Tibetan
་ཡོད་པར་ཡང་ངེས་པ་མེད་པར་གྱུར་པའམ། ཡང་ན་རྒྱུ་ལུས་ནི་རྟག་ཏུ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཆགས་སྡང་སོགས་བློ་ རྣམ་པ་ཀུན་ཀྱང་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་མེད་པར་དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་ན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དམ་རྣམ་པ་ལ། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད། །དང་པོ། སྡུག་བསྔལ་ཅན་ཕུང་པོ་དེ་ནི་ཡུལ་དུས་རེས་འགའ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་འདྲའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་ལས་ཉོན་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་ཉེས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཏེ། ནད་དང་འབྲས་དང་ཟས་དུག་ཅན་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། ཡང་སྔོན་གྱི་ལས་ཉོན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བས་དེ་ཡི་གཞན་དབང་ཅན་ཏེ་བྲན་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཉེས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དེ་མི་འདོད་ན་ཡང་རྒྱུ་ཡི་དབང་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ། དེ་འདྲའི་ཕུང་པོ་དུ་མ་དང་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ནི་བདག་མིན་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་གཞན་དབང་ཅན་དང་ཆ་དུ་མར་གནས་པའི་ཕྱིར་རྟག་གཅིག་རང་དབང་གི་བདག་གམ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་མེད་ན་མིག་སོགས་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བའམ་དབང་བསྒྱུར་བའང་མིན་པས་ན་བདག་གི་བའང་མེད་དོ། །བཞི་པ་ལ། དངོས་དང་དེ་ཡི་འཐད་པ་གཉིས། །དང་པོ། དེ་འདྲའི་ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་མ་དེའི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བདག་མིན་ཏེ་བདག་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་སོ། །སྐྱེད་བྱེད་མིན་ཀྱང་དེ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའམ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོའི་བདག་དོན་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་དེ་མ་གྲུབ་པས་ན་ཕུང་པོ་ནི་བདག་དེས་སྟོང་པའོ། །གཉིས་པ། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། ཕུང་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ་དེ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་བདག་མེད་དོ་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོ་བདག་རྟག་པ་ དེ་མེད་ན་ཕུང་པོའང་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་མེད་ན་དེའི་གནས་དང་ཡུལ་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་རྟག་པ་དེས་ཕུང་པོ་འདི་ཀུན་སྐྱེད་ཅིང་འདི་ལ་བདག་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་ཕུང་པོའི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་སོ། །རྟག་པ་ཡིན་པ་དེ་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱི་ཆ་མེད་པ་གཅིག་པུ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ནི་དུས་ཐ་དད་པར་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བདག
Chinese
或者对于存在也没有确定的把握，或者因为作为因的身体总是亲近的缘故，贪嗔等心的一切形态对于一切补特伽罗也没有差别，在一切时中，相续不断地生起。第二，苦谛的体相或相状：无常、痛苦、空、无我。第一，具有痛苦的蕴，因为处所、时间偶尔间断的缘故，是无常的。第二，如此的近取蕴刹那，因为每一个刹那都是业、烦恼、痛苦三者的过患之所依，所以是痛苦的，如同疾病、肿瘤和有毒的食物一样。又，因为是从先前的业和烦恼之因所生，是它们的自在，如同奴仆一样，所以也是痛苦的。如云：一切自在都是痛苦。虽然不希望成为过患之所依，但因为是从因的力量所生。第三，如此众多的蕴和刹那不是我，因为是无常、自在和安住于众多部分的缘故，常、一、自主的我，或者独立自主的物体，连微尘许也没有。如果没有它，眼等也不是它加持或控制的，所以也不是我的。第四，有事物和它的道理二者。第一，如此刹那之蕴的生因不是我，因为我本身没有成立。即使不是生因，也不是控制它或加持者的我，因为它没有成立，所以蕴是空无我的。第二，声称有我者说：生蕴或者控制它的我没有，这不合理，因为加持者常我，如果没有它，蕴也不应存在，如同没有士夫，他的处所和地方也不可能存在一样。因此，常我生起这一切蕴，并且成为它们的主人。如果这样说，常我如何成为蕴的生因呢？因为常没有作用的能力。因为是常，所以从没有方位和时间部分的唯一者，不可能在不同的时间次第产生众多的不同结果。我。
English
Or there is no certainty about existence, or because the causal body is always close, all forms of attachment, hatred, etc., are no different for all individuals, and arise continuously at all times. Second, the characteristics or aspects of the truth of suffering: impermanence, suffering, emptiness, selflessness. First, the aggregates that are the source of suffering are impermanent because they are occasionally interrupted by place and time. Second, such momentary aggregates of clinging are suffering because each moment is the basis of the faults of karma, afflictions, and suffering, just like diseases, tumors, and poisonous food. Also, because it arises from the cause of previous karma and afflictions, it is dependent on them, like a slave, so it is also suffering. As it is said, 'All dependence is suffering.' Although one does not wish to be the basis of faults, it arises from the power of the cause. Third, such numerous aggregates and moments are not self, because they are impermanent, dependent, and abide in many parts. There is not even a particle of a permanent, single, independent self, or an independent entity. If there is no self, then the eyes, etc., are not blessed or controlled by it, so they are not mine either. Fourth, there are two things: the object and its reason. First, the cause of the arising of such momentary aggregates is not self, because the self itself is not established. Even if it is not the cause of arising, it is not the self that controls or blesses it, because it is not established, so the aggregates are empty of self. Second, those who claim that there is a self say: It is unreasonable to say that there is no self that produces or controls the aggregates, because the permanent self that blesses, if it does not exist, the aggregates should not exist either, just as if there is no person, his place and location are impossible. Therefore, the permanent self arises all these aggregates and becomes their master. If you say so, how can the permanent self be the cause of the arising of the aggregates? Because the permanent has no ability to function. Because it is permanent, it is impossible for many different results to arise sequentially at different times from the one without parts of direction and time. Self.
Tibetan
་མེད་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་མེད་པས་འདི་ལྟར་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན་པའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུ་བདག་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་རྒྱུ་ཡིན་པར་དཔོག་པའི་རིགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། མིག་ཤེས་ལྟ་བུའི་ཆོས་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་གཞན་དབང་ཡིད་གཉིས་ལྟ་བུ་དག་ནི་ཚོགས་ན་ཡང་། འབྲས་བུ་མིག་ཤེས་དེ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མ་ཚངས་པའི་རྒྱུ་གཞན་གཟུགས་ལྟ་བུའང་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནའང་། དེ་ལྟ་བུའི་མ་ཚང་བ་དེ་ནི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་འདི་མེད་ན་གང་ཞིག་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། འདི་ཡོད་ན་གང་ཞིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ངེས་པའི་རིགས་པ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ལྡན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ། གཏན་དུ་བ་མིན་པར་རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ནི་དེ་འབྱུང་བ་རྒྱུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོ༷ས་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ ལ། མི་འཐད་གཞན་གྱི་འདོད་པ་འགོག །རིགས་པས་གྲུབ་པ་རང་ལུགས་བཞག །དང་པོ་ལ། རྒྱུ་མེད་ཉིད་དུ་འདོད་པ་བཀག །དབང་སོགས་རྒྱུ་གཞན་འདོད་པ་དགག །དང་པོ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ། ཇི་ལྟར་ཚེར་མ་དང་སྲན་མ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྣོ༷་བ་དང་ཟླུམ་པ་ཉིད་སོགས་སུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྩེ་གཏོད་པ་དང་ཟླུམ་པོར་བྱས་པ་མིན་པས་རྒྱུ་མེད་པ་ན་ཡང་དེ་ཡི་ངོ་བོས་བྱུང་བ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འདི་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་པར་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། །དེ་མི་འཐད་དེ། རང་གི་སྔ་ལོགས་སུ་བྱུང་བའི་ཆོས་གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ནའང་དེའི་རྗེས་སུ་ཆོས་གང་དེ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའམ། ཆོས་གང་ཞིག་འགྱུར་བ་དེ་ལྡོག་ན་ཡང་ཆོས་གང་ཞིག་རྣམ་པར་འགྱུར་བའམ་ལྡོག་པར་གྱུར་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་དེའི་སྒོ་ནས། སྔ་མ་དེ་ནི་ཕྱི་མ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་དེ་ནི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། རང་རང་གི་ས་བོན་ཡོད་ན་འབྱུང་ལ་མེད་ན
Chinese
如果不存在，则没有自体的蕴和享受者，因此像这样享受境的蕴的因，也不是推断有我，因为不可能有常法是因的理路。那是什么原因呢？譬如眼识之类的法产生时，即使有根、增上缘、作意二者等集合，也不会仅仅因此而产生果眼识。因此，也会推断不完整的因，如色等是它的因。但是，那种不完整对于常法来说是不存在的，因为它们是常有的。因此，如果这个不存在，什么就不会产生；如果这个存在，什么就会产生，像这样随行和随遮确定的道理，在任何情况下都不可能出现。第二，关于集谛：确立痛苦具有因。辨认出它的因。第一：因为不是恒常的，而是偶尔的，所以这个痛苦本身被确立为具有因。如果它是无因而生，那么它的产生就不依赖于其他因，因此会变成常有或常无，这是不合理的。第二： 遮止不合理的他宗观点。安立以理成立的自宗观点。第一：遮止认为无因的观点。否定自在等其他因的观点。第一：舍弃与现量相违的诤论。第一：如同荆棘和豆类等的锐利和圆形等，没有任何人那样去制造尖端和做成圆形，因此即使没有因，也以它的自性产生，同样这些痛苦也将会无因而生，某些顺世外道如此宣说。那是不合理的，即使在自己之前已经存在的法存在的情况下，之后那个法才会产生，或者如果某个法变化，它也会停止，或者某个法转变或停止，也就是通过随行和随遮的方式。先前那个就是之后那个的因，世间上是如此宣说的。像这样随行和随遮成立的因，对于荆棘等那些来说也是存在的，如果各自的种子存在就会产生，如果不存在
English
If it does not exist, there is no self-entity aggregate and enjoyer, so the cause of the aggregate enjoying the object in this way is not inferred to be self, because it is impossible to have a reason to infer that permanence is the cause. What is the reason for that? For example, when a dharma such as eye consciousness arises, even if the root, dominant condition, and attention, etc., are assembled, the fruit eye consciousness will not arise merely from that. Therefore, it will also be inferred that an incomplete cause, such as form, is its cause. However, such incompleteness does not exist for permanent dharmas, because they are permanent. Therefore, if this does not exist, what will not arise; if this exists, what will arise, like this, the reason for the definite following and cessation is impossible to occur in any way. Second, regarding the origin of suffering: Establish that suffering has a cause. Identify its cause. First: Because it is not constant, but occasional, this suffering itself is established as having a cause. If it arises without a cause, then its arising does not depend on other causes, so it will become either permanent or non-existent, which is unreasonable. Second: Refute unreasonable other's views. Establish one's own view that is established by reason. First: Refute the view that there is no cause. Negate the view of other causes such as freedom. First: Abandon the dispute that contradicts the present. First: Just as the sharpness and roundness of thorns and beans, etc., no one makes the tip and makes it round, so even if there is no cause, it arises by its nature, and these sufferings will also arise without a cause, some Lokayatas say so. That is unreasonable, even if a dharma that existed before itself exists, then that dharma will arise later, or if a certain dharma changes, it will also stop, or a certain dharma transforms or stops, that is, through the way of following and stopping. The previous one is the cause of the later one, that is how it is said in the world. Like this, the cause established by following and stopping also exists for thorns and so on, if their respective seeds exist, they will arise, if they do not exist