Tibetan
མེད་ན་དབང་སོགས་ཡོད་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་སྐྱེ་བར་མ་མཐོང་ཞིང་། གཟུང་དོན་དེ་ཡོད་པ་ན་དོན་དེའི་ནུས་པས་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ནི་གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། གཟུང་དོན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དོན་གྱིས་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མཐོང་བ་དེ་མིང་སོགས་ལ་མེད་པའམ་ལྡོག་པས་ན། གཞན་པ་མིང་སོགས་འཛིན་པའི་སྤྱི་བློ་ནི་གཟུང་དོན་མེད་པ་ཅན་དུ་དོན་གྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ་དོན་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་དེ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འགྲུབ་པར་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་རང་གིས་གང་འདོད་དུ་སྤྲུལ་བཏུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་ཀུན་གཟུང་དོན་ཅན་ཡིན་ན་འཁྲུལ་ཤེས་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་སྟོང་པས་ཤེས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། བློ་དང་དོན་གང་ལ་ཡང་མིང་སོགས་དེ་འབྲེལ་བ་མེད་ན་ཡང་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་བྱ་མིང་སོགས་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་སུ་ཆུག་ཀྱང་། སྒྲ་དེ་དོན་རང་མཚན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་འབྲེལ་མེད་གཞན་བརྗོད་པས་གཞན་ལ་འཇུག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་ཀ་བ་བརྗོད་པས་བུམ་པའང་གོ་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ། གལ་ཏེ་སྒྲས་བརྗོད་བྱ་མིང་སོགས་དེ་དོན་རང་མཚན་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ནམ་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་སྒྲས་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དོན་དང་དེ་ལ་འབྲེལ་བའི་མིང་སོགས་དེ་ནི་ཟད་པ་སྟེ་འགག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་ཅན་མེད་པར་ནི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པར་མི་རིགས་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་ལ། གལ་ཏེ་འདས་མ་འོངས་ཀྱང་རྫས་སུ་འདོད་པས་སྐྱོན་མེད་སྙམ་ན། ཡོད་ན་ཅི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར། འདས་མ་འོངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་ཡོད་པས་ད་ལྟ་མི་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་དེ་བསྒྲིབས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་གནོད་པ་བྱུང་ན་དངོས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་ཡང་གཟུགས་འདས་པ་ལ་སོགས་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོར་ཡོད་ན་ནི་མི་ཐོགས་པ་མི་སྲིད་ལ། དེ་འདྲའི་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡུལ་དུས་གང་ཞིག་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཡིན་ཚད་ཀྱི་གོ་ན་ནི་གནས་པ་མི་སྲིད་ལ། འཇིག་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་གོ་སྐབས་གཞན་ནི་མི་སྲིད་དོ། །གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་མེད་ན་ནི་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བཏགས་པ་དོན་མེད་ཅིང་། གལ་ཏེ་དེ་ ལྟར་བཏགས་རུང་ན་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དངོས་པོར་ཁས་བླང་པར་བྱོས་ཤིག །དེས་ན་འདས་མ་འོངས་སོགས་སུ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལ
Chinese
如果不存在，即使有根等，也不會看到產生以其為對象的智慧。如果存在所取義，則會看到該義的力量產生知識，因此認為它具有所取義。如果有人這樣說：在具有所取義的知識中，看到義具有產生作用的能力，而這在名稱等中是不存在的，或者相反。那麼，執持名稱等的普遍心識，就必然會被義所獲得，成為不具有所取義的，因為義的有和無的隨行和背離，在任何情況下都無法成立，因為不依賴於義，知識可以隨意變現。因此，如果一切知識都具有所取義，那麼錯誤的知識就會完全消失，因此就像看到兩個月亮一樣，知識是由外境空虛而成立的。第二，無論對於心識和義，名稱等都沒有關係，但是聲音可以使人理解其所表達的只是名稱等。聲音不會指向義的自相，因為說出無關的其他事物，如果指向其他事物，那就太過分了，說出柱子也會理解瓶子。第三，如果聲音所表達的名稱等與義的自相相關或具有，那麼過去和未來就不會是聲音所表達的對象。因為過去和未來的義，以及與之相關的名稱等，都是耗盡的，即已滅和未生。已經論證過，在沒有相關的情況下，不可能存在相關。如果認為即使過去和未來也作為實體存在，所以沒有過失，那麼如果存在，為什麼不會成為對象？如果說因為存在於具有過去和未來的特徵中，所以現在不會成為對象，那麼這樣的話，它只不過是被遮蔽了，如果遮蔽物受到損害，就會顯現出來。此外，如果過去的色等存在於色的實體中，那麼就不可能沒有阻礙。這樣的過去和未來的實體存在於哪個處所和時間呢？如果是在世間的範圍內，那就不可能存在，如果不是世間的其他處所，那也是不可能的。如果不存在於色等的實體中，那麼說它存在就沒有意義。如果那樣安立也可以，那麼也請承認石女的兒子等是實體。因此，過去和未來等只是由心識安立而已。
English
If it does not exist, even if there are faculties and so on, one does not see the arising of a mind that has it as its object. If the apprehended object exists, then one sees that the power of that object generates knowledge, therefore it is considered to possess an apprehended object. If someone says: In the knowledge that possesses an apprehended object, the ability to perform the action of being generated by the object is seen, and this is absent or reversed in names and so on. Then, the general mind that grasps names and so on will necessarily be obtained by the object as being without an apprehended object, because the following and diverging of the presence and absence of the object cannot be established in any way, because without relying on the object, knowledge can manifest as it pleases. Therefore, if all knowledge possesses an apprehended object, then erroneous knowledge will completely disappear, therefore, just as seeing two moons, knowledge is established by the emptiness of external objects. Secondly, even if names and so on have no relation to either mind or object, sound can still make one understand that what it expresses is only names and so on. The sound will not refer to the self-character of the object, because if one speaks of an unrelated other, it is too extreme to refer to another, saying 'pillar' would also understand 'pot'. Thirdly, if the names and so on expressed by sound are related to or possess the self-character of the object, then the past and future will not be objects expressed by sound. Because the meaning of the past and future, and the names and so on related to it, are exhausted, that is, ceased and unborn. It has already been proven that it is not reasonable to have a relationship without a relationship. If you think that even the past and future exist as substances, so there is no fault, then if they exist, why would they not become objects? If you say that because they exist in the characteristic of having past and future, they are not objects now, then in that case, it is only obscured, and if the obscurer is damaged, it will appear directly. Furthermore, if past form and so on exist in the substance of form, then it is impossible to have no obstruction. In what place and time does such a past and future substance exist? If it is within the scope of the world, then it is impossible to exist, and if it is not another place outside the world, that is also impossible. If it does not exist in the substance of form and so on, then saying that it exists is meaningless. If it is permissible to establish it in that way, then please also acknowledge the son of a barren woman and so on as substances. Therefore, the past and future and so on are only established by the mind.