Tibetan
་ཁྱད་པར་ཅན་མ་རྙེད་པ་ཞིག་ན་བསམ་དཔྱོད་མེད་པར་རམ་ཚུལ་བཞིན་བསམ་མི་ནུས་པར་ཉེས་པ་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཡིས་སྐབས་སུ་བདག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རེབས་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་འཇུག་པའམ་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་བཀྲེས་པས་ཟས་དུག་བཅས་ཀྱང་ཟ་བ་དང་། ན་བར་ཤེས་ཀྱང་སྐོམ་པས་ཉེན་པ་ན་ཆུ་བསིལ་བ་འཐུང་བའམ། བུད་མེད་བཟང་མོ་དག་ནི་མ་རྙེད་པ་ན་ངན་མ་དང་། དེ་ཡང་མ་རྙེད་པར་གྱུར་ན་དུད་འགྲོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་བདེ་བའི་རྟེན་དུའང་རུང་བའི་ཆ་ནས་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་གཏན་དུ་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆགས་རྒྱུ་སྤོང་བར་མི་འཐད་དང་། ཆགས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ། ཆགས་རྒྱུ་བདག་ནི་སྤོང་བ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་དོན་མེད། །དང་པོ། ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདག་མེད་པར་སུན་ཕྱུངས་ནས་མ་སྤངས་པ་དེས་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་ཡང་མི་སྤོང་སྟེ། ཡུལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟར་ཆགས་པ་ཡོད་ན་དེས་བསྒྲིབས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་ཡང་མི་ནུས་ལ། མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་མཚན། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་བདག་ནི་འཆིང་གྲོལ་མྱོང་བ་སོགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནམ་ཡང་འདོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཇི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ རང་གི་ཞེན་ཡུལ་བདག་དེ་ནི་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེས་ན་གྲོལ་བའི་དུས་སུ་ཡང་བདག་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡང་དེའི་དུས་སུ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བདག་ཆགས་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོར་ཏེ་འདོར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་གྲོལ་བའི་དུས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་བདེ་སྡུག་སོགས་མྱོང་བ་དང་ནི་རྟག་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་། ཤེས་རབ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་ལོག་པ་ཞིག་ཏུ་འདོད་ན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྱོད་རང་གི་ཞེན་པ་སྐྱེ་བའི་བདག་དེ་ཡིན་པར་འདོད་དེ། དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ནམ་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་འདོར་དུ་མི་བཏུབ་པའི་བདག་ནི་དེ་འདྲ་བ་མིན་ཏེ། གྲོལ་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་པོ་དང་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཡུལ་དང་། འཁོར་བར་མི་འཁོར་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འདོད་པས་ན་མྱོང་བ་སོགས་དེ་ཀུན་མེད་ན་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་བདག་
Chinese
如果找不到特别好的，那么在没有思考或者不能如理思考的情况下，即使有罪过，因为对我的执着，有时会像找到我快乐的来源一样，去追求或者接受与我相关的事务。就像非常饥饿时，即使食物有毒也会吃；知道生病了，但因为口渴难耐，也会喝凉水；找不到好的女人时，会找不好的女人；如果连不好的女人也找不到，就会像看到与畜生行淫一样。因此，从作为我快乐的依靠的方面来说，具有我执的人永远不会与对我的执着分离。第二，不应舍弃执着之因，以及执着也没有过失的推论。第一，执着之因我不会舍弃。因此，了解痛苦没有意义。第一，如果驳斥并没能舍弃执着的因——无我，那么也不会舍弃有境的执着，因为境是无过失的有境。如果这样有执着，那么因为被它遮蔽，即使将成为痛苦之源的事物仅仅视为痛苦，也无法做到，即使看到了也无法舍弃，其理由是：声称有我的人，无论如何也不会放弃他们所认为的我，是束缚解脱的体验等的所依，无论痛苦等多么习惯，又怎么会 想要摧毁自己执着的境——我呢？他们只想不摧毁。因此，如果在解脱时，我也像以前一样存在，那么对我的执着又怎么会在那时消失呢？如果对我的执着存在，又怎么会舍弃与我相关的事物呢？不应该舍弃。如果认为解脱时的我，是与体验苦乐等以及常与无常等名称，以及智慧和解脱等一切功德的所依是相违背的，那么你又怎么认为那是你产生执着的我呢？那是不可能的，因为执着的自性或意愿是无法舍弃的，而这样的我不是那样的，因为他们认为那是体验解脱的快乐者，是常、独一等名称所适用的对象，是具有不轮回等功德的，因此如果没有体验等一切，那么意愿上的我
English
If one cannot find something particularly good, then without thinking or being unable to think properly, even if there is fault, because of attachment to self, sometimes one pursues or accepts things related to self as if finding the source of one's happiness. It's like eating even poisonous food when extremely hungry; knowing one is sick, but drinking cool water when overwhelmed by thirst; when good women cannot be found, one seeks bad women; and if even bad women cannot be found, it's like seeing people engaging in sexual acts with animals. Therefore, from the aspect of being a reliance for one's own happiness, those with self-grasping will never be separated from attachment to what is 'mine.' Secondly, it is not appropriate to abandon the cause of attachment, and the inference that there is no fault in attachment. First, I will not abandon the cause of attachment, which is self. Therefore, understanding suffering is meaningless. First, if one refutes and fails to abandon the cause of attachment—selflessness—then one will also not abandon the attachment to the object, because the object is a faultless object. If there is attachment in this way, then because one is obscured by it, even if one sees what has become the source of suffering as merely suffering, one cannot do so, and even if one sees it, one cannot abandon it, the reason being: those who claim to have a self will never abandon what they consider to be the self, the basis for experiencing bondage and liberation, etc. No matter how accustomed one is to suffering, etc., how could one want to destroy the object of one's clinging—the self? They only want not to destroy it. Therefore, if at the time of liberation, the self exists as before, then how could attachment to self disappear at that time? If attachment to self exists, how could one abandon what is related to self? It should not be abandoned. If one thinks that the self at the time of liberation is contrary to being the basis for experiencing pleasure and pain, etc., and for names such as permanent and impermanent, and for all qualities such as wisdom and liberation, then how do you think that is the self that gives rise to your clinging? That is impossible, because the nature or desire of clinging cannot be abandoned, and such a self is not like that, because they think that it is the enjoyer of the bliss of liberation, the object to which names such as permanent and solitary apply, and possesses qualities such as non-returning to samsara, so if there is none of the experiencing, etc., then the self in desire
Tibetan
སྒྲུབ་པའི་དོན་དེ་ཀུན་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མྱོང་སོགས་ངེས་པར་མེད་པ་ན་དེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་མེད་པ་དང་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་པས་བདག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མེ་མ་བཏང་ན་སྲེག་པ་གཏོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་བདག་མ་བཏང་ན་བདག་ཆགས་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡུལ་ཅན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཡོད་ཀྱི་རིང་ལ་བདག་དེ་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡིན་གྱི་བུད་མེད་དུ་འཛིན་པ་དང་བུད་མེད་ལ་ཆགས་པ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་པས་ན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡན་གར་དུ་བྲལ་བའི་ཐབས་ སྲིད་པ་མིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་བདག་ཆགས་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་མཐུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བདག་ཆགས་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་འབྲལ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་བདག་ཆགས་དེ་ནི་ཐར་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡིན་གྱི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉམས་པ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བདག་གི་བ་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་ཇི་ཙམ་བརྩོན་ཡང་བདག་གི་བ་དེ་དག་བདེ་བའི་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་མཐོང་བའི་ཆ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལ་འཇུག་པའམ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། ཡོན་ཏན་དུ་ཞེན་པས་དེ་ཡི་སྐྱོན་གྱི་ཆ་ཡང་མཐོང་མི་ནུས་པར་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འཁྲིག་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ཞུགས་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་མི་གཙང་བར་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དུས་ན་བདག་གི་བ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བདག་ལའང་ཆགས་པ་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་ད་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་པོ་བདག་གང་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ནི་བདག་འདོར་བ་པོ་ཡིན་ལ། བདག་ནི་དེས་དོར་བར་བྱ་བ་ལུད་ཕུང་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་པོ་མིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་འདོར་བ་ཡིན་པ་དེས་ན། དེས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལྟར་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་བདག་དག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་གྱི་བདག་མེད་ན་ལམ་ལ་འབད་པར་མི་རིགས་ཞེས་ནང་པ་ སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྐྱོན་
Chinese
修行的意义将会全部丧失。因此，如果没有体验等确定的东西，那么就像石女的儿子一样，与不存在没有区别，因此会变成无我。所以，就像不点火就不能焚烧一样，不舍弃我就不能舍弃我执。因为，在任何情况下，执着于有境的我，都是在自己存在的期间，使对我的执着更加稳固，而不是使之分离。因此，执着于我本身就是我执，而不是像执着于女人和对女人的执着那样是不同的。如果不离开执着于我，那么我执又怎么能轻易地分离呢？这样的我执是执着于我所的强有力种子。只要有我执，就不可能舍弃对自我快乐的成就的完全执着。因此，这样的我执，即使在想要解脱的时候，也像以前一样存在，丝毫没有减弱。因此，无论多么努力地将我所观想为痛苦，也仅仅因为看到我所具有的带来快乐的功德，而依此进入或接受它，因此我所本身就是远离执着的障碍。由于执着于功德，也无法看到它的过失，从而被遮蔽，就像沉溺于性爱快乐的人不会看到女人的身体是不洁净的一样。如果说在解脱的时候，不仅是对我所，甚至是对我也会舍弃执着，那么，按照这种说法，现在想要成为舍弃执着者，那个我也将不复存在。原因是什么呢？因为舍弃执着的瑜伽士是舍弃我者，而我是被他舍弃的，就像垃圾堆一样，所以称为我的东西不是舍弃执着者。如果那样的话，舍弃执着的瑜伽又是如何舍弃我的呢？因此，他观想痛苦也是没有意义的。按照你的说法，所有观想舍弃执着的道都是为了清净我，如果没有我，就不应该努力于道，这是对佛教徒的责难。
English
The meaning of practice will be completely lost. Therefore, if there is no certainty of experience, etc., then just like the son of a barren woman, there is no difference in meaning from non-existence, and therefore it will become selflessness. So, just as one cannot burn without lighting a fire, one cannot abandon self-grasping without abandoning self. Because, in any case, grasping at the self that has an object is, during the time that oneself exists, making attachment to that self more firm, and not separating it. Therefore, grasping at self is itself self-grasping, and it is not different like grasping at a woman and attachment to a woman. If one does not leave grasping at self, then how can self-grasping be easily separated? Such self-grasping is a powerful seed of clinging to what is mine. As long as there is self-grasping, it is impossible to abandon the complete clinging to the accomplishment of self-happiness. Therefore, such self-grasping, even when one wants liberation, exists as before, without diminishing in the slightest. Therefore, no matter how much one strives to contemplate what is mine as suffering, one still enters into or accepts it based solely on seeing that what is mine has the qualities that bring happiness, and therefore what is mine is itself an obstacle to being separated from attachment. Because of clinging to qualities, one cannot see its faults, and thus it is obscured, just as someone who indulges in the pleasure of sex does not see the woman's body as impure. If it is said that at the time of liberation, not only is there no attachment to what is mine, but even to the self, then according to this view, the self that now wants to be the one who abandons attachment will also cease to exist. What is the reason? Because the yogi who abandons attachment is the one who abandons the self, and the self is what is abandoned by him, like a garbage heap, so what is called self is not the one who abandons attachment. If that is the case, then how does the yoga of abandoning attachment abandon the self? Therefore, his contemplation of suffering is also meaningless. According to you, all contemplation of the path of abandoning attachment is for the sake of purifying the self, and if there is no self, one should not strive on the path, this is a criticism of Buddhists.