Tibetan
སྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པ་ནི། འོ་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་མེ་ཡི་འོབས་དང་སྲིན་མོའི་གླིང་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་ལ་མི་ཕན་པར་ཇི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཐར་པ་ལ་ཕན་མི་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་ཐར་པ་ཐོབ་མི་ནུས་ཏེ་ཐར་པ་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་སྐབས་སུ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་གསུངས་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེད་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ལས་ཉོན་གྱི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་གཞན་དབང་ཅན་ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཉེས་པ་ཕྱི་མའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་འདུ་བྱེད་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ནི་བདག་མེད་ལྟ་བའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་འདི་རྟོགས་ན་དེ་ལ་བདག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་རྟོགས་ནུས་ལ། དེས་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་ཆགས་པ་མ་ལུས་པ་ཟད་ནས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་དེ་མི་ནུས་ལ་སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་གཞན་ནི་དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སམ་དོན་དུ་གྱུར་པའམ་དེ་ཡི་བྱེད་ལས་སམ་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་དོན་དུ་གཞོལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང་། དེ་འདྲའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདག་མེད་པ་ངེས་པར་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནམ་ བདེ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལགས་ཏེ་གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའིའོ་འདི་ནི་ང་ཡིན་ནོ་འདི་ནི་ངའི་བདག་གོ་ཞེས་བལྟར་རུང་ངམ། བཙུན་པ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་མཇུག་བསྡུ། བདག་ལ་
Chinese
解释关于修习苦的意义： 那么，你们的薄伽梵（bcom ldan 'das）不也说过，应当观想一切轮回都像火坑和罗刹洲一样痛苦吗？如果修习痛苦对解脱没有帮助，那又该如何解释呢？ 修习痛苦并非对解脱没有帮助，但仅仅修习痛苦并不能获得解脱，因为解脱依赖于证悟无我。 因此，并非仅仅说了暂时作为厌离之因的苦苦和坏苦，而是考虑到周遍的行苦，才说应当观想一切轮回的自性都是痛苦。 我们所说的行苦，是指从业和烦恼的因缘所生的、具有他性的、刹那生灭的蕴，它成为后世的所依。 这样的刹那生灭的行蕴是无我见的基础，如果能证悟仅仅是因缘的这个刹那生灭的事物，就能证悟到除了假立为我之外，并没有称为我的自性。 这样就能使执着我和我所的贪爱全部灭尽，从而获得解脱。 因此，见到无我，通过空性见才能解脱，其他任何方法都不能做到。其余的修习，如无常和痛苦等四谛的其他行相，都是以作为证悟它的方便或意义，或者作为它的作用或结果的方式，而趋向于它的意义，因此它才是最主要的。 因此，才说从无常中认识到痛苦的自性，并且从这样的痛苦中必定能证悟到无我。 如经中说： 诸比丘，色是常还是无常？ 尊者，是无常。 凡是无常的，是痛苦还是快乐？ 尊者，是痛苦，凡是无常的，都是痛苦的，是变坏的法性。 凡是无常和痛苦，是变坏的法性，对于它，可以认为这是我的，这是我，这是我的我吗？ 尊者，不能。 如是说。 第三，总结。 关于我……
English
Explanation of the meaning of meditating on suffering: Well, didn't your Bhagavan also say that all of samsara should be meditated upon as suffering, like a pit of fire and a Rakshasa continent? If meditating on suffering is not beneficial for liberation, how can it be explained? Meditating on suffering is not without benefit for liberation, but liberation cannot be attained by meditating on suffering alone, because liberation depends on realizing selflessness. Therefore, it is not only the suffering of suffering and the suffering of change that are spoken of as causes of temporary aversion, but with the pervasive suffering of conditioning in mind, it is said that all of samsara should be meditated upon as being of the nature of suffering. What we mean by the suffering of conditioning is this: the momentary aggregates that arise from the causes of karma and affliction, which are other-dependent, become the basis for future lives. Such a momentary conditioned aggregate is the basis for the view of selflessness. If one realizes that this momentary phenomenon is merely a condition, one can realize that there is no self-nature called "self" other than what is imputed as self. In this way, all attachment to grasping at self and what belongs to self is exhausted, and liberation is attained. Therefore, liberation comes from seeing selflessness, from the view of emptiness, and nothing else can do it. Other meditations, such as impermanence and suffering, and the other aspects of the four truths, are directed towards its meaning in the way that they are the means or meaning of realizing it, or as its function or result, so that alone is the most important. Therefore, it is said that from impermanence one knows the nature of suffering, and from such suffering one necessarily realizes selflessness. As it says in the sutra: Monks, is form permanent or impermanent? Venerable ones, it is impermanent. Is that which is impermanent suffering or happiness? Venerable ones, it is suffering, for that which is impermanent is suffering, it is of the nature of change. Is it appropriate to regard that which is impermanent and suffering, which is of the nature of change, as "This is mine, this is me, this is my self"? Venerable ones, it is not. So it is said. Third, conclusion. Regarding self...