Tibetan
ལ་བ་ཐག་ཁྲ་སྦྲུལ་འཛིན་ལྟ་བུ་ཇི་སྲིད་རྟོག་པས་སྒྲོ་མ་བཏགས་ཀྱི་བར་དུ་ཡུལ་དེ་བློ་ངོར་མི་འགྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་བུར་ཡུལ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་འབའ་ཞིག་ཙམ་དུ་སྣང་བ་འདི་ཀུན་མགོ་མཉམ་ན། རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་འདི་ཀུན་སངས་རྒྱས་ལ་མི་སྣང་བར་ཐལ་ཏེ། དེ་ལ་འཁྲུལ་བས་སྒྲོ་འདོགས་པ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟིགས་ན་འཁྲུལ་བས་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡང་མངའ་བར་ཁས་བླངས་སོ། །གལ་ཏེ་བློས་བཏགས་པ་ཞེས་པ་དེ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པ་ཙམ་སྣང་བ་ཡིན་པས། མེ་རང་ལ་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་པ་སོགས་ཀྱང་རང་གི་གནས་ཚུལ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་ཀྱི་བློས་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲོ་བཏགས་དང་འཁྲུལ་སྣང་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ཐ་སྙད་རང་ལ་ལྟོས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་མ་བཏགས་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པས་ན་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱོན་མེད་པ་ནི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་འགལ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོག་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་དང་། རྟོག་པས་བཏགས་པ་དང་། རྟོག་པས་བཞག་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ནི། རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་ ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་དེ་ལྟར་བདེན་པར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བཏགས་པར་ཟད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ངོར་དོན་རང་གི་ངོས་ནས་དོན་བྱེད་པར་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཙམ་དགག་པའི་དོན་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་རང་ངོས་ནས་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དེ་ཙམ་རྟོག་པའི་ངོར་ཚད་མར་གྲུབ་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་ན། དོན་རང་གི་སྟེང་ན་མེད་ཀྱི་བློ་ཙམ་གྱིས་དེར་འགྱུར་ན། རྟག་བདག་སོགས་རྟོག་པ་ལ་སྣང་ཚད་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ན་ཚད་མིན་གྱི་བློ་དང་དེའི་ཡུལ་གཞི་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་ན། རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་བླངས་ནས་རིགས་པས་དཔྱད་པ་མི་བཅུག་པར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟར་བདེན་པ་དང་རྫུན་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཡིན་ཀྱང་རུང་། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་དཔྱད་ནས་ཀུན་རྫོབ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་གཉིས་
Chinese
就像花色的绳子被误认为蛇一样，在分别念没有加上虚构的标签之前，那个境像是不可能在心中成立的。像这样，将本来没有的境像虚构为有，仅仅是错觉而已，如果这些都一样的话，那么缘起的无欺骗的显现，对佛陀来说也不应显现，因为佛陀没有被错觉加上虚构的标签。如果说佛陀也见到，那就等于承认佛陀也有被错觉加上虚构的标签了。如果说所谓的“由分别念安立”是不错乱的，那么就只是事物本身存在的显现而已。比如火自身具有烧煮的功能等等，也只是在自身的状态上安立名称，而不会仅仅变成由分别念安立。因此，如果用胜义谛的智慧来观察，仅仅因为没有成立，并不能使所有的世俗显现都变成虚构和错觉，因为世俗显现中，有相对于世俗本身而言的虚构和非虚构两种，所以没有虚构的世俗显现，是可以通过世俗的量成立的，这没有任何矛盾。因此，如来宣说一切法都是由分别念的力量而显现，由分别念而安立，由分别念而假立，这是因为，仅仅是这些因缘的显现，无论如何显现，如果用胜义谛的智慧来观察，都不可能成立为真实存在，因此执着于这些是真实存在的，都只是分别念的虚构而已。这并不是说要否定在世俗的量面前，事物自身具有作用，并且被量所成立。如果认为，即使事物自身没有被量所成立，仅仅是分别念的虚构，那么在分别念面前，这些虚构就可以被量所成立，这没有任何矛盾。如果事物自身不存在，仅仅通过心识就可以使其存在，那么常我等等在分别念面前显现的一切，都应该被量所成立，那么非量的意识和它的对境就都不成立了。因为这样的原因，承认仅仅是这些因缘的显现是世俗谛，而不允许用理智去分析，只是按照世间上的说法来区分真假，即使这是无自性论者的观点，也可以。或者用世俗的量来分析，世俗中存在能起作用和不能起作用的两种。
English
Just as a colorful rope is mistaken for a snake, that image cannot be established in the mind until conceptual thought adds a fabricated label. Like this, to fabricate something that does not exist as existing is merely an illusion. If all these are the same, then the infallible appearance of dependent origination should not appear to the Buddha, because the Buddha does not have a fabricated label added by illusion. If you say that the Buddha also sees, then it is equivalent to admitting that the Buddha also has a fabricated label added by illusion. If the so-called "established by conceptual thought" is not mistaken, then it is merely the appearance of the thing itself existing. For example, fire itself has the function of cooking, etc., and it is only establishing a name on its own state, and it will not merely become established by conceptual thought. Therefore, if we examine with the wisdom of ultimate truth, merely because it is not established, it does not make all worldly appearances become fabrication and illusion, because in worldly appearances, there are two types: fabrication and non-fabrication relative to the world itself. Therefore, the non-fabricated worldly appearance can be established by worldly valid cognition, and there is no contradiction. Therefore, the Tathagata said that all phenomena appear by the power of conceptual thought, are established by conceptual thought, and are merely posited by conceptual thought. This is because, merely these appearances of causes and conditions, no matter how they appear, if we examine with the wisdom of ultimate truth, it is impossible to establish them as truly existing. Therefore, clinging to these as truly existing is merely the fabrication of conceptual thought. This is not to say that we should deny that in the face of worldly valid cognition, things themselves have functions and are established by valid cognition. If you think that even if things themselves are not established by valid cognition, merely the fabrication of conceptual thought, then these fabrications can be established by valid cognition in the face of conceptual thought, and there is no contradiction. If things themselves do not exist, and they can exist merely through mind, then everything that appears to conceptual thought, such as permanence, self, etc., should be established by valid cognition, then non-valid consciousness and its object will not be established. For this reason, it is acceptable to acknowledge that merely these appearances of causes and conditions are conventional truth, and not allow analysis with reason, but only distinguish between truth and falsehood according to worldly sayings, even if this is the view of those who speak of no self-nature. Or analyze with worldly valid cognition, and in the conventional, there are two types: those that can function and those that cannot.
Tibetan
སུ་དབྱེ་བའམ། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་དག་སུ་ཡི་ལུགས་ཡིན་ཀྱང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ངོར་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་དང་། མི་ནུས་པའི་སྤྱི་མཚན་མགོ་མཉམ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་ནི་སྣང་ངོར་དོན་དེ་བྱེད་པ་ལ་མི་བསླུ་བ་འདི་ཙམ་གྱིས་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོས་ནས་ཡིན་ཏེ་རྟོག་ངོར་སྣང་བའི་མེ་ཡིས་བཙོ་སྲེག་གི་དོན་མི་བྱེད་ལ། མེ་རང་མཚན་གྱིས་དོན་དེ་བྱེད་པར་བསླུ་མེད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་བསྙོན་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ དང་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པར་འཛིན་པའི་དབང་གིས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་གཉིས་སུ་དབྱེ་ཞིང་ཚད་མའི་བློས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡུལ་ལ་གྲུབ་ཅེས་ཁས་བླང་དགོས་ཀྱི། གཞན་དུ་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་དབྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་མཚན་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་ཆེས་སྤང་། །སྤྱི་མཚན་མཚན་ཉིད་ཁྱབ་ཆེས་སྤང་། །དང་པོ། སྤྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་དེ་སྤྱི་མཚན་ལའང་ཁྱབ་ཆེས་ཏེ་སྤྱིས་དོན་བྱེད་པས་སོ། །དེས་ན་སྤྱི་མཚན་རང་མཚན་གཉིས་ཀ་ལའང་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར། དེ་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་སྤྱི་མཚན་རང་མཚན་ཀུན་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་ཡོད་ན་སྤྱི༷་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡོད་ན་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་མེད་ན་ལྡོག་པའི་ཚུལ་མཐོང་དགོས་ནའང་དེ་མི་སྲིད་དེ་སྤྱི་རྟག་པ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་སྤྱི་བློ་ཡང་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལ། ཡོད་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ན་དེའི་རྒྱུ་མིན་ཞིང་དེ་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པས་དེའི་འབྲས་བུའི་བློ་ཡིན་པར་ཡང་རྟོགས་མི་སྲིད་ལ། དེ་ལྡོག་ན་ནི་སྤྱི་བློ་རྟག་ཏུ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་ཏེ། དེ་མེད་པའི་ངང་ཚུལ་དེ་ལས་ནམ་ཡང་གཡོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྤྱིས་འབྲས་བུ་གཞན་མི་སྐྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་རང་འཛིན་གྱི་བློ་ཙམ་ལ་སྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་མེད་དེ། དེ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཚུལ་དེ་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེས་དོན་བྱེད་པ་མིན་ཏེ་ཟླ་བ་གཉིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེར་སྣང་གི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་སྐྱེད་ན་དེ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ངེས་པར་བློ་འགྲོ་བས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་མིག་དབང་དང་གཟུགས་དང་སྣང་བ་དང་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་པས་ མི
Chinese
如何区分呢？认为唯有能起作用的自相才是世俗谛的无自性论者说：无论那些是谁的宗派，在普遍名言的量面前，能起作用的事物和不能起作用的共相是不能并驾齐驱的。因为世间所称扬和成立的名言，仅仅在于显现上对所做之事不欺骗，这是从事物本身的层面来说的，因为在分别念前显现的火不能起到烧煮的作用。如同火的自相无欺骗地成立能起作用，这是无法否认的。因此，由于执著与事物实相相符与不符，而区分为量和非量两种心识，并且必须承认如同量的心识所取那样，事物是成立的。否则，就无法区分量和非量的差别。详细阐述到此为止。第二，遣除自相的定义过于宽泛。遣除共相的定义过于宽泛。第一，主张共相是实有的人说：可量自相的定义是起作用，这对于共相来说也过于宽泛，因为共相也能起作用。因此，他们说共相和自相两者都能起作用。这不合理，如果共相和自相都能起作用，那么共性的定义存在，就应该看到共相的执著心识随之产生，不存在就应该看到消失的情况，但这不可能，因为共相是常，恒常存在，所以共相的智慧也应恒常产生。即使存在也不产生，那就不是它的原因，并且对它没有消失，所以也不可能认识到它是其结果的智慧。如果它消失，那么共相的智慧就应恒常不产生，因为它不存在的状态永远不会改变。因此，共相不要说产生其他结果，就连仅仅产生执著自身的智慧也不具备起作用的事物，因为在执著共相的智慧中没有看到随之产生和消失的情况，所以它不起作用，就像两个月亮没有成立，但却产生显现的智慧一样。如果它产生，那么智慧必然随着它的存在与否而产生，例如眼根、色、光明和作意等。
English
How to distinguish them? Those who assert the absence of inherent existence, considering only the self-characteristic of being able to perform a function as conventionally true, say: Regardless of whose system those are, in the face of universally nominal valid cognition, an entity capable of performing a function and a universal characteristic incapable of doing so cannot be on equal footing. Because the designation that is renowned and established in the world is established only by the fact that it is not deceptive in performing that function in appearance. And that is from the perspective of the object itself, because the fire that appears in the mind does not perform the function of cooking. Just as it is undeniable that the self-characteristic of fire is infallibly established as performing that function. Therefore, the two minds of valid and invalid cognition are distinguished by the power of apprehending what is in accordance with and not in accordance with the state of affairs of things, and it must be acknowledged that things are established as they are apprehended by the valid mind. Otherwise, it is not possible to distinguish the distinctions between valid and invalid cognition. Enough with extensive elaboration. Second, refuting that the definition of self-characteristic is too broad. Refuting that the definition of universal characteristic is too broad. First, those who assert that universals are real say: The definition of the object of measurement, the self-characteristic, is to perform a function, which is also too broad for the universal characteristic, because the universal performs a function. Therefore, they say that both the universal characteristic and the self-characteristic have the ability to perform a function. That is not reasonable, because if the universal characteristic and the self-characteristic both have the ability to perform a function, then if the definition of the universal exists, one should see that the mind of apprehending the universal follows, and if it does not exist, one should see the state of disappearing, but that is impossible, because the universal is permanent and always exists, so the wisdom of the universal should also always arise. Even if it exists, it does not arise, then it is not its cause, and there is no disappearance for it, so it is also impossible to realize that it is the wisdom of its result. If it disappears, then the wisdom of the universal should always not arise, because the state of its non-existence will never change. Therefore, not to mention that the universal does not produce other results, it does not even have the entity of performing a function to produce even the wisdom of self-apprehension, because the state of following and disappearing is not seen in the wisdom of apprehending the universal, so it does not perform a function, just as the two moons are not established, but the wisdom of appearing there arises. If it produces, then the mind is necessarily pervaded by following its existence or non-existence, for example, the eye faculty, form, light, and attention, etc.