་བས་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ་གསལ་བ་མཐོང་ཡང་ཡན་གར་བའི་སྤྱི་མཐོང་བ་ལ་མི་ཕན་པས་ སོ། །གཞན་ཡང་གསལ་བས་དེ་གསལ་བ་མིན་ཏེ་དེ་ནི་འདིའི་སྤྱིའོ་ཞེས་འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཐ་དད་པ་འབྲེལ་བ་ཅན་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དབང་ངམ། རྟོགས་པ་གཞན་དབང་གིས་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་གཞན་དབང་ནི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ས་བོན་སོགས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། སྤྱི་རྟག་པ་ནི་གསལ་བའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་པ་གཞན་དབང་ནི་རིང་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཐུང་ངུར་རྟོགས་པ་ལྟར་ལྟོས་ནས་བཏགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཀྱང་། སྤྱི་གསལ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསལ་བ་དེ་སྤྱིའི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དབང་ངམ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་མིན་ལ། ཀ་བུམ་བཞིན་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་དེ་སྤྱི་དེའི་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་རྒྱུ་ཡང་མིན་པས་རྟོགས་པ་གཞན་དབང་ངམ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའང་མིན་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་བ་གང་ཡང་མེད་པས་ན་གསལ་བས་སྤྱི་གསལ་བར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་བ་ལང་གི་གསལ་བས་རང་དང་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཀ་བའི་སྤྱི་མི་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །གསལ་བ་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་པ་དེས་ན་དེའི་ངོ་བོ་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་རང་བློ་སྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཞིག །དེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་ཡང་གསལ་བ་རྣམས་ལས་སྤྱི་ཡན་གར་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་བློ་ལ་གསལ་བ་ཡིན་པས་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེས་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཞིག་ན། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་ པ་གང་དེ་རྟག་ཏུའང་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་གསལ་བ་མེད་པའི་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ན་དེ་ལ་རང་བློ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ན། སྤྱི་དེ་ནི་གསལ་བ་ཡོད་ཀྱང་རུང་མེད་ཀྱང་རུང་དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་ནའང་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་སྤྱི་དེ་ཡིས་རང་བློ་སྐྱེད་པར་ནུས་པའམ་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ་དེ་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་སུ་ཡོད་པ་མིན་ན་དེའི་མི་ནུས་པའམ་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཐུན་རྐྱེན་ནམ་འགལ་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་འཇུག་པ་གང་ཡོད་དེ་ཡོད་པར་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་སོགས་མི་སྣང་བར་ཐལ་བ་ནི། སྤྱི་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཆ་ནི་བསྙོན་མེད་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱི་འཛིན་པའི་བློའི་ཡུལ་དེ་ལ་གང་གིས་སྤྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་བློས་སྤྱི་ཡན་གར་དུ་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་ལ། སྤྱི་ཙམ་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་རྟག་དངོས་གཅིག་པུ་བ་ཡིན་པར་འདོད་པས་དེ་ལ་དེ་སྣང་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་བུམ་པའི་སྤྱི་མཚན་སྣང་བའི་ཚེ་ན་མདོག་དང་ལྟོ་ལྡིར་བ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་མི་རིགས་ཏེ། སྤྱི་ལ་རྣམ་པ་དེ་དག་མེད་བཞིན་མདའ་ལ་སྒྲོ་ལྟར་སུ་ཞིག་གིས་སྤྲུལ་པ་ཡིན། དེ་བུམ་གསལ་གྱིས་སྤྲུལ་ལོ་སྙམ་ན། སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་པ་དེས་བུམ་གསལ་གཏན་མ་བཟུང་བས་དེའི་རྣམ་པ་དེ་ལ་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ཀ་བ་འཛིན་པའི་བློ་ཡུལ་དུ་བུམ་པའི་རྣམ་པ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲའི་དངོས་
Chinese
对于毫无作用的事物，过分地夸大其词是绝对不行的。第二，关于将共相视为所表达的对象：共相单独作为所表达的对象是不合理的，如果合理，那么类别等将不会显现。第一点分为：正文和驳斥。第一点：共相论者说：声音所表达的对象是独立的共相，因为它是声音所表达的，所以共相的意识对象也是它。像这样的共相实体仅仅存在于感官的认知对象中，因此声音所表达的是真实存在的。如果表达自相，那么感官等将变得毫无意义，并且过去和未来将不会被声音所表达，等等，他们不希望接受上述的推论。但这是不合理的，因为独立于显现的共相是无法表达的。因为独立的共相作为实体是不成立的，如果因为没有它，声音和概念的运用就不合理，那么声音和概念的运用将完全不可能。即使在认知共相时，如果不连带差别一起认知，那么由于没有认知差别的基础，它也不能成为共相本身。即使假设独立的共相是可以表达的，那么与自身本质显现的事物相分离而独立存在的共相，既不与显现的事物相同，也不会因为显现而变得显现，因为即使看到了显现的事物，也无助于看到独立的共相。 此外，显现的事物并不能使它显现，因为它与“这是它的共相”没有任何关联。那么，不同的事物之间的关联是如何产生的呢？是依赖于生起，还是依赖于认知？依赖于生起，就像苗芽的生起依赖于种子等一样，它们之间存在因果关系。然而，常存的共相既不是显现的结果，也不是显现的原因。依赖于认知，就像通过比较长的东西来认知短的东西一样，是通过依赖和命名的形式来认知的。然而，共相独立于显现而存在。因此，显现的事物不是产生共相的原因，所以它不是依赖于生起，也不是依赖于它而产生的。并且，由于它像柱子和瓶子一样是不同的事物，因此显现的事物不是共相的安立之
English
It is absolutely unacceptable to exaggerate things that have no functional capacity. Second, regarding considering universals as objects to be expressed: It is unreasonable for universals to be the sole object of expression, and if it is reasonable, then categories, etc., would not appear. The first point is divided into: the main text and the refutation of it. First: The universalists say: The object expressed by sound is an independent universal, and because it is expressed by sound, it is also the object of universal consciousness. Such a substantial universal exists only as an object of sensory perception, so what is expressed by sound is real. If self-characterization is expressed, then the senses, etc., would become meaningless, and the past and future would not be expressed by sound, etc. They do not want to accept the above inferences. But this is not reasonable, because a universal that is separate from the manifest is inexpressible. Because an independent universal that has become a substance is not established as a basis, if the application of sound and concept is not reasonable without it, then the application of sound and concept will become completely impossible. Even when apprehending a universal, if one does not apprehend it together with its particularities, then since the basis of the particularities is not apprehended, it cannot be the universal itself. Even if we assume that an independent universal can be expressed, the universal that exists independently, separate from the manifest aspects of its own essence, is neither the same as the manifest aspects, nor does it become manifest by the manifest, because even if the manifest is seen, it does not help to see the independent universal. Furthermore, the manifest does not make it manifest, because there is no connection whatsoever with "this is its universal." How, then, does the connection between different things arise? Is it dependent on arising, or dependent on cognition? Dependence on arising is like the arising of a sprout being dependent on seeds, etc., so there is a cause-and-effect relationship between them. However, the permanent universal is neither the result of the manifest, nor is it the cause of the manifest. Dependence on cognition is like understanding something as short in relation to something long, which is understood through dependence and imputation. However, the universal exists as a thing independently of the manifest. Therefore, the manifest is not the cause that produces the universal, so it is not dependent on arising, nor does it arise from it. And, since it is a different thing like a pillar and a vase, the manifest is not the establishment of that universal.
Chinese
然则，若非为幻，亦非由他力所悟，或依附而立，故无任何关联，何以能以明照而普照？如牛之明照，不能照亮与其无关之柱。既无需依赖明照，则其自性恒常为所缘，何以能生起自心之义？因其恒常存在之故。 其次，若谓诸明照中，总相独立，其自性亦于现量心中显现，故无恒常为所缘之过。若此总相能生起缘彼之识，则其能生自性之识者，亦应恒常具有此力，不应依赖明照。若于无明照之时，彼无生自心之能力，则此总相，无论有无明照，于一切时中，亦应无生自执识之能力。其理由在于，总相能生自心与否，乃其自性所决定，既为恒常，则非因缘所能改变，故欲令其无能或有能之状态消失，而施加顺缘或违缘之力，皆不可能。 其次，有相不显现之过失。总相之识，与其自性相关联之青色等颜色，及形状等有相之部分，无可否认地确定，然此于总相执持之识境中，由何而生？既已承认总相识执持独立之总相，且认为总相仅为无形状、颜色等之常有实体，则不应显现彼等。如是，于执持瓶之总相时，不应显现颜色及腹部膨胀等相，总相既无彼等相状，如箭无翎羽，由谁而生？若谓由瓶之明照而生，然执持独立总相者，未曾执持瓶之明照，故其相状不可能于彼显现，如执持柱者，其识境中不显现瓶之相状。是故，声音之实体。
English
Therefore, if it is not an illusion, nor is it realized by other powers, nor is it established by dependence, then there is no connection whatsoever. How can it be universally illuminated by clarity? Just as the clarity of a cow cannot illuminate a pillar that is unrelated to it. Since there is no need to rely on clarity, its nature is always the object of perception. How can it generate the meaning of one's own mind? Because it always exists. Secondly, if it is said that among all clarities, the general characteristic is independent, and its nature is also revealed in the direct perception mind, then there is no fault of being constantly the object of perception. If this general characteristic can generate the consciousness that perceives it, then the one that can generate the consciousness of its own nature should also always have this power and should not depend on clarity. If it does not have the ability to generate its own mind at a certain time when there is no clarity, then this general characteristic, whether there is clarity or not, should also not have the ability to generate self-grasping consciousness at all times. The reason is that whether the general characteristic can generate its own mind or not is determined by its own nature. Since it is constant, it cannot be changed by conditions. Therefore, it is impossible to apply the power of favorable or unfavorable conditions to eliminate its inability or ability. Secondly, there is the fault of not appearing with characteristics. The consciousness of the general characteristic and the aspects of color and shape, etc., which are inherently related to it, such as blue, are undeniably certain. However, what generates this in the realm of consciousness that holds the general characteristic? Since it has been admitted that the consciousness of the general characteristic holds the independent general characteristic, and it is believed that the general characteristic is only a constant entity without shape, color, etc., then they should not appear. If so, when holding the general characteristic of a vase, the appearance of color and bulging belly, etc., should not appear. Since the general characteristic does not have those characteristics, like an arrow without feathers, who generates them? If it is said that it is generated by the clarity of the vase, but the one who holds the independent general characteristic has never held the clarity of the vase, so its characteristics cannot appear in it, just as the characteristics of the vase do not appear in the realm of consciousness of the one who holds the pillar. Therefore, the entity of sound.