Tibetan
ད་པ་ལ་བཅིང་ཐར་འཐད། །བདག་ཡོད་པ་ལ་དེ་མི་འཐད། །དང་པོ་ལ། བདག་དེ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་མིན། །བདག་འཛིན་འཁོར་བའི་རྒྱུ་རུ་བཤད། །དང་པོ། བདག་གམ་སེམས་ཅན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ནམ་ཡང་འཁོར་བ་ལས་ཐར་པ་མེད་དོ་ཅེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཡོད་ཅིང་དེ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཐར་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དང་། བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ནམ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཆད་ཚུལ་གཞན་ཡང་། འཁོར་བ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མེད་ཅེ་ན། འཁོར་བ་རྟག་ན་ཐར་པ་མེད་པར་འདོད་ཀྱང་འཁོར་བ་རྟག་པ་ཡིན་པར་རྟགས་མ་གྲུབ་ཅེས་དང་། ཡང་འཁོར་བཞིན་པ་ལ་ཐར་བ་མེད་པ་འདོད་པ་དང་། འཁོར་བ་ལས་ནམ་ཡང་མི་ཐར་བ་མ་གྲུབ་ཅེས་དང་། ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ལ་འདོད་དང་། རྒྱུན་ལ་བསམ་ན་མ་གྲུབ་ཅེས་དང་། ཡང་དོན་དམ་པར་འདོད་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ཅེས་དང་། ཡང་བདག་ཡོད་ཅིང་དེ་འཁོར་བར་འདོད་པ་ཕྱི་རོལ་པ་ཁྱེད་ལྟར་ན་འདོད་དང་། བདག་མེད་སྨྲ་བ་ནང་བའི་ལུགས་ལྟར་ན་ཐར་པ་མེད་པ་མ་གྲུབ་ཅེས་སོགས་ སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང་དོན་ལ་གནད་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ལ་རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ། བདག་མེད་ན་སུ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་ལ་སུ་ཞིག་གྲོལ་བར་འགྱུར། དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་ལམ་ལ་སུ་ཡང་སློབ་པར་མི་འགྱུར་བས་བདག་ནི་བཅིང་གྲོལ་གྱི་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། བདག་ཡོད་ན་གྲོལ་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་ལ། བདག་མེད་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡོད་དེ། ཇི་སྲིད་བདག་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བར་བདག་ཏུ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པ་མ་བཅོམ་ཞིང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་བརྒྱུད་མར་འཕྱན་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ལྟར་བཟུང་ནས་བདག་དེ་བདེ་འདོད་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྲལ་འདོད་ཀྱི་སྲེད་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་སྡུག་བསྔལ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ༷་བཏགས་ནས་བདག་མེད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣལ་མའི་དོན་དུ་ནི་གནས་པ་མེད་དེ་སྦྲུལ་མེད་ཀྱང་སྦྲུལ་འཛིན་སྐྱེས་པ་ན་ཇི་སྲིད་སྦྲུལ་མེད་པར་མཐོང་གི་བར་དུ་སྦྲུལ་ཡོད་པ་ལྟར་འཇིགས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གྲོལ་བ་པོ་ཡི་བདག་བདེན་པ་ཞིག་ནི་མེད་ན་ཡང་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་སྒྲོ༷་འདོགས་པ་དེ་གཞོམ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡང་དག་པ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་བརྩོན་པར་རིགས་ཤིང་དོན་དེ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་པས་ན་བདག་མེད་པ་ལས་གྲོལ་བ་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆགས་བྲལ་འཁོར་བར་མི་གནས་དང་། །ལམ་དང་པོར་ནི་སྲིད་མེད་སྤང་། །དང་ པོ་ལ། །དངོས་དང་དེ་ལ་དོགས་པ་སྤང་། དང་པོ། སྲེད་པ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་སྲེད་པ་བྲལ་མ་ཐག་ནས་འཁོར་བར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་བདག་ལྟ་སྤངས་པས་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་སུ་རེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་དེ་མ་ཐག་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་འཁོར་བར་གནས་པ་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཏེ། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་ལ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཅིང་གནས་པའམ། ཡང་ན་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་སྐུ་ཚེའི་འདུ་བྱེད་ཇི་ཙམ་བར་དུ་འཕངས་པ་དེ་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་འཕངས་པ་ལས་རྩོལ་བ་མེད་པར་རང་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཤིང་ལ་མེ་འབར་བ་བུད་ཤིང་ཇི་ཙམ་བར་འབར་བར་འགྱུར་གྱི་རང་གར་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཞུགས་པ་ན་ཡང་བདག་ལ་ཕན་དུ་རེ་བ་སོགས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཆི་ལ་དགའ་བར་མི་བྱ་ཞིང་། །གསོན་པ་ལ་ཡང་དགའ་མི་བྱ། །དཔེར་ན་གླ་པའི་གླ་བཞིན་དུ། །ཁོ་བོ་དུས་ལ་སྡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ལས་ཀྱིས་གནས་པར་རྩོད་སྤང་དང་། །བརྩེ་བས་གནས་པར་རྩོད་པ་སྤང་། །གནས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ། འོ་ན་འཁོར་རྒྱུ་སྤངས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལས་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་ན་ད་རུང་ཡང་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་ན་ཡང་ལས་ཀྱི་ནུས་པས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འོངས་པའི་ལུས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྲིད་པའི་སྲེད་པ་ལས་རྣམ་པར་བརྒལ་བའི་ཆགས་ བྲལ་གྱི་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་མའི་ལུས་གཞན་འཕེན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་སྲེད་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བརྩེ་བ་སེམས་ཅན་བསྐྱབ་འདོད་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཆགས་བྲལ་དེ་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་ལ་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་སྤངས་ན་སྙིང་རྗེའང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གང་ལ་སྙིང་རྗེ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱས་ན་ཁྲོ་ཞིང་སེམས་ཅན་ལ་
Chinese
因此，束缚和解脱是合理的。如果存在“我”，那就不合理。第一点：这个“我”不是轮回的自性。执著于“我”被说是轮回的原因。第一点：如果“我”或有情众生本质上就是轮回的自性，那么就永远没有从轮回中解脱的可能，是这样吗？并非如此。如果存在“我”，并且它是轮回的自性，那么就会认为没有解脱；因为“我”不存在，所以它成为轮回的自性就永远不会成立。另一种解释方式：如果轮回是常恒的，那么就没有解脱，是这样吗？即使认为轮回是常恒的就没有解脱，但轮回是常恒的这个论据并不成立。或者，认为正在轮回就没有解脱，并且永远无法从轮回中解脱也不成立。或者，从刹那的角度来理解，或者从相续的角度来思考，这都不成立。或者，从胜义谛的角度来理解，而在世俗谛的角度则不成立。或者，认为存在“我”并且它是轮回，这就像你们外道一样；而按照宣说无我的内道佛教的观点，没有解脱是不成立的。诸如此类 虽然有各种各样的说法，但其要点在意义上是一致的。第二点：有正文和对它的辩驳和反驳两部分。第一点：如果没有“我”，那么谁会受苦，谁又会解脱？因此，为了从痛苦中解脱，没有人会去学习道，所以“我”是束缚和解脱的基础，是这样吗？如果存在“我”，那么解脱就根本不可能，这已经被证实了。即使没有“我”，也会因为执著于“我”而受苦。只要没有看到无我，就会执著和迷恋于“我”，并且由于执著于“我”，就会在轮回中不断漂泊。虽然没有“我”，但却像存在一样地执著，并且由于“我”想要快乐和摆脱痛苦的贪欲，就会在轮回中遭受各种各样的痛苦。只要这样，就会通过虚妄分别认为“我”在受苦，因此不会安住在无我和无苦的真实自性中。就像没有蛇，但一旦产生了蛇的错觉，在没有看到没有蛇之前，就会像有蛇一样遭受恐惧等等的折磨。因此，即使没有解脱者的真实的“我”，也会有作为安乐和痛苦的基础的“我”存在这样的颠倒认知。
English
Therefore, bondage and liberation are reasonable. If there is a "self," then it is not reasonable. First point: This "self" is not the nature of samsara. Attachment to "self" is said to be the cause of samsara. First point: If the "self" or sentient beings are inherently the nature of samsara, then there is never any possibility of liberation from samsara, is that so? It is not so. If there is a "self" and it is the nature of samsara, then it is assumed that there is no liberation; because the "self" does not exist, it can never be established that it becomes the nature of samsara. Another way of explaining: If samsara is permanent, then there is no liberation, is that so? Even if it is assumed that if samsara is permanent there is no liberation, the argument that samsara is permanent is not established. Or, it is assumed that there is no liberation while being in samsara, and it is not established that one can never be liberated from samsara. Or, understand it from the perspective of a moment, or think about it from the perspective of continuity, and that is not established. Or, understand it from the perspective of ultimate truth, and it is not established in terms of conventional truth. Or, assuming that there is a "self" and it is samsara is like you outsiders; but according to the view of the inner Buddhist path that proclaims no-self, it is not established that there is no liberation. Such as these Although there are various statements, their key points are consistent in meaning. Second point: There are two parts, the main text and the refutation and rebuttal to it. First point: If there is no "self," then who will suffer and who will be liberated? Therefore, in order to be liberated from suffering, no one will study the path, so the "self" is the basis of bondage and liberation, is that so? If there is a "self," then liberation is completely impossible, which has already been proven. Even if there is no "self," there will be suffering due to clinging to the "self." As long as one does not see the absence of self, one will cling to and be attached to the "self," and due to clinging to the "self," one will continuously wander in samsara. Although there is no "self," it is clung to as if it exists, and due to the craving of the "self" wanting happiness and wanting to be separated from suffering, one will suffer all kinds of suffering in samsara. As long as this is the case, one will falsely impute that the "self" is suffering through conceptualization, and therefore will not abide in the true nature of no-self and no suffering. Just like there is no snake, but once the illusion of a snake arises, until one sees that there is no snake, one will suffer from fear and so on as if there is a snake. Therefore, even if there is no true "self" of the liberated one, there will be an inverted perception that there is a "self" that is the basis of happiness and suffering.
Chinese
为了摧毁对自我的执着，佛陀教导的正法是努力修习无我的道理，并且从对这个道理的彻底熟悉中获得解脱，因此从无我中获得解脱是完全合理的。第二，关于离贪者不住于轮回，以及在第一道上断除有无。第一，断除实有和对它的疑惑。第一，如果贪欲是轮回的原因，那么一旦脱离贪欲，就不会在轮回中停留哪怕一瞬间，因为断除了我见，对自我的利益没有任何期望，所以会立即进入涅槃，是这样吗？不是这样的。不执着的人住在轮回中，有两个原因：佛和菩萨们以对众生的大爱而受生并安住，或者有余依阿罗汉们，由于过去的业力，寿命的行蕴持续多久，他们就安住多久。因为他们认为，由业力的力量所推动，不会无缘无故地自行停止。就像木头上燃烧的火焰，燃烧到木柴耗尽为止，不会自行熄灭一样。即使这样安住，也不是因为期望对自我有益等等，而是因为对自我的执着已经耗尽。正如所说：不应喜欢死亡，也不应喜欢活着。例如，像一个雇工的工资一样，我只是在等待时间。就像这样说的一样。第二，驳斥以业力而住的争论，驳斥以慈悲而住的争论，说明即使安住也没有过失。第一，如果断除了轮回之因的阿罗汉们以业力而住，那么为了看到业力的力量，未来也会因为业力的力量而生于有，是这样吗？不是这样的。因为超越了对未来身体的喜悦的存在的贪欲的离贪之业，本身无法推动另一个未来的身体，因为共同作用的因——贪欲已经耗尽。第二，慈悲是想要拯救众生，如果是这样，那么离贪者就没有断除对众生的执着，如果断除了对众生的执着，慈悲也不会生起，并且如果其他人伤害了慈悲的对象，就会生气，并且对众生
English
In order to destroy the clinging to self, the Buddha taught the true Dharma, which is to strive to practice the meaning of non-self, and to obtain liberation from the thorough familiarity with this meaning. Therefore, it is completely reasonable to obtain liberation from non-self. Second, concerning the non-abiding of the detached in samsara, and the abandonment of existence in the first path. First, abandoning the real and the doubts about it. First, if craving is the cause of samsara, then as soon as one is free from craving, one will not remain in samsara even for a moment, because one has abandoned the view of self, and there is no expectation of benefit for oneself, so one will immediately enter nirvana, is that so? It is not like that. There are two reasons why a person who is detached from desire remains in samsara: Buddhas and Bodhisattvas take birth and abide with great love for sentient beings, or Arhats with remainder abide for as long as the aggregates of life continue due to past karma. Because they believe that driven by the power of karma, it will not stop spontaneously without effort. Just as a fire burning on wood will burn until the firewood is exhausted, it will not extinguish itself. Even if they abide in this way, it is not because they expect to benefit themselves, etc., but because the clinging to self has been exhausted. As it is said: One should not be happy to die, nor should one be happy to live. For example, like the wages of a hired worker, I am just waiting for the time. Just as it is said like this. Second, refuting the argument that one abides by karma, refuting the argument that one abides by compassion, and showing that there is no fault even if one abides. First, if Arhats who have abandoned the cause of samsara abide by karma, then in order to see the power of karma, will they also be born into existence in the future due to the power of karma, is that so? It is not like that. Because the karma of detachment that has transcended the craving for existence, which is the joy of the future body, cannot itself propel another future body, because the co-operative cause, craving, has been exhausted. Second, compassion is the desire to save sentient beings, and if so, then the detached one has not abandoned the clinging to sentient beings, and if the clinging to sentient beings is abandoned, compassion will not arise, and if others harm the object of compassion, they will be angry, and to sentient beings