Tibetan
ན་ན་ཡང་། དེ་ལྟར་རང་གི་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཅན་ཡིན་མིན་གྱི་རྟོག་དཔྱོད་མེད་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་རང་གི་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། མིག་ རབ་རིབ་དང་ཞར་བ་སོགས་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ཡིན་བཞིན་དེར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རང་གི་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་གྱི་མིག་གསལ་བ་དང་ལུས་མཛེས་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་ཤེས་ན་ཡང་རང་གི་རྒྱུད་དུ་མ་གཏོགས་པའི་དབང་པོ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔར་འདས་པ་ཡི་རང་གི་དབང་པོ་དང་ཡན་ལག་སོགས་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་། ལ་སོགས་པ་ཞེས་པས་ད་ལྟར་ཡང་སྐྲ་སེན་ཡན་ལག་སོགས་ལུས་ལས་བོག་པར་གྱུར་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མིན་པ་ཉེས་པར་མཐོང་བས་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེར་མ་ཟད་ཉེས་པར་ཚུལ་བཞིན་མཐོང་དུའང་མི་སྟེར་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་བདག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཆགས་པས་སྐབས་དེར་ཡང་མཐོང་བ་ནི་མི་ལྡོག་པ་དེས་ན། བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་བདག་ལྟ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་བདག་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་སོགས་བསྒྲུབས་པས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་གནོད་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་ཤིང་འཁོར་བ་མིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་གཟུགས་སོགས་རྣམ་འགྱུར་རྣམས། བློའམ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་མེ་ལོང་ངོས་གཉིས་པ་ལྟ་བུས་ཕྱི་ནང་མཚམས་སྦྱར་ནས་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་འདྲེས་པར་སོང་བ་ལྟ་བུས་འཁྲུལ་བ་ལས། ངའི་བདེ་བ་ངའི་གཟུགས་ཞེས་སོགས་སུ་ཞེན་ནས་ཆགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ནས་བདག་གི་བ་ལ་ ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ན་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ཡན་གར་དུ་གནས་པ་ནི་ཐར་པའོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བ་ལྷ་སོགས་ཀྱི་དབང་པོ་བདག་གིས་ཐོབ་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་དེ་འདྲའི་དབང་པོ་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། དབང་པོ་དང་ཡན་ལག་སོགས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་ཀྱང་དབང་པོ་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པར་ཤེས
Chinese
又，并非如是自己的根等成为那样的状态。因为在没有辨别有无功德的孩童和牲畜等，也见到对自己的根等有贪著；以及眼睛 昏花和瞎子等，根有缺陷，却仍然有知觉，也因为对自己的根等有贪著；以及知道他人的眼睛明亮和身体美丽等具有功德，却因为除了自己的相续之外，对其他的根没有贪著；以及对先前已逝去的自己的根和肢体等没有贪著；以及“等等”之语，因为现在头发、指甲、肢体等从身体脱落的“我的”之上也没有贪著的缘故。因为同样的理由，生起“我的”之念的因，也不是因为见到功德，因此，即使见到非功德的过患，也不是舍弃“我的”之念。此外，不仅如此，即使如实见到过患，也不会舍弃，因为以贪著虚构“我的”之上没有的功德，作为自己安乐的成办者，因此，即使在那时，见到也不会退转。因此，对于“我的”的贪著之因，修习无有损害的“我”见和痛苦等，如何能损害对“我的”的贪著呢？不可能损害。 第二，以了知为他体也不能离贪：数论师说，因为见到功德而贪著“我的”，并非是轮回，而是从外道的自性所生的色等变异。所谓的“智”或“大”，如同两面镜子，连接内外，如同“我”与识的补卢沙和境混合而产生的错觉，执著于“我的安乐”、“我的色”等而产生贪著。如果了知这些是他体，从而脱离对“我的”的贪著，那么“我”识的补卢沙自在安住就是解脱，他们这样说。但并非如此，因为现在如果我能获得比眼睛等更殊胜的天等根，那该多好啊，为了这个缘故，而寻求那样的其他根；以及因为知道根和肢体等新生和坏灭的有智者，即使是普通人，也知道“我”是从根等分离的他体
English
Furthermore, it is not the case that one's own faculties, etc., become such a state. Because even in children and livestock, etc., who do not discern whether there are qualities or not, attachment to one's own faculties, etc., is seen; and even though the eyes are blurred and blind, etc., the faculties are defective, yet there is still awareness, and there is attachment to one's own faculties, etc.; and even if one knows that others' eyes are clear and bodies are beautiful, etc., possessing qualities, yet there is no attachment to other faculties other than one's own continuum; and there is no attachment to one's own faculties and limbs, etc., that have passed away in the past; and the word "etc." means that even now there is no attachment to the "mine" of hair, nails, limbs, etc., that have been separated from the body. For the same reason, the cause of the arising of the thought of "mine" is not because of seeing qualities, therefore, even if one sees faults that are not qualities, one does not abandon the thought of "mine." Furthermore, not only that, but even when one truly sees faults, one does not give up, because with attachment one fabricates qualities that do not exist on "mine" as the means of accomplishing one's own happiness, therefore, even at that time, seeing does not turn back. Therefore, how can cultivating the self that is without harm to the cause of attachment to "mine" and suffering, etc., harm the attachment to "mine"? It is impossible to harm. Secondly, not being free from attachment by knowing as other: The Samkhyas say, "It is because of seeing qualities that one is attached to 'mine' and not to samsara, but the transformations such as form that arise from the external principle. The so-called 'intelligence' or 'great,' like a two-sided mirror, connects the inside and outside, like the illusion that arises from the mixing of the self, the purusha of consciousness, and the object, clinging to 'my happiness,' 'my form,' etc., and attachment arises. If one knows these as other and thus becomes free from attachment to 'mine,' then the liberation is the self, the purusha of consciousness, abiding independently," they say. But it is not so, because now if I could obtain the faculties of gods, etc., that are superior to the eyes, etc., how wonderful it would be, for that reason, one seeks such other faculties; and because even ordinary people, who are intelligent and know that faculties and limbs, etc., are newly born and destroyed, know that the self is other than the faculties, etc.
Tibetan
་པ་ཡིན་ཏེ། རི་ལ་ཕོ་བྲང་བརྟེན་པ་བཞིན་བདག་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པར་ཞེན་ནས། དབང་པོ་གཞན་དང་གཞན་ཐོབ་པ་དོན་དུ་གཉེར་གྱི་བདག་གཞན་ཞིག་ཐོབ་ན་ཞེས་ནམ་ཡང་མི་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཆགས་བྲལ་ཡིན་དགོས་ན་ཡང་ཐ་མལ་པ་སུ་ཡང་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་དེ་ཕྱིར་བདག་དང་བདག་གི་བ་དེ་གཉིས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་དེ་ནི་གཟུགས་སོགས་རང་གི་རྒྱུད་དུ་དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་མིག་སོགས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དེའི་དབང་གིས་རྒྱུ་གཞན་མི་དགོས་པར་རྩོལ་མེད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བས་རང་གི་མིག་སོགས་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཙམ་སྐྱེ་བ་དེ་འདྲ་ཡུལ་དེ་ལ་སྡང་བ་ཙམ་གྱི་བློ་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡིད་མི་དགའ་བ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ཡང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་བདག་གི་བ་དེ་འདྲར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་གནས་སྐབས་གཞན་ དུ་གྱུར་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡིད་མ་ལོག་པར་དེ་འདྲ་ཚོལ་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཞེ་སྡང་དེ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་སྡུག་བསྔལ་མ་ལོག་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ལ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་པ་ན་ཞེ་སྡང་ཡང་ལོག་པར་འགྱུར་ལ། ཞེ་སྡང་བ་ཡིད་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལོག་ན་ནི་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྔར་གྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སླར་ཡང་བརྟེན་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་སོགས་ཀྱི་ནད་སོས་པ་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་མིག་དབང་གསར་དུ་ཐོབ་པ་དེ་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་རང་གི་ཆུང་མ་ལ་སྐབས་སུ་ཁྲོ་པའི་གནས་སྐབས་ལོག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཆགས་བྲལ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། རང་ལུགས་ལ་བདག་ལྟ་དྲུང་ནས་ཕྱུང་བས་ན་བདག་ལ་ཕན་པ་བླང་བྱ་དང་མི་ཕན་པ་དོར་བྱ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཐུགས་མཉམ་པར་སྙོམས་པའམ་བཏང་སྙོམས་པ་ཅན་ཏེ། དཔེར་ན་ཙན་དན་གྱི་ལྡེ་གུས་བྱུག་པ་དང་། སྟེའུ་དག་གིས་བཅད་པ་ན་བདག་ལ་ཕན་ནོ་སྙམ་དུ་ཆགས་པ་དང་གནོད་དོ་སྙམ་དུ་ཁྲོ་བ་མི་སྐྱེ་བར་མཚུངས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་སུ་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་འདྲ་ཡུལ་གང་ལའང་ཆགས་པ་གཏན་སྐྱེ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བ
Chinese
是这样的，就像宫殿依存于山一样，我执着于“我”是恒常存在的，追求获得其他各种感官能力，却从未想过要获得另一个“我”。如果一切都必须是自性解脱的，但任何凡夫俗子都不是解脱的，因此，即使因为将“我”和“我的”视为一体而执着于“我的”，也不是执着于“我的”，而是执着于“我”的人，会自然而然地执着于以色等为代表的自身相续中的内在肢体，如眼睛等，这是因为执着于“我”的力量，不需要其他原因，就会毫不费力或自然而然地产生这样的执着。因此，如果有人因为现在的痛苦而对自己的眼睛等感到厌恶，那只是对那个对象产生了憎恨之心，而不是脱离了对“我的”的执着。即使在对“我的”不满意的时候，也仍然执着于“我的”，因为希望变成那样一个脱离痛苦的“我的”，所以不会厌恶转变为其他状态的“我的”，而是寻找并追求那样的“我的”。因此，产生那样的嗔恨，是因为痛苦而产生的，是痛苦的原因所导致的，是痛苦的结果。嗔恨会持续到痛苦的原因没有消失为止，痛苦消失了，嗔恨也会消失。嗔恨厌恶的形态消失了，那么对“我的”的执着，就会再次依赖于自己原先的本性，就像眼睛等疾病痊愈，或者在其他生命中新获得眼睛的能力，以及对自己的妻子，偶尔愤怒的状态消失一样。第二，确定解脱执着：在自己的宗派中，因为从根源上拔除了我见，所以舍弃了一切执着于对“我”有利的应取，对“我”不利的应舍，因此对于一切法，内心平等或具有舍心。例如，用旃檀香膏涂抹，或者用刀切割时，不会产生“这对我有利”的执着，也不会产生“这对我有害”的嗔恨，对于这种平等的状态，就称为解脱执着，对于任何对象，都不可能再产生执着。第二，痛苦
English
It is like this, just as a palace relies on a mountain, I am attached to the idea that "I" am permanent, and I seek to obtain other various sensory abilities, but I never think about obtaining another "I." If everything must be naturally free from attachment, but no ordinary person is free from attachment, therefore, even if one is attached to "mine" because one sees "I" and "mine" as one, it is not attachment to "mine," but rather the person who is attached to "I" will naturally become attached to the inner limbs in one's own continuum, such as the eyes, which are represented by form, etc. This is because of the power of clinging to "I," without needing other causes, such attachment arises effortlessly or naturally. Therefore, if someone feels disgusted with their own eyes, etc., because of present suffering, that is only the arising of hatred towards that object, and it is not being free from attachment to "mine." Even when one is dissatisfied with "mine," there is still attachment to "mine," because one hopes to become such a "mine" that is free from suffering, so one does not厌恶(yànwù, aversion) the "mine" that has transformed into another state, but seeks and pursues such a "mine." Therefore, the arising of such hatred is caused by suffering, it is caused by the cause of suffering, it is the result of suffering. Hatred will last only as long as the cause of suffering has not disappeared, and when suffering disappears, hatred will also disappear. When the form of hatred and aversion disappears, then attachment to "mine" will again rely on its original nature, just like the diseases of the eyes, etc., are healed, or one newly obtains the ability of the eyes in another life, and the state of occasional anger towards one's wife disappears. Second, identifying freedom from attachment: In one's own school, because the view of self is uprooted from the root, one has abandoned all attachment to taking what is beneficial to "I" and abandoning what is harmful to "I," therefore, with regard to all phenomena, the mind is equally balanced or has equanimity. For example, when applying sandalwood paste or cutting with a knife, one does not generate attachment thinking "this is beneficial to me," nor does one generate anger thinking "this is harmful to me." This state of equality is called freedom from attachment, and it is impossible for attachment to arise again towards any object. Second, suffering