Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ་ཉིད་ནི་འཆིང་བ་ཡིན་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་འཆིང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་གང་ལས་ཡོད་དེ་མེད་ལ་སྡུག་བསྔལ་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའམ་རྟེན་ཉིད་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དེ་རྒྱུ་མཚན་གང་ལས་ཡོད་དེ་ཡོད་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་དེ་བཅིང་གྲོལ་གྱི་རྟེན་དུ་ཇི་ལྟར་རུང་སྟེ་མི་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ། གནས་མ་བུའི་སྡེ་པ་ན་རེ། བཅིང་གྲོལ་དང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་བདག་ཡོད་དགོས་ལ་དེ་ནི་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན་སྟེ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་སྐད་ཅིག་མས་ཁྱབ་པས་སོ། །དེས་ན་མི་རྟག་པ་མིན་ན་དེ་ལས་བྱེད་པོ་དང་མྱོང་པོ་བཅིང་ཐར་གྱི་རྟེན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་གི་རྟེན་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་མིན་ཀྱང་རྟག་པའང་མིན་པས་སྐྱོན་གཉིས་ཀ་མེད་དོ་སྙམ་ན། གང་དུའང་བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ལའང་བཅིང་དང་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་བཅིང་ཐར་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་དེ། དངོས་འགལ་གཞི་གཅིག་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་མ་མྱོང་བས་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་དེ་འདྲའི་བདག་ལས་བྱེད་པ་པོ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་དག་ན་རེ། དེ་མེད་ན་ལས་བྱེད་པོ་དང་མྱོང་པོ་གཅིག་པར་མི་འཐད་པས་ལས་འབྲས་ཆུད་ཟ་ལ། བཅིང་གྲོལ་གྱི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པས་ལམ་ལ་བརྩོན་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པོ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག་དེ་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང་། བཅིངས་པའི་དུས་ཀྱི་དེ་གྲོལ་བ་པོ་ ཡིན་ན་སྔར་གྱི་དེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་ཏེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་སྔ་མའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་རིགས་པ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་བརྗོད་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་གཞི་ནི་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་འགལ་བ་གཞི་གཅིག་ལ་སྡུད་པའི་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲོས་དང་སྔ་མའི་ཁས་ལེན་དེ་ལས་དེ་བཟང་ངོ་། །དེ་བས་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་བར་ཚིག་ལ་འཆེལ་བས་ཅི་བྱ་སྟེ་ཚིག་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་དོན་བཅིང་གྲོལ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དེ་འདྲ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་སོ། །ཡང་ན་ལས་བྱེད་པ་པོའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ཁས་ལེན
Chinese
因此。如果这样，痛苦生起的所依或因就是束缚，但对于常法来说，束缚的理由是从何而有的呢？没有的话，痛苦不再生起的因或所依就是解脱，但对于常法来说，不生起的因那个理由是从何而有的呢？那是不可能有的。因此，它怎么能成为束缚和解脱的所依呢？不能成为所依。第二，住子部的宗派说：作为束缚解脱和业因果的所依，我必须存在，而那是常与无常都不可说的。凡是不可说为无常的，那也不是任何事物的因，因为生起之因遍及刹那性。因此，如果不是无常，那么它怎么能是作者和受者，束缚和解脱的所依呢？它什么也不能作为它们的所依。如果认为即使不是无常，也不是常，所以没有两种过失，那么，对于什么都不可说的事物来说，所谓的束缚和解脱也是根本不存在的，仅仅是语言的表达而已，实际上连微尘许的作为束缚解脱所依的事物都没有。因为不曾成立过矛盾的事物存在于一个本体上，所以就像石女的儿子一样，那样的我作为作者是不可能的。他们说：如果没有那个，作者和受者就不能成为一体，所以业果会落空，而且束缚解脱的状态是不同的，所以努力修道是没有意义的。如果作者是不可说的我，而那是果的受者，并且束缚时的那个是解脱者，那么先前的那个就必然成为常法了。任何法的自性都不会从先前的自性转变，因此不坏灭的那个，被通达理智的智者们称为常法，除此之外，没有任何可以安立常法这个名称的基础。因此，放弃这种将矛盾聚集在一个本体上的无耻的观点吧，并且干脆说那个我是常法，那样比先前的承认要好。因此，像小孩子的游戏一样，执着于言辞有什么用呢？即使那样说，实际上也不可能有作为束缚解脱所依的那个我啊。或者，必须承认作为作者的因。
English
Therefore. If so, the basis or cause of the arising of suffering is bondage, but for permanence, from what reason does the cause of bondage exist? If it does not exist, the cause or basis of the non-arising of suffering is liberation, but for permanence, from what reason does the cause of non-arising exist? It is impossible for it to exist. Therefore, how can it be the basis of bondage and liberation? It cannot be the basis. Second, the Sthavira school says: As the basis of bondage and liberation and the cause and effect of karma, the self must exist, and that is neither permanent nor impermanent. Whatever cannot be said to be impermanent is not the cause of anything, because the cause of arising is pervaded by momentariness. Therefore, if it is not impermanent, then how can it be the agent and the experiencer, the basis of bondage and liberation? It does not act as their basis at all. If you think that even if it is not impermanent, it is not permanent either, so there are no two faults, then, for something that cannot be expressed in any way, the so-called bondage and liberation also do not exist in any way, it is only a verbal expression, but in reality there is not even a particle of something that has become the basis of bondage and liberation. Because contradictory things have never been established to exist on one entity, so like the son of a barren woman, such a self as an agent is impossible. They say: If there is no that, the agent and the experiencer cannot become one, so the results of karma will be wasted, and the states of bondage and liberation are different, so striving on the path is meaningless. If the agent is the inexpressible self, and that is the experiencer of the fruit, and that which is bound is the liberator, then the former must necessarily become permanent. Since the nature of any dharma does not change from its previous nature, therefore that which does not perish is called permanence by the wise who understand reason, and other than that, there is no basis for applying the name of permanence. Therefore, abandon this shameless view of gathering contradictions on one entity, and simply say that the self is permanent, that is better than the previous admission. Therefore, what is the use of clinging to words like a child's play? Even if you say that, in reality there cannot be such a self as the basis of bondage and liberation. Or, it must be admitted that it is definitely the cause of the agent.
Tibetan
་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན། གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་ཅན། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་མི་རྟག་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤོངས་ལ་དེ་མི་རྟག་པར་སྨྲོས། །ཞེས་འདོན་པ་བསྒྱུར་བས་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་འགོག་པ་ཉིད་བཤད་པས་ཞི་བ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ལམ་ལ། བདག་མེད་གཏན་དུ་གྲོལ་ལམ་ཡིན། །དེ་ལས་ལམ་གཞན་དེ་ལྟར་མིན། །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ། བཤད་ཟིན་པ་བདག་མེད་པར་ལྟ་བའི་ལམ་དེ་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་སེམས་ལ་བདག་འཛིན་སོགས་གཏན་མི་གནས་པས་ཉེས་པ་ཕྲ་མོ་ཡང་མེད་པའི་ངོ་བོར་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤང་གཉེན་ནུས་སྟོབས་མཚུངས་པ་དང་། །ཉོན་མོངས་མ་ལུས་མི་འཛད་དང་། །ཉོན་མོངས་གཏན་ཟད་མི་སྲིད་དང་། །ཟད་ཀྱང་སླར་ལྡོག་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། །དང་པོ། གལ་ཏེ་སེམས་རྒྱུད་དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་། སྔར་གནས་མ་གྱུར་པ་ཉེས་བཅས་ཀྱི་སེམས་ལ་ལམ་ཉེས་མེད་འབྱུང་བ་བཞིན་སླར་ཡང་སྐྱོན་ཀྱང་ནི་འབྱུང་བར་སྲིད་པས་གྲོལ་བ་གཏན་དུ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཉེས་བཅས་ཀྱི་སེམས་ལ་གནོད་པའི་ནུས་པ་ལམ་ལ་ཡོད་ཀྱང་ལམ་ལ་གནོད་པའི་ནུས་པ་ཉེས་བཅས་ཀྱི་སེམས་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ལམ་མཐར་ཕྱིན་པ་གནས་གྱུར་པའི་རྒྱུད་ལ་ཉེས་པ་འབྱུང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། འབད་པ་མེད་པར་ལྡོག་པ་མེད། །འབད་དུ་ཆུག་ཀྱང་མི་ལྡོག་པའོ། །དང་པོ་ལ། མངོན་དུ་གྱུར་ལ་གཏན་ནུས་མེད། །མངོན་གྱུར་མིན་ཀྱང་མི་ལྡོག་པའོ། །དང་པོ། བདག་མེད་པའི་སེམས་མཐར་ཕྱིན་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་སླར་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རིག་ཅིང་གསལ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཡུལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡི་ཆོས་སམ་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ཏེ་བློ་མ་འཁྲུལ་བའི་གཟུང་དོན་རང་མཚན་ཡིན་པས་སོ། །ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ནི་དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་ཡིན་པས་སུས་ཀྱང་བཟློག་པ་མེད་དོ། །རང་བཞིན་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཀྱང་རང་བཞིན་འདི་ལྟ་བུ་ལས་སེམས་དེ་འཁྲུལ་བའི་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་མ་ཞུགས་པ
Chinese
那么会变成无常，如果这样，凡是自性是坏灭的，智者称之为无常。因此，舍弃这种羞耻的见解，说它是不常的。这样念诵就完成了。像这样，仅仅讲述了灭尽，其他的寂静等相也就能理解了。第四，关于道。无我是否是永远解脱之道？除了这个，没有其他的道是这样的。第一，关于事物和对它的辩驳。第一，已经说过，观无我的道，从串习达到极点，心中不再有我执等，获得安住于没有丝毫过患的自性中的转变。第二，关于对治和所断的力量相等，以及烦恼不能全部断尽，以及烦恼永远断尽是不可能的，以及即使断尽也会再次复发而需要断除。第一， 简略地指示和广说两种。第一，如果心相续获得了远离一切垢染的转变，就像以前没有转变的有过患的心中生起无过患的道一样，也可能再次产生过失，那么解脱就不是永远的了。不是这样的，因为有过患的心有损害道的力量，而道没有损害有过患的心的力量，所以道达到究竟，在转变的相续中不可能产生过失。第二，没有努力就不会退转，即使努力也不会退转。第一，显现出来就没有永远的力量，即使没有显现也不会退转。第一，无我的心达到究竟而显现出来时，为什么不会再次退转呢？因为识是具有明了觉知之自性，并且是具有执取对境之法或自性。而且，对境如何存在，它就如实地执取，对境也具有如其自身存在的自性，因此也是生起有境识的原因，因为是不欺骗的显现之自相。对境和有境的自性或状态是这样的，这是事物本身的力量所致，所以是谁也无法改变的。即使自性是那样的，由于其他的错乱之因，心也不会与事物的状态相符
English
Then it will become impermanent. If so, whatever has a destructive nature, the wise call it impermanent. Therefore, abandon this shameful view and say that it is impermanent. Reciting it in this way completes it. Like this, just by explaining cessation, other aspects such as peace can also be understood. Fourth, regarding the path. Is selflessness the path to permanent liberation? Other than that, there is no other path like that. First, regarding things and the refutation of them. First, it has been said that the path of contemplating selflessness, from the culmination of habituation, the mind no longer has self-grasping, etc., and one obtains the transformation of abiding in the nature of being without even the slightest fault. Second, regarding the equality of the power of the antidote and what is to be abandoned, and that all afflictions cannot be completely exhausted, and that it is impossible for afflictions to be exhausted forever, and that even if they are exhausted, they will recur and need to be abandoned. First, Two types: brief indication and extensive explanation. First, even if the mindstream has attained a state of transformation free from all defilements, just as a faultless path arises in a previously untransformed, faulty mind, it is possible that faults may arise again, so liberation is not permanent. It is not like that, because the faulty mind has the power to harm the path, but the path does not have the power to harm the faulty mind, so the path reaches its culmination, and it is impossible for faults to arise in the transformed continuum. Second, without effort, there is no turning back; even with effort, there is no turning back. First, when it has manifested, there is no permanent power; even when it has not manifested, there is no turning back. First, when the selfless mind has reached its culmination and manifested, what is the reason why it does not turn back again? Because consciousness is of the nature of knowing and clarity, and it is of the nature or characteristic of grasping objects. Moreover, it grasps the object as it is, and the object also has the nature of existing as it is, therefore it is also the cause of arising the object-possessing consciousness, because it is the self-characteristic of the non-deceptive appearance. The nature or state of the object and the object-possessor is like this, which is due to the power of things themselves, so no one can reverse it. Even if the nature is like that, due to other causes of confusion, the mind will not conform to the state of things