Tibetan
་ཏུ་དམིགས་པ་ལས་ཉེས་པ་འབྱུང་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་ལ། བློའི་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་ལ་ཡུལ་དེས་ཉེས་པ་མི་སྐྱེད་ན་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཡུལ་ཅན་རྐྱང་པའང་མི་སྲིད་པས་ན། དེ་ལའང་ཉེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀ་ལའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ཙམ་ཆགས་བྲལ་མིན། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་དོན་བཤད། །དང་པོ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ཤེས་ཀྱང་མི་སྤོང་། །དེ་ཡིས་བདག་གིའི་བློ་མི་འདོར། །དང་པོ། གལ་ཏེ་དུག་སྦྲུལ་གྱི་སོས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་ཀྱང་དུག་མ་མཆེད་གོང་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་དང་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ལ་ཕན་པའི་རེ་བ་ཟད་ཅིང་གནོད་པར་དོགས་པས་བདག་གི་བ་ཡི་བློ་བཅོམ་པས་སོར་མོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་ཅན་འདི་འདོར་བ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་མ་བཅོམ་པ་ ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་ཀྱང་དེ་འདོར་བ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མིག་སོགས་དབང་པོ་དང་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་དེས་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡོད་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་དོ། །དཔེར་ན་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་དང་སོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡིད་བྱུང་སྟེ་ཞེན་པ་མེད་པའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་ལུས་དང་འབྲེལ་བའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་བདག་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་རང་གིས་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་ཀྱང་ཆགས་པ་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པར་ནི་བྱ་མི་ནུས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ལྟར་ན་བློ་དང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་འདུ་བ་དང་ལྡན་པ་སོགས་ཀྱིས་བདག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། དེ་ལས་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བའི་སྐབས་ན་ཡང་། སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བ་ལ་
Chinese
如果专注于目标而产生过失，那么能依所依二者都是过失的所依。如果没有成为意识的目标，那么目标不会产生过失，既然不可能存在脱离目标的单单能依，那么，那也不会有过失。这样能依所依二者都没有过失，因此对二者都不可能离贪。第二，仅仅了解痛苦不能离贪。宣说修习痛苦的意义。第一，仅仅了解痛苦也不会舍弃。因为它不会舍弃我所之想。第一，如果像毒蛇咬住的指头等肢体，即使是自己的肢体，也会在毒液蔓延之前砍掉一样，通过将对我和我所的一切执着都修习为痛苦的自性，就能舍弃对它的执着吗？并非仅仅知道它是痛苦就能做到，而是因为对自己的利益的希望已经断绝，并且担心会受到损害，从而摧毁了我所之想，才能舍弃指头等有缺陷的东西。反之，如果我所之想没有被摧毁，即使知道它是痛苦也不会舍弃。例如，眼睛等感官和头发等被认为是实现自己快乐的享受的所依，那么用什么来阻止我所之想呢？无法阻止，因此，对于我和我所，离贪的理由是什么呢？不可能有。例如，对于从身体上脱落的头发和牙齿等，会产生厌恶和没有执着的想法。而对于与身体相连的头发、指甲等，则会产生执着，这是所有人都显而易见的。因此，由于对我的执着，自然会产生对我所有的东西的我所之想，即使知道它是痛苦，也不会离贪。与我没有关联是不可能的。因为，胜论派等认为，意识和肢体等通过聚合和具有等方式与我有关联。并且，即使在看到那个产生我所之想的关联是痛苦的时候，也仍然保持着之前的状态，不会失去关联，因此，即使最终看到它是痛苦的，对于自己的
English
If faults arise from focusing on the object, then both the object and the subject are the basis of faults. If it does not become an object of consciousness, then the object will not produce faults. Since it is impossible for the subject alone to exist apart from the object, then there will be no faults in that either. Thus, since both the object and the subject are without fault, therefore it is not possible to be free from attachment to both of them. Second, merely knowing suffering is not freedom from attachment. Explaining the meaning of saying to meditate on suffering. First, merely knowing suffering is not abandoned. It does not abandon the thought of 'mine'. First, if, like a finger or other limb bitten by a poisonous snake, even though it is one's own limb, it is cut off before the poison spreads, in the same way, by meditating on all attachments to self and what belongs to self as being of the nature of suffering, will attachment to it be abandoned? It is not merely knowing it as suffering that can do this, but because the hope of benefit to oneself has been exhausted and there is fear of harm, thus destroying the thought of 'mine', one is able to abandon the defective things like fingers. Conversely, if the thought of 'mine' has not been destroyed, even if one knows it to be suffering, it will not be abandoned. For example, the senses such as the eyes and the hair are regarded as the basis for achieving one's own happiness, so what will prevent the thought of 'mine'? It cannot be prevented, therefore, for self and what belongs to self, what is the reason for being free from attachment? It is impossible to have. For example, with regard to hair and teeth that have fallen from the body, a mind of disgust and non-attachment will arise. On the other hand, attachment will arise with regard to hair, nails, etc. that are connected to the body, which is obvious to everyone. Therefore, due to the power of attachment to self, the thought of 'mine' naturally arises for what belongs to my lineage, and even if one knows it to be suffering, one will not be free from attachment. It is impossible to be unrelated to self. Because, the Vaisheshikas and others believe that consciousness and limbs are related to self through aggregation and possession. And even when seeing that the connection that gives rise to the thought of 'mine' is suffering, it still remains in the same state as before and does not lose its connection, therefore, even if one ultimately sees it as suffering, for one's own
Tibetan
ཆགས་པ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་པས། བདེ་བ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ནི་བདག་དེ་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་འབྲེལ་ལ། ལུས་དང་དབང་པོ་རྣམས་ལྡན་འབྲེལ་ལམ་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ་འདུ་བས་འབྲེལ་ཞིང་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བར་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་གྲངས་ཅན་པ་སོགས་འབྲེལ་བ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་འདྲེས་པ་ལྟར་ཞེན་པས་བདེ་བ་ངའིའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ཡིན་པས་སྐྱེས་བུ་དང་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་རང་ གི་བའི་བློ་མི་འབྱུང་བར་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་ཡང་བདག་དང་ཆོས་དེ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ་བདག་བདེ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བཟུང་བས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པས་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་བ་མེད་ན་ཡང་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་ཡོད་ཕན་ཆད་དངོས་པོ་གང་ལ་བདག་དེར་ཕན་འདོགས་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་ཡོད་པས་བདག་ཆགས་མ་སྤངས་ན་བདག་གི་བའི་བློ་འདོར་བར་མི་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་དེས་བདག་གི་བའི་བློ་འདོར་བར་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་ལ། གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་དང་། །ཡིན་ཀྱང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་དང་། །མཐོང་ཡང་བདག་གིའི་བློ་མི་སྤོང་། །དང་པོ། གང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྦྲུལ་གྱིས་ཟིན་པའི་སོར་མོ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་ན་གོམས་པའི་ཚེ་དབང་པོ་སོགས་ལ་ཡང་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་རང་གི་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ནི་བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པ་མིན་པར་བདག་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་པས་ན་དེ་དང་དུ་ལེན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་གིས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་སྐྱེད་སྲིད་ཀྱང་གྲོལ་བའི་ཐབས་མིན་པ་ཕལ་ཆེར་དུག་དང་བཅས་པའི་ཟས་བཞིན་དུ་མཐར་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་ཀུན་ལ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་མ་སྤངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་པོ་དེས་བདག་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཆགས་པས། ཁྱད་པར་ཅན་དེ་དང་འགལ་བ་དམན་པའི་བདག་གི་བ་ལ་རེ་ཞིག་ཆགས་པ་བྲལ་བར་འགྱུར་དུ་ཆུག་ཀྱང་། དེ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། གང་གིས་ན་ཁྱད་པར་ ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་དེ་ལས་དམན་པའི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ་ཟས་བཟང་པོ་རྙེད་པའི་མིས་ངན་པ་འདོར་ཀྱང་དེ་ཟས་ལ་གཏན་དུ་ཆགས་བྲལ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་བདེ་བ
Chinese
不会舍弃贪执。对此，胜论派认为，快乐等自我的功德，是与自我相适应的聚合而关联；身体和感官等，是与具有关联或已具有的聚合而关联，并且互相联系。如果数论派等认为，仅仅凭借关联不会产生自我的念头，而是像内在的补卢沙（梵文：पुरुष，IAST：puruṣa，汉语：神我）与境混合一样执着，认为“快乐是我的”，如果认识到补卢沙与境是不同的，就不会产生自我的念头。如果像他们所说的那样，仅仅认识到自我与法是不同的，也不会产生自我的念头，而是因为将自我视为快乐的一部分才会产生。因此，即使没有聚合等关联，只要有执着自我的存在，无论对什么事物都认为对自我有益，这种执着是每个人都存在的，所以如果不舍弃自我贪执，就无法舍弃自我的念头。第二，即使修习痛苦，也无法以此舍弃自我的念头，对此进行阐述：要么根本不是痛苦，要么即使是痛苦也无法见到，即使见到也无法舍弃自我的念头。第一，如果将所执着的事物视为产生痛苦的原因，像被蛇咬住的手指一样修习痛苦，那么在习惯之后，对于感官等也不会产生自我的念头，如果这样认为。那么，绝对肯定的是，那些自我的事物并非对自我产生痛苦，而是对自我有益，因此也会接受它。如果那些自我的事物或许会产生少许快乐，但并非解脱的方法，大多像掺有毒药的食物一样，最终会产生痛苦，因此会将一切都视为痛苦，如果这样认为。那么，没有舍弃自我贪执的修习痛苦者，由于贪执对自我有益的殊胜无过患的快乐，即使暂时舍弃与殊胜快乐相违背的低劣的自我，也不能称之为舍弃贪执，因为贪恋殊胜的快乐，所以才会完全舍弃比它低劣的快乐，就像得到美食的人会舍弃劣食，但这并非永远对食物没有贪执一样。如果自我的快乐
English
Attachment will not be abandoned. In this regard, the Vaiśeṣika school believes that happiness and other qualities of the self are related by the aggregation that is suitable for the self; the body and senses are related by the aggregation that is related to or has become possessed, and they are interconnected. If the Sāṃkhya school and others believe that the mere connection does not give rise to the thought of self, but rather clings like the inner puruṣa (Sanskrit: पुरुष, IAST: puruṣa, Chinese: spirit) is mixed with the object, thinking "happiness is mine," if one recognizes that puruṣa and the object are different, the thought of self will not arise. If, as they say, merely recognizing that the self and the dharma are different does not give rise to the thought of self, but rather arises because the self is regarded as a part of happiness. Therefore, even if there is no connection such as aggregation, as long as there is attachment to the self, whatever is regarded as beneficial to the self is something that everyone has, so if one does not abandon self-attachment, one cannot abandon the thought of self. Second, even if one meditates on suffering, one cannot abandon the thought of self with it, which is explained as follows: either it is not suffering at all, or even if it is suffering, it cannot be seen, and even if it is seen, one cannot abandon the thought of self. First, if one regards what is clung to as the cause of suffering, like a finger bitten by a snake, and meditates on suffering, then when one is accustomed to it, the thought of self will not arise even for the senses, etc., if one thinks so. Then, it is absolutely certain that those things of the self do not cause suffering to the self, but are beneficial to the self, so one will also accept it. If those things of the self may produce a little happiness, but are not the means of liberation, and mostly like food mixed with poison, will eventually produce suffering, so one will regard everything as suffering, if one thinks so. Then, the practitioner of suffering who has not abandoned self-attachment, because of attachment to the excellent and faultless happiness that is beneficial to the self, even if one temporarily abandons the inferior self that is contrary to the excellent happiness, it cannot be called abandoning attachment, because one is attached to the excellent happiness, so one will completely abandon the happiness that is inferior to it, just as a person who gets good food will abandon bad food, but this does not mean that one will never be attached to food. If the happiness of the self