Tibetan
གདམས་ངག་སངས་རྒྱས་ལག་བཅང་མ། གདམས་ངག་སངས་རྒྱས་ལག་བཅང་མ། གདམས་ངག་སངས་རྒྱས་ལག་བཅང་མ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ།། རྒྱལ་ཀུན་མཁྱེན་རབ་ངོ་བོ་འཇམ་པའི་དབྱངས། །དྲན་པ་ལས་འཁྲུལ་སྣང་མུན་པ་ཀུན་སེལ་བ། །ཡིད་ཀྱི་དཔལ་གྱུར་ལྷག་པའི་ལྷ་མཆོག་ལ། །དོན་དམ་རང་ངོ་ཤེས་པས་ཕྱག་བགྱིའོ། །སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་མཚོ་མི་བཟད་པ། །བརྒལ་བར་འདོད་པས་ལེགས་པར་བཙད་བཅད་ནས། འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པར་ལེགས་རྟོགས་ནས། །དེ་ཡི་རྫུན་ཕུག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཅོད། །འདི་ལྟར་ནམ་མཁས་ཁྱབ་པའི་འགྲོ་དྲུག་གི། སྣང་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྣང་བ་ཡང་། །ལས་ཀྱི་མཐུ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་སོ་སོར་སྣང་། །ལས་ ༄༅། །ནི་ཉོན་མོངས་དབང་གིས་འབྱུང་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ས་བོན་ལ་བརྟེན་མྱུ་གུ་བཞིན། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེ་འབྱུང་རྟེན་འབྲེལ་མཐུ། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིས། །ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་བླང་དོར་ཞེན་པས་འབྱུང་། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །སྣང་བ་རྣམས་ནི་དེ་ལྟར་ཞེན་རྣམས་ལ། །བདེན་བདེན་ཡོད་ཡོད་ངེས་ངེས་ལྟར་སྣང་བས། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན་པར་འཛིན། །འཛིན་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་སུ། །བདེ་སྡུག་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་སྣང་། །སྣང་ དུས་ཉིས་ནས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ། །མ་གྲུབ་གང་གིས་མྱོང་དང་གང་ཞིག་མྱོང་། །བརྟགས་ན་དབེན་པ་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཀྱང་། །དེ་ལྟར་མ་ཤེས་མ་གོམ་མ་འཁྲུལ་པ་རྣམས། །གཉིས་འཛིན་དམ་པོས་མེད་ཀྱང་ཡོད་ལྟ་བུ། །ཚོར་བའི་དབང་གིས་སྲིད་པར་ལྡོག་མེད་སྐྱེ། །ཇི་ལྟར་རྨི་ལམ་དག་ན་གང་སྣང་བ། །རང་སྣང་ཙམ་སྟེ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །གཉིས་སུ་སྣང་ཞིང་གཉིས་ལྟར་ཞེན་པར་སྐྱེ། །དེ་ཡི་དབང་གི་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་འདྲ། །བདེ་བའི་ཕན་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པ། །སེམས་ལ་མ་བྱས་བར་དུ་ཕན་གནོད་བྲལ། །སེམས་མེད་རྣམས་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟ་བུར་ཡང་། །བདེ་བས་ཕན་དང་སྡུག་བསྔལ་གནོད་པར་བྱེད། །སེམས་ལས་གཞན་པའི་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི། །སེམས་དང་ནམ་ཡང་ཕྲད་པར་མི་རིགས་ཏེ། །ཆ་མེད་སེམས་ནི་གཞན་དང་འདྲ་བ་མེད། །རང་སེམས་རྣམ་པ་གང་དུ་གསལ་ཙམ་ལ། །བདེའོ་སྡུག་གོ་སྙམ་དུ་ངོ་བོས་འཁྲུལ། །གང་ལ་མྱང་བྱ་ མྱོང་བྱེད་གཉིས་མེད་ན། །གང་གི་གང་ལ་ཕན་གནོད་ཇི་ལྟར་བྱེད། །གསལ་བ་ཙམ་ནི་མེ་ལོང་གཟུགས་བརྙན་འདྲ། །ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་སྣང་ཙམ་ཕན་གནོད་བྲལ། །དཀར་དང་སྔོན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་མི་འདྲ་ཡང་། །གཉིས་ཀ་བརྙན་ཙམ་
Chinese
窍诀佛手持母。 窍诀佛手持母。 名为窍诀佛手持母之法在此。 诸佛之智性本体文殊菩萨，从忆念中遣除一切错觉之黑暗，成为意之庄严殊胜之天尊，以证悟真实自性而敬礼。 欲度越轮回难忍之苦海，当善加精进，善加了知错觉之心之幻化，彼之虚假之处断于法界中。如是虚空所遍六道众生之显现，无量之显现亦是，业之威力，故而显现种种各异。业乃烦恼之力量所生，如种子生苗芽一般，以彼之力量彼生起，缘起殊胜。烦恼皆因执着于我，缘于对境生起取舍之贪执。从业与烦恼之因所生之显现，于如是贪执者而言，显现为真真、实实、定定，故而如其所显现般执为真实。以执着之力量，依于对境，现量显现感受种种苦乐。显现 之时，于境与有境，未成立，何者感受与谁感受？若考察，亦是寂静空性之自性，如是未了知、未领悟、未错乱者，以二取之坚固，虽无亦如存在般。以感受之力量，于轮回中无有逆转地生起。如梦中所显现的一切，仅是自显现，虽未成立为二，却显现为二，且生起如二般之贪执。彼之力量如同感受苦乐。乐之利益与痛苦之损害，在未对心造成影响之前，无有利益与损害。对于无心者而言，如同看待何物一般，乐带来利益，痛苦带来损害。心之外的乐与苦，与心永远不可能相遇，无分之心与他者不同。仅于自心之显现中，误以为乐或苦。于何者感受， 能感受与所感受二者若无，何者对何者如何造成利益损害？仅是显现如同镜中之影像，无论如何显现，也仅是显现，无有利益损害。白色与蓝色之影像虽不同，然二者皆是影像而已。
English
The Quintessential Instructions of Buddha's Hand-Holding Mother. The Quintessential Instructions of Buddha's Hand-Holding Mother. Herein lies the Quintessential Instructions called Buddha's Hand-Holding Mother. To Manjushri, the embodiment of the wisdom of all victors, who dispels all darkness of deluded appearances from memory, the supreme deity who is the glory of the mind, I pay homage by knowing the ultimate true nature. Those who wish to cross the unbearable ocean of suffering in samsara should strive diligently and understand well the illusion of the deluded mind, and cut off its false core in the realm of dharma. Thus, the appearances of the six realms of beings pervaded by space, even the immeasurable appearances, are due to the power of karma, and thus appear in various ways. Karma arises from the power of afflictions, just as a sprout depends on a seed. By its power, it arises, and the interdependence is excellent. Afflictions arise from clinging to self, focusing on objects and giving rise to attachment to acceptance and rejection. The appearances that arise from the cause of karma and afflictions appear to those who cling in this way as true, real, and certain. Therefore, they grasp as true what appears as such. By the power of grasping, based on objects, various experiences of happiness and suffering manifestly appear. When appearances occur, in the realm of objects and subjects, without establishment, who experiences and what is experienced? If examined, it is also the nature of solitary emptiness. Those who do not know, understand, or are not confused in this way, with firm dualistic grasping, see as if something exists even though it does not. By the power of feeling, they are inevitably born into samsara. Just as whatever appears in dreams is merely a self-appearance, although it is not established as two, it appears as two and gives rise to attachment as if it were two. Its power is like experiencing happiness and suffering. The benefit of happiness and the harm of suffering are devoid of benefit and harm until they affect the mind. For those without mind, as if looking at something, happiness brings benefit and suffering brings harm. Happiness and suffering other than the mind can never meet the mind, for the indivisible mind is unlike others. Merely in the clarity of one's own mind, one is mistaken in essence, thinking, "It is happiness" or "It is suffering." In whom is the experience, If the experiencer and the experienced are without duality, how does one cause benefit or harm to the other? Mere clarity is like a reflection in a mirror. However it appears, it is merely an appearance, devoid of benefit or harm. Although the reflections of white and blue are different, both are merely reflections.
Tibetan
གཅིག་བདེ་གཅིག་མི་སྡུག །དེ་བཞིན་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདྲ་ཡང་། །གསལ་ཆ་ཙམ་སྟེ་གཅིག་ཕན་གཅིག་མི་གནོད། །བྱ་བྱེད་གཉིས་མེད་ཆ་དང་བྲལ་བ་ཡི། །རང་གིས་རང་ལ་ཕན་གནོད་བརྟག་ཀྱང་རྫུན། །སེམས་ཀྱི་ངོ་ངོ་སྟེང་ན་དེ་ལྟ་བུའི། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་པས། །གང་ཤར་འདྲ་བ་ཉིད་དེ་གསལ་ཙམ་ལས། །ཕན་གནོད་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་ཤིན་ཏུ་དབེན། །འོན་ཀྱང་ངར་མེད་པ་ལ་ངར་གཟུང་ནས། །ཡུལ་གྱིས་ང་ལ་ཕན་དང་གནོད་སྙམ་དུ། །གཉིས་སུ་མེད་བཞིན་གཉིས་སུ་ནན་བརྟགས་པས། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་མྱོང་ལྟར་སྣང་། །རང་ངོའི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་སྣང་དེ་ལ། །ཞེན་པའི་དབང་གིས་སྲེད་པ་མི་ སྤོངས་ཏེ། །རྟག་ཏུ་འདོད་ལེན་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །འཁོར་ལོ་ཁོར་མོ་ཡུག་ཏུ་བསྐོར་བར་བྱེད། །ཐོག་མེད་གོམས་པའི་རང་གཟུགས་བདེན་སྣང་འདི། །འཐས་པར་སྣང་བས་ཞེན་པ་གསོས་བཏབ་ནས། །མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་འཕྲལ་ཕན་མི་འབྱུང་བས། །གོམ་པར་སྔ་མའི་གཤིས་ངན་འདོར་བར་དཀའ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྲིད་པའི་བདེ་སྡུག་མཐའ། །སེམས་ལ་ཐུག་པར་བློ་ཡིས་ཐག་ཆོད་ནས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་བཙལ་ཚེ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོའི། །བདག་དང་མྱང་བྱའི་ཚོར་བ་གཉིས་ཡོད་ན། །དེ་ནི་བདག་གིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་མོད། །གསལ་ཙམ་རིག་ཙམ་རང་གིས་མྱོང་བ་འདི། །སེམས་ཡིན་འདི་ལས་གཞན་པའི་སེམས་མི་སྲིད། །འདི་ལས་མྱང་པོ་མྱང་བྱ་གཉིས་མེད་ཅིང་། །གསལ་ཙམ་མ་འགག་ཆུ་ནང་ཟླ་བ་འདྲ། །གསལ་བ་ཙམ་དེའི་ངོ་བོའང་ལེགས་བརྟགས་ན། །ཕྱི་ནང་གང་དུ་མི་དམིགས་ཆ་དང་བྲལ། །སྟོང་བཞིན་སྣང་བ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ནི། །རང་གིས་རང་མྱོང་ རྫུན་ཕུག་བརྡིབ་པའི་ཚེ། །བཞེས་གདགས་པའི་གཞི་དང་ཆོས་ཞེས་སུ། །འདོགས་པའི་ཡུལ་བྲལ་ཟང་མ་ཐལ་འབྱུང་ལ། །འཁོར་བ་ཅིག་བདེ་དར་སྡུག་བསྔལ་ཅི། །བདག་དང་གཞན་དང་བཟང་ངན་གང་ཞིག་ཡིན། །འདི་ནི་སུས་ཀྱང་མ་བཅོས་རང་ངོ་བོས། །གཞི་མེད་ཙ་བྲལ་ཡིན་ལུགས་འདི་དག་ལ། །གློ་བུར་རྟོག་པས་ང་བདག་ཡུལ་རྣམས་སུ། །བཏགས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་། །བྱུང་ཡང་རང་སེམས་འཁྲུལ་བ་འདི་ལས་བྱུང་། །ཐིམ་ཡང་རང་སེམས་གཉིས་མེད་འདི་རུ་ཐིམ། །ཡིན་ལུགས་འདི་འདྲ་མ་ཤེས་འཁོར་བའི་མཚོ། །སྐོམས་པའི་ཐབས་གཞན་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་མེད། །འདི་ལྟར་གཤིས་ཀྱི་དོན་ལ་ལེགས་གཞལ་ན། །དམིགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར། །ཡེ་སྟོང་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའི་དང་ཚུལ་འདྲ
Chinese
一乐一不悦， 同样乐与苦虽异， 唯是明分一利一无损， 能所二无分且离， 自以自利害思亦妄。 心之真真之上如是， 境与有境二不成立故， 何显皆同唯是明分尔， 若思利害则极寂。 然于无我执我故， 境于我利与害思， 本无二元强执二元故， 乐与苦似我所受。 自面之显现不欺显现彼， 以执著力贪爱不 舍弃， 恒常欲取念想种种之， 轮盘团团回转而作。 无始串习之自性真显现此， 似坚固故滋养执著已， 虽知无有然暂利不生故， 难舍习气昔日之恶习。 如是然也轮回之乐苦终， 心为根本以智决断已， 心之自性以心遍寻时， 若于心有乐苦感受者之， 我与所受之觉受二者有， 彼则我所不能遮止也， 唯是明分觉分自所受此， 是心此外之心无有也。 此外能受所受二无且， 唯是明分不灭水中月相似。 唯是明分彼之体性亦善观察， 内外何处皆不缘离分。 空性显现如阳焰者乃， 自以自受 妄穴崩塌时， 立宗之基与法名为， 安立之境离垢真如虚空性， 轮回何乐何苦， 我与他与善恶为何， 此乃谁亦未造自性尔， 无基无根是理此等上， 忽尔妄念于我我所境等， 安立之故轮回之苦生， 生亦自心迷乱此所生， 灭亦自心二无此中灭。 如是之理若未知轮回海， 欲渴之他法胜者未曾说。 如是善量自性之义时， 以诸所缘戏论皆远离故， 本初大空如虚空之理同。
English
One is happy, one is not. Likewise, although happiness and suffering are different, They are merely clear aspects, one benefits, one does not harm. The agent and action are non-dual, devoid of parts, Even examining whether one benefits or harms oneself is false. On the very face of the mind, such as this, Since the object and subject are not established as two, Whatever arises is the same, merely a clarity, If one examines what is beneficial or harmful, it is extremely remote. However, grasping at self where there is no self, Thinking that the object benefits or harms me, Although there is no duality, strongly clinging to duality, Happiness and suffering appear as if I experience them. That unobstructable appearance of one's own face, Under the power of attachment, not abandoning craving, Constantly taking and grasping at various concepts, One makes the wheel spin in a continuous cycle. This appearance of truth, the self-image of beginningless habituation, Because it appears solid, nourishing attachment, Although knowing it is nonexistent, immediate benefit does not arise, It is difficult to abandon the bad habits of former practices. Thus, the end of samsaric happiness and suffering, Having decided with intelligence that it depends on the mind, When the nature of the mind is completely sought by the mind, If there is a self that experiences happiness and suffering in the mind, And there are two feelings, the self and the experienced, Then I would not be able to reverse it, But this clarity, this awareness, this self-experience, Is the mind, there is no other mind besides this. Other than this, there is no duality of experiencer and experienced, The mere clarity is unceasing, like the moon in water. Even if one examines well the essence of that mere clarity, It is not perceived anywhere, inside or outside, devoid of parts. Emptiness appearing like a mirage is, Self experiencing self, When the false cave collapses, The basis for establishing and the dharma called, The object of imputation is free from defilement, the true nature is like space, What is samsara, what is happiness, what is suffering? What is self, what is other, what is good, what is bad? This is uncreated by anyone, it is self-nature, On these rootless and baseless ways of being, Due to suddenly imputing "I," "mine," and "objects," The suffering of samsara arises. Even when it arises, it arises from this delusion of one's own mind. Even when it dissolves, it dissolves into this non-dual mind. If one does not know such a way of being, in the ocean of samsara, There is no other way to quench thirst taught by the Victorious Ones. Thus, if one measures well the meaning of suchness, Because it is devoid of all elaboration of objects, The great primordial emptiness is like the manner of space.