Tibetan
གྱི་གཙོ་བོར་ཧུར་ཕྱུངས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འདིར་ལྷ་དབང་བློའི་འགྲེལ་བའི་འགྱུར་ན། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་བྲལ་ཡང་། །འདི་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་གྱུར་ན། །འདི་དོར་མ་ཡིན་དཔེར་བདག་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་དོན་མེད། །ཅེས་བདག་ཆགས་བྲལ་ལོ་ཟེར་ཀྱང་ཉེས་མེད་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བའི་རྒྱུ་མེད་ལ། ཆགས་པ་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་སྐད་དུ་བརྗོད་ཀྱང་འདོར་མི་ནུས་ཏེ་བདག་བཞིན། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་ཀྱང་ཆགས་པ་མི་སྤོང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ། བདག་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་པ་ཙམ་དུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ནི་སྔར་ཆགས་བཅས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་དེ་ལུས་ན་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་དེ་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བ་མེད་དེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་ལ་སུ་ཡང་སྐྱོ་བ་མེད་པ་འདི་བཞིན་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བར་མི་ནུས་ཏེ་སྲེད་པ་བཟློག་པའི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དང་འགལ་བའི་ལམ་མི་ཤེས་པས་ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བཞིན་པ་སྨན་བསྟེན་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྲིད་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་སྡུག་བསྔལ་མངོན་སུམ་གྱུར་ཀྱང་སྲིད་པ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པས་ཡིད་མ་ཕྱུངས་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལ་གཏན་དུ་ཆགས་པ་དང་འབྲལ་ཏེ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་ཡིད་ལོག་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཀུན་ལ་ཡིད་ལོག་པ་མིན་ཡང་མི་སྡུག་པ་ཤིན་ཏུ་འབྱོངས་པ་ནི་ཀུན་ལ་ཡིད་ལོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་དུ་ཆགས་ཡུལ་དེ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་པར་མཐོང་བ་ཡིས་སྐྱོན་དུ་ལྟ་བའི་བློ་མ་ ལོག་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་། ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་གཏན་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ཞིག་བུད་མེད་གཅིག་ལ་རེ་ཞིག་ཡིད་ལོག་ཀྱང་གཞན་ལ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་བུད་མེད་ཀུན་ལ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པས་ཡིད་ལོག་པ་དེ་ཡང་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ཡིད་ལོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱང་སྲིད་པ་མཐའ་དག་ལ་ཡིད་ལོག་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་གང་ལ་ཆགས་སྙམ་ན། བདག་ཆགས་མ་སྤངས་པ་དེ་ནི་སྲིད་པ་སྤང་བྱ་ཅན་ལ་ཡིད་ལོག་ཀྱང་དེ་བས་ཆེས་བདེ་བའི་ཐར་པའི་རོ་གྱ་ནོམ་པ་བདག་གི་བར་ཞེན་ནས་བླང་བྱའི་ཆགས་པ་སྤོང་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་ལ་ཕན་པ་བླང་བར་འདོད་པ་དང་མི་ཕ
Chinese
因此，主要是努力地陈述。这里，拉旺洛的注释的翻译是：如果我没有贪执，如果我对这个没有贪执，这个就不是应该舍弃的，像我一样。因此，没有必要修习痛苦。虽然说我没有贪执，但是没有对无罪的事物没有贪执的原因。即使说对贪执没有贪执，也不能舍弃，像我一样。因此，即使修习痛苦，也不会舍弃贪执。第二，那些没有舍弃我执的人，即使修习痛苦，也只是认识到那是痛苦，但这种痛苦在以前有贪执的时候就已经显现了，就像身体疼痛等一样。即使这样，他们也没有对它没有贪执，就像在体验痛苦的同时，没有人对轮回感到厌倦一样，即使你也认识到痛苦，也不能舍弃它，因为不了解与断除贪爱的根本——我执相违背的道路，就像在体验疼痛的痛苦时，不了解服用药物一样。如果轮回的众生有时会显现痛苦，但因为不了解一切轮回的自性是痛苦，所以不会灰心，而我们因为了解这一点，所以永远与轮回的贪执分离，就像对一个女人失去兴趣的男人，虽然不会对所有女人失去兴趣，但如果非常熟悉不净，就会对所有女人失去兴趣一样。如果在贪执的对象中看到过失，在对过失的看法没有 转变的瞬间，即使对那个对象的贪执之心会改变。对那个对象的贪执也永远不会产生，也不会变成永远的分离。例如，一个有欲望的人，虽然暂时对一个女人失去兴趣，但不会对其他女人失去兴趣，就像通过修习对所有女人的不净而失去兴趣，也不是对食物、衣服等其他事物失去兴趣。即使如此，如果对一切轮回都失去兴趣，那么还会贪执于什么呢？没有舍弃我执的人，即使对应该舍弃的轮回失去兴趣，也不会因为执着于比这更快乐的解脱的美味，而舍弃应该接受的贪执。因此，想要接受对自己有益的事物和不
English
Therefore, it is mainly stated with diligence. Here, in the translation of Lhawang Lodro's commentary: If I am without attachment, if I am without attachment to this, this is not to be abandoned, like myself. Therefore, there is no need to cultivate suffering. Although it is said that I am without attachment, there is no reason for being without attachment to innocent things. Even if it is said that there is no attachment to attachment, it cannot be abandoned, like myself. Therefore, even if suffering is cultivated, attachment will not be abandoned. Secondly, those who have not abandoned self-attachment, even if they cultivate suffering, they only recognize that it is suffering, but this suffering was already manifest in the past when there was attachment, like bodily pain and so on. Even so, they are not without attachment to it, just as no one is weary of samsara while experiencing suffering. Likewise, even if you recognize suffering, you cannot abandon it, because you do not understand the path that contradicts the root of cutting off craving, self-grasping, just as you do not understand taking medicine while experiencing the pain of illness. If sentient beings in samsara sometimes manifest suffering, but because they do not understand that the nature of all samsara is suffering, they will not be discouraged. But because we understand this, we are forever separated from attachment to samsara, just as a man who loses interest in one woman, although he will not lose interest in all women, but if he is very familiar with impurity, he will lose interest in all women. If one sees faults in the object of attachment, in the moment when the view of faults has not changed, even if the mind of attachment to that object changes. Attachment to that object will never arise, nor will it become a permanent separation. For example, a person with desire, although temporarily loses interest in one woman, will not lose interest in other women, just as losing interest through cultivating impurity towards all women is not losing interest in other things such as food and clothing. Even so, if one loses interest in all of samsara, then what else will one be attached to? Those who have not abandoned self-attachment, even if they lose interest in samsara, which should be abandoned, will not abandon the attachment that should be accepted because they are attached to the delicious taste of liberation, which is more joyful than this. Therefore, wanting to accept what is beneficial to oneself and not
Tibetan
ན་པ་དོར་བྱའི་རྣམ་པར་ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་དངོས་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་གཞན་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཆགས་པ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དེ་དག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་བླང་བྱར་ལྟ་བའི་ཆགས་པ་མ་ཟད་པར་ཡོད་ལ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་མི་མཁོ་བའི་དངོས་པོར་མཐོང་ནས་མ་ཆགས་ནའང་ཕྱིས་མཁོ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཐོང་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གྱུར་བ་ན་སྔར་དོར་བ་ལའང་སླར་ཆགས་པ་སྐྱེ་སྟེ། སྔར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བུད་མེད་དག་ལའང་ཕྱིས་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དང་། ལུད་ཕུང་ལ་སོགས་པ་ཕྱིར་དོར་བའང་ཞིང་སོགས་ལ་མཁོ་བར་མཐོང་ནས་སླར་ལེན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཆགས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེར་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་རིགས་ཏེ་བློ་དོན་མཐུན་ཡིན་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་བདག་སྐྱོན་ མེད་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཅན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཡང་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་མེད་ལ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལྟ་ན་སྐྱོན་མེད་པའི་བདག་དེའི་ཕན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་ཉིད་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་མེད་པའི་བདག་དེ་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ཙམ་སྟེ་དབང་ཕྱུག་གི་རྩེ་གསུམ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་སྐྱོན་མེད་པར་གྲུབ་ན་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བའང་བདག་དང་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ད་ནི་ཡུལ་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མ་དམིགས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་དང་བདག་གི་བ་དེར་ཆགས་པ་དེ་ནི་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་འཁོར་བར་འཆིང་བའི་རྟེན་བྱེད་པས་སོ་ཟེར་ན། སྐྱོན་དེ་ནི་བདག་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ་བདག་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཆགས་པ་གཉིས་པོ་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བདག་དེར་ཡང་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་དེའི་སྐྱོན་དང་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་བྱེད་པས་ཆགས་བྲལ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ད་ནི་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་གང་ཟག་དེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དེས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འདོད་ཀྱང་བདག་དེས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དེའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་བདག་པོ་སེར་སྣ་ཅན་གྱི་ཆུང་མ་གཏོང་བ་ལ་དགའ་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་གང་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ནི་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་པ་ཡི
Chinese
如果存在将应舍弃的事物视为特殊之处的执着，那么由任何事物产生之贪着，即以彼为对境之贪着，当由其他各种因缘生起时，乃一切贪着之种子，因为对于那些士夫，不仅存在视饶益为应取之贪着。即使一时视其为不需之物而不贪着，但后来若见其为所需之支分，因缘临近时，对于先前舍弃之物亦会重新生起贪着。如同先前已离贪着之妇女，后来亦见生起贪着；又如粪堆等物，虽已舍弃，但若见其为田地等所需，则又重新取回。第二，贪着亦无过失之推论：若存在我，则于彼贪着亦不应有过失，因其与理相符故。如何呢？以我为无过失之境，而于我生起贪着亦无过失，因视无过失为无过失之功德，乃事物之自力所致。如是，则成办无过失之我之利益的“我所”亦无过失，因其自然安住于成办无过失之我之利益，犹如自在天之三尖戟。若彼等成立为无过失，则所谓之有情，亦仅为我与我所之事物，此外别无他物，则今于何境可离贪着？因未见任何不应贪着之事物。若谓于我及我所之贪着乃有过失，因其为系缚轮回之所依故。则此过失于我亦相同，因缘于彼我而生起之二种贪着，乃直接与间接生起之所依故。如是，于彼我亦有与境之贪着相同之过失，然于彼我则不作离贪着，如是无有离贪着，则今于何境，彼补特伽罗可离贪着？因彼士夫虽欲离贪着，然彼我却丝毫亦不放纵之，如吝啬之主人不喜舍弃其妻。第三，于任何境，由见功德而生之执着，乃因见其过患而消灭。
English
If there is clinging that regards what should be abandoned as special, then attachment arising from any object, that is, attachment that focuses on it, is the seed of all attachments when it is generated by other various conditions, because for those individuals, there is not only attachment that views benefiting as something to be taken. Even if one does not cling to it because one sees it as an unnecessary object for a while, if the condition of seeing it as a necessary part later becomes close, then attachment will arise again even to what was previously abandoned. Just as attachment is seen to arise later even to women who were previously free from attachment; and just as a pile of manure, etc., is discarded, but if it is seen as necessary for fields, etc., it is taken back again. Second, the inference that attachment is also without fault: If there is a self, then attachment to it should not be faulty either, because it is consistent with reason. How so? Because attachment to the self, which is the object of the faultless, is also faultless, because seeing the faultless as the quality of the faultless is due to the power of the object. If so, then the very 'mine' that accomplishes the benefit of that faultless self is also faultless, because it naturally abides in accomplishing the benefit of that faultless self, just like the trident of Ishvara. If these are established as faultless, then if what is called a being is nothing other than the object of the self and the 'mine', then now to what object can one become detached? Because no object that should not be attached to is perceived. If it is said that attachment to the self and the 'mine' is also faulty, because it serves as the basis for binding to samsara. Then that fault is also the same for the self, because the two attachments that arise focusing on that self serve as the basis for arising directly and indirectly. Thus, even in that self, there is the same fault as the attachment to the object, but detachment is not made to that self, so if there is no detachment, then now to what object is that person detached? Because even though that individual wants to be detached, that self does not allow it even a little, just like a stingy owner does not like to give up his wife. Third, in any object, the clinging that arises from seeing qualities is destroyed by seeing faults.