Tibetan
། །ཡེ་ཤེས་ཉི་མའི་རང་ཞལ་བསྒྲིབས་བྱས་ནས། །སྣ་ཚོགས་འཁྲུལ་པའི་ཡོ་ལངས་རྟག་ཏུ་འཁྲུག །གཉུག་མའི་ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་འདོད་རྣམས་ཀྱང་། །བཞག་ཐབས་མན་ངག་གནད་དང་མི་ལྡན་པར། །ཡིད་དཔྱོད་ཚིག་གི་རྗེས་འབྲངས་ངོ་བོ་འཚོལ། །བཙལ་བས་མི་རྙེད་ ནམ་མཁའ་སྤར་བཟུང་འདྲ། །དུས་གསུམ་རྗེས་འབྲངས་རྟོག་པས་མ་བསླད་པར། །བཟོ་མེད་ཞོག་ཅིང་བླ་མས་བརྡའ་སྤྲད་ཀྱང་། །ཐོམ་མེ་ཡེ་རེའི་ངང་ནས་ཀུན་རྟོག་གིས། །རང་མིག་རང་གིས་བསྒྲིབས་ཏེ་མུན་པར་འཁྱམས། །ད་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་ཁོ་ན་ལ། །ཡིད་བརྟན་སྙིང་པོར་བྱས་ཏེ་རང་སེམས་ཀྱི། །གཤིས་ལུགས་བློ་ཡི་བསླད་པ་དང་བྲལ་བ། །གཉུག་མ་རྒྱ་ཡན་ཆེན་པོའི་བབ་ལ་ལྟོས། །དོན་རྒྱུད་མན་ངག་གནད་དུ་ཕེབས་གྱུར་ན། །ཚིག་གིས་ཅི་བྱ་རྩོལ་བས་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ། །རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྒོམ་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་མཐའ་དབུས་མེད་པ་ལ། །དྭངས་གསལ་རྙོག་པ་མེད་པའི་རང་མདངས་ཅན། །འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས་པའི་རིག་པ་ནི། །དོན་བརྒྱུད་བྱིན་རླབས་འཕོ་ཚེ་དུས་འདིར་མཐོང་། །སེམས་ཉིད་བཟོ་མེད་རང་གི་རང་གཤིས་ལ། །ཐེ་ཚོམ་བྲལ་བའི་ཁོ་ཐག་ཆོད་པ་ན། །བརྗོད་པའི་ལམ་གྱིས་ཇི་བཞིན་མཚོན་དུ་ མེད། །ཆོས་ཉིད་རང་གི་གནད་ལས་རང་ཤར་ཡིན། །འོད་གསལ་འགག་པ་མེད་པའི་རང་མདངས་ནི། །འདི་ཞེས་རིས་སུ་མ་ཆད་ཕྱ་ལེ་བ། །ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་འཕོ་འགྱུར་མཚན་མ་སྤངས། །ང་བདག་རིས་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས། །དུས་གསུམ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་འོད་གསལ་དོན། །ཡེ་ནས་བབ་ཀྱིས་གནས་པ་འདི་ཉིད་ལ། །གསར་དུ་རྩོལ་བས་སྒྲུབ་ཏུ་མ་མཆིས་ཤིང་། །སྒོམ་པའི་ཚེ་ན་གསལ་མདངས་འདོན་ཅི་དགོས། །འདི་ལ་ང་དང་བདག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཆ། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཙམ་ཡོང་ཡེ་མེད། །མཁའ་ལྟར་རྣམ་དག་ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོའི་ཕྱིར། །གསལ་ཞིང་འགག་པར་བྱ་བ་མ་མཆིས་ལ། །སྟོང་ངོ་སྙམ་དུ་རྟོག་པས་ཆེད་འཛིན་གྱིས། །དཔྱད་དང་བཅོས་པའི་སྒོམ་པ་མ་ལུས་པ། །མཁའ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན་དུ་ཡལ། །དེ་སླད་མུ་བཞིའི་འཛིན་སྟངས་གང་ཡང་མེད། །སྟོང་དང་རིག་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས། །ཐ་སྙད་དོན་དང་མི་མཐུན་མེད་མོད་ཀྱི། །ཟུང་འཇུག་རྗེན་ པར་མྱོང་ཚེ་བློ་ལས་འདས། །སོ་སོ་རང་གི་རིག་བྱ་ཙམ་དུ་ཟད། །རང་རིག་གཉུག་མ་བབ་ཀྱི་དོན་མཐོང་ན། །གནས་དང་མི་གནས་མེད་པར་མཁའ་ལྟར་བརྡལ། །འབྱུང་བ་དངོས་མེད་བར་སྣང་བྱ་རྗེས་མཚུངས། །ཡིན་མིན་སྒྲོ་འདོགས་ཐེ་ཚོམ་གང་ཡང་མེད། །ཡེ་ནས་འདི་ལྟར་གནས་ཀྱང་ཕལ་པ་དག །
Chinese
。 智慧日之自面被遮蔽， 种种错乱之骚动恒时喧嚣。 欲知本初法性诸人亦， 不具安住方便诀窍与要点， 唯随心智言辞之后寻求本体， 寻觅亦不得， 如同以手掌执持虚空。 不为三时追随之分别念所染污， 无作安住，纵然上师作指示， 亦于茫然无措之状态中，以分别念， 自以己眼遮蔽而于黑暗中游荡。 如今唯以上师之口诀， 以信赖为心要，而观待自心之， 离于习性心识染污之， 本初广大无边之状态。 若已臻至意义传承口诀之要点， 则言辞何用？勤作何为？ 种种识念有何可修？ 如虚空般无有边际中央者， 具足清净澄澈无染污之自性光彩， 未经造作之光明智慧， 于意义传承加持转移之时，于此时得见。 心性无作自身之自性， 若能断除怀疑而确定无疑， 则无法以言说之路如实描绘， 法性乃由自身之要点而自生。 光明无有止息之自性光彩， 此亦无法划定界限而明亮， 本来任运成就，舍弃转变之相， 我与我所无有分别，安住于平等性中。 三时无有间断之光明义， 本来自然安住之此本体性， 全新勤作亦无法成办， 修行之时又何须显发光明？ 于此无有丝毫执着我与我所之分， 乃至极微尘许亦全无。 如虚空般清净，乃为本来大空性之故， 无有可作显现与止息者， 若以“空性”之想而特意执取， 则所有分析与改造之修行， 如同于虚空绘画般消失。 是故无有任何四边之执着。 所谓空性与觉性双融， 虽说名言与意义并非不符， 然于赤裸体验双融之时，则超越心识， 仅为各自自证之境而已。 若见自明本初自然之意义， 则无有安住与不安住，如虚空般开展。 诸法有实与无实，如同虚空之行迹， 无有是与非、增益与诽谤、怀疑。 本来即如此安住，然凡夫众生却不然。
English
Having veiled the sun-face of wisdom, the tumult of various delusions constantly rages. Those who wish to know the innate nature of reality, lacking the key points of methods and instructions for settling, follow after intellectual words, seeking the essence. Searching, they do not find it, like trying to grasp the sky with their hands. Without being tainted by the conceptual thoughts that follow the three times, resting without artifice, even when the lama gives instructions, in a state of utter bewilderment, with conceptual thoughts, they obscure their own eyes and wander in darkness. Now, relying solely on the lama's instructions, taking faith as the essence, look at the natural, vast, and unconfined state of your own mind, free from the defilements of intellect. If you have reached the key point of the meaning lineage instructions, what use are words? What is there to accomplish through effort? What is there to meditate on with consciousness? Like the sky, without beginning or end, possessing its own clarity, brightness, and freedom from impurity, the wisdom of luminosity, uncompounded, is seen at this time when the blessings of the meaning lineage are transferred. When you have certainty, free from doubt, about the nature of mind, unmade, your own self-nature, it cannot be accurately represented by the path of expression. The nature of reality arises spontaneously from its own key point. The self-shining radiance of luminosity, without cessation, is clearly distinct, without being limited to this or that. Primordially self-perfected, it has abandoned the characteristics of change and transformation. I and mine are without distinction, abiding in equality. The meaning of luminosity, uninterrupted in the three times, this very nature that abides naturally from the beginning, cannot be accomplished through new efforts, and what need is there to bring forth clarity and radiance during meditation? In this, there is not even a particle, not even the slightest atom, of clinging to I and mine. Because it is pure like space, the great emptiness from the beginning, there is nothing to be made manifest or ceased. If you deliberately grasp at the thought that it is emptiness, all meditation that analyzes and modifies vanishes like drawing a picture in the sky. Therefore, there is no clinging to any of the four extremes. Although the term "union of emptiness and awareness" is not inconsistent with the meaning, when the union is experienced nakedly, it transcends the mind and is merely a matter of individual self-knowing. When you see the meaning of self-awareness, innate and natural, it expands like the sky, without abiding or non-abiding. Phenomena, both real and unreal, are like the traces in space. There is no right or wrong, no addition or subtraction, no doubt. Although it has always been like this, ordinary people are not so.
Tibetan
སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ་ཐེག་ཆེན་སྨྲ་བས་ཀྱང་། །དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་འོག་གཏེར་ལྟར་མཐོང་དཀའ་བ། །བླ་མའི་མན་ངག་ལམ་གྱིས་རང་ལས་རྙེད། །ཨེ་མ་ཧོ། དུས་རིང་བསྐལ་པར་ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་མཚོའི་འཇིངས། །བརྒལ་ནས་འབད་བྱས་དོན་མེད་ཡིད་བཞིན་ནོར། །ཚེགས་མེད་ལག་ཏུ་སྟེར་བའི་ངེས་དོན་གྱི། །མན་ངག་ཟབ་མོར་དེང་སང་འཁུ་བ་མང་། །སྐལ་པ་ཆེ་ལྡན་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ལ། །བདེ་བླག་འཇུག་པར་འདོད་པའི་བློ་ལྡན་རྣམས། །ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་གསང་། །ཟབ་མོའི་དོན་འདི་ཕུ་ཐག་ཆོད་པར་མཛོད། །བརྒྱད་ཁྲི་ བཞི་སྟོང་ཆོས་ཕུང་མཁས་བྱས་ཀྱང་། །རྟོགས་པར་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་འདི་ཙམ་ལ། །འཁོར་འདས་སྲོག་ལ་དབང་བསྒྱུར་དཔལ་ཆེན་པོའི། །དགོངས་པའི་གཏན་སྲིད་ཟིན་པ་འདི་ཀ་ལགས། །དེ་སྐད་རྒྱུད་གཞན་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་ཞལ། །མ་མཐོང་ཚིག་གི་གདམས་པ་མ་ཕོག་ཀྱང་། །རང་རིག་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་རང་ཞལ་ནས། །གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ངང་དུ་ཤར་བའོ། །མེ་སྤྲེལ་ཟླ་བ་གཉིས་པའི་ཚེས་སུམ་ཅུ་ལ་འཆི་མེད་མཆོག་གྲུབ་གླིང་དུ་མཚམས་ཀྱི་ཐུན་གསེང་དུ་འཇམ་དཔལ་དགྱེས་པའི་ཡིད་མཁའ་ལས་རང་སྣང་བ་མངྒ་ལཾ།། །། ༈ སེམས་དོན་འབྲིང་པོ་བཞུགས་སོ། །གཉུག་མའི་ཐེག་པ་བཟོ་མེད་རྒྱ་ཡན་གདངས། །བླ་མའི་མན་ངག་ལམ་གྱིས་ནམ་མཐོང་ཚེ། །ཚིག་གིས་མི་མཚོན་སོ་སོ་རང་གིས་རིག །རྩོལ་སྒྲུབ་མི་དགོས་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཡལ། །ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་འོད་གསལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། །སྒོམ་པའི་ཚེ་ན་གསལ་མདངས་འདོན་ཅི་དགོས། །ཡེ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་རང་བབ་ལ། །སྟོང་ངོ་སྙམ་པའི་བཟོ་བཅོས་ཅི་ལ་དགོས། ། མི་བསམ་དགུ་བསམ་སེམས་ཀྱི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས། །མི་བཟོ་དགུ་བཟོ་བཅོས་མའི་ལྟ་སྒོམ་བརྒྱ། །རང་བྱུང་རིག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །ཚོན་རྩིའི་རི་མོ་བཞིན་དུ་མ་ཆགས་སོ། །ཨེ་མ་ཧོ། ཆོས་ཉིད་བསམ་དུ་མེད་པའི་དོན་དེ་ཉིད། །ལམ་གྱིས་མ་བསྒྲུབས་ལུང་གིས་མ་མཚོན་ལ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཟོ་བཅོས་མ་ཕོག་པར། །ཆོས་ཉིད་གནད་ལས་ཤར་བ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཉི་མའི་སྣང་བས་ཁྱབ་པའི་ནམ་མཁའ་བཞིན། །སྟོང་གསལ་འདུས་མ་བྱས་པའི་རིག་པ་འདི། །ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ཡི། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ཞེས་གསུངས། །དམར་སེར་རལ་གྲི་ཅན་ཞིག་འཇམ་དཔལ་དུ། །འཛིན་པ་བྱིས་པས་འཇམ་དཔལ་ཆོ་འཕྲུལ་མཐོང་། །བློ་ལྡན་མཆོག་གིས་སྲིད་ཞིའི་ཆོ་འཕྲུལ་བརྒྱ། །སྟོན་པ་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་རྟོགས། །སྐུ་དང་གསུང་གི་མཚན་མར་མི
Chinese
何须多说，大乘论者亦如是。 贫者家下如宝难得见。 上师口诀道中自得之。 唉玛吙！长时劫中二资粮海之深。 超越之后勤奋无义如意宝。 无劳而予手中之决定义。 甚深口诀如今多有欺。 具大福缘欲入胜妙位者。 欲轻易入者具慧诸贤者。 法之精要自心之秘密。 此甚深义彻底决断之。 八万 四千法蕴纵精通。 然所证之究竟唯此尔。 轮回涅槃命根自在之大威。 此乃证悟彼意之定见。 如是未见异生二显相之面。 虽未触及词句之教诲。 然自明文殊童子自面容。 于无能取所取之状态中显现。 火猴年二月三十日于成就无死胜乐洲，于闭关之座间，自文殊欢喜之意空中自显现，吉祥圆满！ 心义中篇。 本初之乘无作广阔之音。 上师口诀道中何时见。 言词不能诠 自各各而知。 不需勤作念之执着消。 本来自成光明无间断。 修之时何需出显明。 本空如虚空自安住。 空性耶之造作何需耶。 不思九思心之分别念。 不作九作造作之见修百。 自生觉性如虚空。 如颜料之图画不着染。 唉玛吙！法性不可思议之义彼。 非道所成非教所诠释。 于不触及造作之识。 法性要处所生甚稀奇。 如日光所照遍之虚空。 空明无为之觉性此。 于法成法之精要者。 乃文殊童子之精要如是说。 执持红黄宝剑者为文殊。 执持者稚童见文殊神变。 具慧殊胜者轮回涅槃之神变百。 示现者文殊自性而证悟。 身语之相于不
English
What need to say, even the Mahayana proponents are like that. It is difficult to see the treasure under the house of the poor. The Guru's oral instructions are found in the path itself. Emaho! In a long kalpa, the depths of the two accumulations of the ocean. After surpassing, diligent effort is meaningless, like a wish-fulfilling jewel. The definitive meaning of giving effortlessly into the hand. These days, there are many who deceive the profound oral instructions. Those with great fortune who wish to enter the supreme state. Those intelligent ones who wish to enter easily. The essence of Dharma, the secret of one's own mind. Resolve this profound meaning thoroughly. Eighty-four thousand collections of Dharma, even if mastered. But the ultimate thing to be realized is only this much. The great glorious one who controls the life of samsara and nirvana. This is the definitive view of realizing that intention. Thus, without seeing the face of the dualistic appearance of other lineages. Even without touching the teachings of words. But from the face of the self-aware Manjushri Youth. It arises in a state of non-grasping. On the thirtieth day of the second month of the Fire Monkey year, in Achieved Deathless Supreme Bliss Island, during the break of the retreat, from the mind-sky of Manjushri's joy, self-appearance, auspiciousness! The Middle Meaning of Mind. The innate vehicle, the unmade, vast sound. When will the Guru's oral instructions be seen in the path? Words cannot express, each knows for themselves. No need for effort, the clinging of thoughts disappears. Originally spontaneously accomplished, luminosity is continuous. When meditating, what need is there to bring out clarity? Originally empty, like the sky, naturally abiding. What need is there to fabricate emptiness? Not thinking, thinking nine thoughts, the mind's discrimination. Not making, making nine, hundreds of fabricated views and meditations. The self-born awareness is like the sky. Like a painted picture, it is not stained. Emaho! That very meaning of the Dharma-nature, which is inconceivable. Not accomplished by the path, not expressed by scripture. Without touching the fabrication of consciousness. It is very wonderful that it arises from the key point of Dharma-nature. Like the sky pervaded by the light of the sun. This uncompounded awareness of emptiness and clarity. That which has become the essence of Dharma in Dharma. It is said to be the essence of Manjushri Youth. Holding a red-yellow sword, one holds to Manjushri. The child who holds sees the magical display of Manjushri. The supreme intelligent one realizes hundreds of magical displays of samsara and nirvana. The one who shows is realized as the very nature of Manjushri. The marks of body and speech are not