Tibetan
ཐུབ་རང་ལ་ལས་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་ཟད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་ན་དེས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་དང་བསྲེའམ། བདེ་བ་མྱོང་བའི་རྣམ་པ་དང་བསྲེ། དང་པོ་ལྟར་ན། ལས་ཐམས་ཅད་ལས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་ཟད་པར་བྱེད་ན་བ་སྤུ་བཏོགས་པ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་ལམ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆ་འགའ་ཙམ་བྱས་པས་ལས་ཀུན་སྤོང་བའམ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གདུང་བའམ་ཉོན་མོངས་གང་ཡང་མེད་པར་ལས་ཀུན་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་མེད་པ་ནི་དཀའ་ཐུབ་མ་ཡིན་པས་དེས་ལས་སྤོང་བ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཅི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གདུང་བ་དེ་ཕལ་པས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པའམ་སྡུག་བསྔལ་ཞིག་ཡིན་ནམ་མིན། གལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ནི་ལས་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པའམ་སྡུག་བསྔལ་ལས་གཞན་དུ་འདོད་དེ་འདོད་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་མེད་པ་དཀའ་ཐུབ་མིན་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལ་བདེ་བའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་ཉོན་མོངས་མེད་པར་ཀུན་སྤོང་བར་ཐལ་བ་དེར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉོན་མོངས་པའམ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཅེ་ན། ཕལ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་མྱོང་བ་ལྟར་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གདུང་བ་དེ་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་འདིས་སྔོན་ལས་ཐ་དད་པའི་ནུས་པ་འདྲེས་པ་དང་ ཟད་པ་སོགས་ནུས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་གཅིག་ལས་བྱུང་བའི་རང་འབྲས་ཙམ་ཡིན་པས་གྲོ་ཡི་མྱུ་གུས་འབྲས་སོགས་ས་བོན་ཐ་དད་པའི་ནུས་པ་འདྲེས་པར་མི་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་དཀའ་ཐུབ་དེ་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལས་ལས་བྱུང་བར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་དེ་ཡང་ལས་སྔོན་སོང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ལས་མི་འདའ་ལ། དེས་སྔོན་སོང་གི་འབྲས་བུའི་ཆ་ཇི་ཙམ་མྱོང་བ་ཟད་ནུས་ཀྱི་གཞན་ཀུན་ཟད་པར་མི་ནུས་སོ། །རང་ལུགས་དོན་ཞགས་ཀྱི་སྨྱུང་བར་གནས་པ་སོགས་ལ་མི་མཚུངས་ཏེ་ལས་མཐའ་དག་དེ་ཙམ་གྱིས་ཟད་པར་འདོད་པའང་མ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ཆུང་ངུ་དེས་ཀྱང་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བྱང་བ་ཡོད་པ་ནི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་སེམས་པའི་དབང་གིས་མ་འོངས་པའི་མྱང་འགྱུར་ཁེགས་པ་ཡིན་ལ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་སོགས་ཚུལ་ཀུན་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་ཟས་མི་ཟ་བ་སོགས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནུས་པ་ཁོ་ནས་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་པ་ཉིད་གཙོ་ཆེ་ཡི་ལུས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་ཙམ་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་པོ་ན་རེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལས་སྤོང་མི་ནུས་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཡང་སྲེད་པ་སྤོང་བས་ལས་སྤོང་བ་ཁ
Chinese
如果自在能够将所有业混合并耗尽，那么它会与体验痛苦混合，还是与体验快乐的状态混合？如果是前者，如果所有业都混合成一个并耗尽，那么仅仅像拔一根毛发那样的痛苦或少许烦恼就能舍弃所有业吗？如果是后者，那么在没有任何苦行之苦或烦恼的情况下，就能舍弃所有业了。如果说没有烦恼就不是苦行，因此通过它舍弃业是没有意义的，那么，苦行的痛苦是像普通人体验痛苦那样的烦恼或痛苦吗？如果认为苦行是与作为业果的烦恼或痛苦不同的东西，因为它是在欲望的支配下进行的，那么，这与说没有烦恼就不是苦行相矛盾，并且也会有快乐的苦行，并且会陷入没有烦恼就能完全舍弃的境地。如果说它本身就是烦恼或痛苦的性质，那么，就像普通人因业力而体验痛苦一样，苦行的痛苦也是先前业的果报，因此这种苦行不会混合先前不同的业力，也不会耗尽等，因为这仅仅是从一个业中产生的自果，就像麦芽不会混合谷物等不同种子的力量一样。总之，无论苦行是快乐还是痛苦，在所有事物都由业产生的观点中，它也无法超越先前业的果报，并且它只能耗尽先前果报的一部分，而无法耗尽其他所有。这与我们自己的宗义锁禁斋戒等不同，我们并不认为所有的业都会因此而耗尽，并且即使是体验到微小的痛苦，也能消除地狱等的痛苦，这是因为通过对特殊方法的思考，阻碍了未来将要体验的，并且忏悔罪业等所有方式也与此相同，不仅仅是通过不吃饭等苦行的力量。因此，心念本身是最重要的，而身体的苦行本身并不是最重要的。对方说：你已经承认不能舍弃业，但又说通过舍弃贪欲来舍弃业。
English
If the self-sufficient one has the power to mix all actions into one and exhaust them, does it mix with experiencing suffering, or does it mix with the state of experiencing happiness? If it is the former, if all actions are mixed into one and exhausted, then can all actions be abandoned by just a little suffering or a few afflictions, like plucking a hair? If it is the latter, then all actions would be abandoned without any ascetic suffering or afflictions. If it is said that without afflictions it is not asceticism, so abandoning actions through it is meaningless, then is the suffering of asceticism an affliction or suffering like ordinary people experiencing suffering? If it is thought that asceticism is different from afflictions or suffering that has become the result of karma, because it is entered into under the control of desire, then this contradicts saying that without afflictions it is not asceticism, and there would also be happy asceticism, and it would fall into the extreme of being able to completely abandon without afflictions. If it is said that it is indeed the nature of affliction or suffering, then just as ordinary people experience suffering due to karma, the suffering of asceticism is also the result of previous karma, so this asceticism will not mix the power of previous different karmas, nor will it exhaust them, etc., because it is only the self-result arising from one karma, just as a wheat sprout does not mix the power of different seeds such as grains. In short, whether asceticism is happiness or suffering, in the view that all things arise from karma, it cannot transcend the result of previous karma, and it can only exhaust as much of the previous result as it experiences, but it cannot exhaust all others. This is not the same as our own tradition of the fast of the Meaning-Lock, etc., we do not think that all actions will be exhausted by that much, and even experiencing a small amount of suffering can purify the suffering of hell, etc., because by thinking about special methods, the future to be experienced is blocked, and all ways such as confessing sins are the same as this, not just through the power of asceticism such as not eating. Therefore, the mind itself is the most important, and the asceticism of the body alone is not the most important. The opponent says: You have admitted that you cannot abandon actions, but you also say that abandoning craving abandons actions.