Tibetan
་དེ་ལྟར་ཆགས་བྲལ་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཙམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ཙམ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཇི་ལྟར་རུང་སྙམ་ན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་གཏན་དུ་ཞི་ བའི་ལམ་ཡང་དག་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་པ་དེ་ལ་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་པ་དུ་མར་རམ། ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་དུ་མར་འཇུག་པའི་ཤེས་རབ་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡུན་རིང་པོའི་དུས་སུ་གོམས་པར་མཛད་པ་ལས། དཔེར་ན་བཟོ་གནས་སོགས་བསྟན་བཅོས་གོམས་ན་སྐྱོན་རགས་པ་ནས་ཕྲ་བའི་བར་དུ་རིམ་བཞིན་རྟོགས་པ་ལྟར། ཐབས་མཐའ་ཡས་པ་དང་བཅས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ལ་བདག་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་མི་ཤེས་པ་སོགས་ཉེས་པ་ཆེས་ཕྲ་བའི་སྐྱོན་དང་། དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་དག་ཤེས་པའི་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། སྤང་བྱ་དེ་དག་གཉེན་པོ་རང་གིས་བཅོམ་པ་དེས་ན་ཐུགས་ཀྱང་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ལ། གསལ་བ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེའི་ངང་དུ་གྱུར་པ་ན། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མུན་པའི་སྐབས་མི་ཐོབ་པ་ལྟར་འཁོར་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡི་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བའང་ཟད་པར་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་བརྙེས་པ་ཡིན་ལ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་བསེ་རུ་རང་རྒྱལ་དང་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཁྱད་པར་ནི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཐབས་གོམས་པ་དེ་ནི་གདུལ་བྱ་ལ་ལམ་སྟོན་པའི་དོན་ནམ་ཆེད་དུ་ཡིན་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སྟོན་པའི་རྒྱུ་ཐབས་གོམས་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པའི་སྐབས་འདིར་འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་ནས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་མཇུག་བསྡུ་ནི། འོ་ན་སློབ་དཔོན་ ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། སྦྱོར་བ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཐབས་གཞན་ལ་དངོས་སུ་སྟོན་པ་ལ་སྟོན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་མིན་ནམ་འདིར་སྟོན་པའི་རྒྱུ་ལ་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེར་ཡང་དངོས་སུ་སྟོན་པར་བསྟན་པ་མིན་ཏེ་སྟོན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཐབས་གོམས་པ་
Chinese
如此仅仅成就了离贪，但仅仅是离贪并不会变成一切智者，如果像是声闻、独觉阿罗汉那样，仅仅是证悟了无我，又怎能成为量士夫、导师一切智者的证成呢？如果这样想，那么，对于以真实力量的理性能成立的、能使轮回的一切痛苦永远寂灭的道路，以道路的阶段的多种形态，或者以所知事物的多种形态而进入的无垢智慧，以及禅定等等方便方面，在三大阿僧祇劫等等漫长的时间里串习，例如，如果串习了工巧等等论典，就会像从粗大到细微逐渐证悟缺点一样。对于具有无边方便而精勤修习智慧的瑜伽士来说，属于自相续的无知等等极其细微的过失，以及成为其对治的功德方面，将会生起极为明晰的智慧。由于这些应断之法被对治本身所摧毁，因此其心也比其他更为明晰，所以极为超胜。当处于极度明晰的究竟智慧的状态中时，就像太阳的轮圆无法获得黑暗一样，将轮转之因的执着我的习气也极其微细地断尽，从而证得究竟的智慧。大雄佛与为了利益他人而行事的犀角独觉等等被称为声闻阿罗汉的区别，就在于此人断尽了一切习气。因此，串习方便是为了引导所化众生走上正道，或者说是为了这个目的，所以，在此处将导师之因的串习方便作为证成来宣说时，是想将果的名称安立在因上，而称为导师。第三，总结：那么，论师陈那说：‘加行是为了引导行者，所以才是导师。’这样说，不是说将寂灭痛苦的方法真实地教导他人，才称为导师吗？为什么这里说是导师之因呢？加行等等那里，也不是显示真实地教导，而是认为会教导。那也是因时的串习方便。
English
Thus, merely achieving detachment is not enough to become omniscient. If it were like a Hearer or Solitary Realizer Arhat, merely realizing selflessness would not be sufficient to prove the existence of a valid person, a teacher, an omniscient one. If one thinks like this, then, for the path that can permanently pacify all the sufferings of samsara, which is established by the reasoning of true power, the stainless wisdom that enters into the various aspects of the path's stages or the various aspects of knowable things, and the aspects of skillful means such as meditative stabilization, are practiced for a long time, such as three great countless eons. For example, if one practices treatises on crafts and so on, one will gradually realize faults from gross to subtle. For a yogi who has extensively trained in wisdom with infinite skillful means, extremely subtle faults such as ignorance belonging to one's own mind-stream, and the qualities that are their remedies, will arise as extremely clear intelligence. Because those to-be-abandoned things are destroyed by the remedies themselves, their minds are clearer than others, and therefore they are extremely superior. When one is in the state of ultimate wisdom that is extremely clear, just as the orb of the sun cannot obtain darkness, the habitual tendencies of clinging to the cause of cyclic existence are also exhausted and abandoned in an extremely subtle way, and ultimate wisdom is attained. The difference between the Great Sage and the Rhinoceros-like Solitary Realizers who engage in benefiting others, and the Hearer Arhats, is that this person has abandoned all habitual tendencies. Therefore, the practice of skillful means is for the purpose of guiding sentient beings to the path, or for that purpose. Therefore, when the cause of the teacher, the practice of skillful means, is explained as proof here, it is intended to apply the name of the result to the cause and call it a teacher. Third, the conclusion: Then, the teacher Dignāga said, 'Exertion is a teacher because it guides beings.' Doesn't this mean that one is called a teacher when one truly teaches others the method of pacifying suffering? Why is it said here to be the cause of the teacher? There, in exertion and so on, it is not shown to be truly teaching, but it is thought that it will teach. That is also the practice of skillful means at the time of the cause.
Tibetan
དེ་ལ་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། །བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་རུང་བའི་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་མིང་གིས་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱེད་ནི་འབྲས་བུའམ་ཚད་མར་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་བདེ་གཤེགས་དང་སྐྱོབ་པ་ལས། དང་པོ་སྟེ་སྔོན་དུ་ཕན་བཞེད་དང་སྟོན་པ་གཉིས་དེའི་རྒྱུའམ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གསུངས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའམ་གྲུབ་འབྲས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྔོན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་འདི་གཉིས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཕན་བཞེད་དང་སྟོན་པ་གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་འཁྲུངས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་རྒྱུ་རུ་བཤད་པ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་སྐབས་ན་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་ལ། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་བདེ་གཤེགས་བཤད། །གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱོབ་པ་བཤད། །དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་དང་རྒྱས་བཤད་གཉིས། །དང་པོ། སྒྲུབ་བྱེད་དེ་གཉིས་ལས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་སྙམ་ན། གཟིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མངའ་བ་དོན་གཉིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གོ་འཕང་མི་གཡོ་བ་ལ་གནས་པས་ན་དེ་སྐད་དུ་བྱ་སྟེ། རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྩད་ནས་སྤངས་པས་ན་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་མངའ་བ་ནི་བདེ་གཤེགས་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སུ་ག་ཏའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན་ལེགས་པར་གཤེགས་པ། སླར་མི་ལྡོག་པར་གཤེགས་པ། མ་ལུས་པར་གཤེགས་པ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་ པ་ལ་མཚན་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ལེགས་པར་གཤེགས་དང་མི་ལྡོག་དང་། །མ་ལུས་པར་ནི་གཤེགས་པ་གསུམ། །དང་པོ། དུས་ནམ་དུ་ཡང་སྐྱེ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལེགས་པའམ་མཛེས་པའམ་བསྔགས་པར་གཤེགས་པའམ་སྤངས་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གང་ལས་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་སྤོང་བྱེད་བདག་མེད་པ་དེ་རིགས་པས་ངེས་པ་ལྟར་མཐོང་ལམ་དུ་མཐོང་བའམ་སྒོམ་ལམ་དུ་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱས་པའམ་སྦྱོར་བ་ལས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྔགས་པ་ཡིན་ལ། རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཐབས་དེས་དེར་སོང་བ་ལ་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་སྟེ་ཟག་བཅས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་མ་འདྲེས་པས་སྐྱེས་བུ་ལུས་མཛེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་གཞན་ཕྱི་རོལ་པ་སོགས་ལས་ཁྱད་ཕྱེ་བའོ། །གཉིས་པ། སླར་ལྡོག་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ། མི་ལྡོག་པ་ནི་གང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཅེ་ན། འཁོར་བར་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་དེར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཆགས་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་ནི་མ
Chinese
因此，以那个名字来命名。命名的必要性是以特殊的名称来表示众生可以显示的因。这样存在的认知方式是，从作为果或量成立的自性——善逝和救护者来说，首先，利益希求和导师这两者被说成是它的因或能立，因为能立这两者必定出现在能立或成果这两者之前。利益希求和导师这两者被说是作为量士夫出生的能立或因，因此在作为能立安立的时候，应当理解为因本身。第二，关于果，宣说自利圆满是善逝，宣说他利圆满是救护者。第一，有略说和广说两种。第一，如果思考从那两个能立如何成立为量士夫，那么因为具有无倒的观视，安住在二利圆满的不可动摇的地位，所以才那样说。自利圆满是因为从根源上断除了痛苦之因，所以具有三种功德的差别，这被称为善逝。如果从苏噶达（梵文：Sugata）这个词来引导，就是善逝，不再返回地逝去，完全逝去这三种差别，因此才说这个名称。第二，有善逝、不返回和完全逝去这三种。第一，因为无论何时也不是成为生等痛苦之所依，所以称为善或美或赞叹地逝去或断除。那么，这是从哪里断除的呢？从断除一切痛苦之根的无我，如理以理智确定那样，在见道中见到，或者在修道中见到已经串习，或者从修行中自然成就而究竟。这样，不是痛苦之所依的就是赞叹，以理智成立的方便到达那里称为逝去，就像不与有漏的过患相混，士夫的身体美丽一样。这与其他的，外道等区别开来。第二，返回是怎样的呢？不返回是因为什么而不返回呢？不再于轮回中出生，以及在那里出生的因——贪等过患是无
English
Therefore, it is named by that name. The necessity of naming is to indicate the cause that can be shown to sentient beings with a special name. The way to know that it exists in this way is, from the nature that is established as a result or measure—the Sugata and the Protector—first, the two, the desire for benefit and the teacher, are said to be its cause or proof, because these two proofs must appear before these two proofs or results. These two, the desire for benefit and the teacher, are said to be the proof or cause of being born as a man of measure, so when it is established as a proof, it should be understood as the cause itself. Second, regarding the result, it is said that the perfection of self-benefit is the Sugata, and it is said that the perfection of other-benefit is the Protector. First, there are two types: brief explanation and detailed explanation. First, if one thinks about how it is established as a man of measure from those two proofs, then because he has the non-inverted view and abides in the unshakable state of the perfection of the two benefits, it is said that way. The perfection of self-benefit is because the cause of suffering is completely eliminated from the root, so it has the distinction of three qualities, which is called Sugata. If it is guided from the word Sugata (Sanskrit), it is the Sugata, the one who has gone well, the one who has gone without returning, and the one who has gone completely, so that name is said. Second, there are three: gone well, not returning, and completely gone. First, because it is never the basis of suffering such as birth, it is called gone or abandoned in a good, beautiful, or praiseworthy way. So, from where is this abandoned? From the selflessness that eliminates the root of all suffering, as determined by reason, seen in the path of seeing, or seen and familiarized in the path of meditation, or perfected spontaneously from practice. Thus, that which is not the basis of suffering is praiseworthy, and going there by the means established by reason is called gone, just as the body of a man is beautiful because it is not mixed with the faults of contamination. This distinguishes it from others, such as outsiders. Second, what is returning like? Why does not returning not return? Not being born again in samsara, and the causes of being born there—faults such as attachment—are not