Tibetan
་སྟོང་གསལ་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་ལྟ་བུ་དེ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དུས་ཏེ་བཞི་ཆ་གསུམ་བྲལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཆོས་མེད་དོ། །ཤེས་ཙམ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་ན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་དེ་ཡིན་མོད། དོན་དམ་པར་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་དང་འབྲེལ་བ་ཞིག་ན། ཆོས་གང་དང་ཡང་མ་འབྲེལ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ལ་ཤེས་པ་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་ནི་གསལ་བ་ཙམ་མོ་ཞེས་སྨྲ་མི་ཤེས་ཏེ། གསལ་ཞེས་པ་མར་མེ་ལྟ་བུའི་འོད་གསལ་བ་དང་། ཆོས་སུ་ཤེས་པའི་གསལ་བ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ལྟར་ན་གཟུགས་སོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཆོས་གཞན་དང་འབྲེལ་བ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་མིན་ནོ། །དེས་ནི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་དུ་དཔྱད་པས་ཡོད་པའི་རྫུན་ཁུང་གཏིབ་པར་བྱ་སྟེ། འོན་ཀྱང་བླ་མའི་མན་ངག་ལས། ཤེས་པ་ཙམ་དུ་འདུག་གམ། གསལ་བ་དང་ཡུལ་འདི་ན་གནས་སོགས་ངེས་ཆ་ཅི་བྱུང་ཡང་། དམིགས་རྒྱུ་དེ་ཀའི་སྟེང་དུ་ཅེར་གྱིས་བལྟ་བ་ཁོ་ནས་ཤིག་འགྲོ་སྟེ། རེ་ཞིག་མི་ཤིག་པར་སྣང་ཡང་ལྟ་མ་ཤེས་པའམ། ཡུན་ཐུང་བ་ཡིན་ཏེ། གནད་དང་ལྡན་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཞིག་མི་འགྲོ་མི་སྲིད་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡི་མན་ངག་ལ་གོམས་པ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས་གཡོས་ནས་ལོགས་སུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་མིན་པར་རང་གི་ངང་གིས་འོད་གསལ་བའོ། །གསལ་དུས་ཀྱང་སྟོང་། སྟོང་བཞིན་དུ་གསལ། གསལ་མི་གསལ་རྣམ་རྟོག་ཤར་མ་ཤར་སོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འགྱུར་བ། གསལ་ཞིང་ཟང་ཐལ་གྱི་རྩལ་དང་ཐུགས་རྗེ་འགག་པ་མེད་པར་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་སུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ལ་བསམས་ན། བརྗོད་བྱའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་བ་ལ་ཐ་སྙད་བློ་ཡིས་གཞལ་བས་མེད་དོ་ཞེའམ། ཡོད་དོ་ཞེའམ། སྣང་སྟོང་འགལ་འདུག་ཞེའམ། ཕྱོགས་གཉིས་ཆ་འདུའོ་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ གྱིས་ཇི་ལྟར་གོས་ཏེ་མི་གོས་པ་ངོ་མཚར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དོན་ལ་བཞག་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། བརྟགས་ན་ཡོད་མེད་ཕྱོགས་སུ་མི་ཆོད་པའི་དུས་ཙམ་ནའང་། ཡེ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཞེས་པ་མི་སྲིད་སྙམ་པ་སེལ་བས་ཡེ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དཔེར་མཚོན་པ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན། དེ་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་བཞག་པའི་རྒྱུ་ལས་ནམ་ཞིག་ཡིན་ཚུལ་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་དུ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རང་ཤར་བའི་རིག་པ་འདི་ལྟ་མཁན་རང་ལ་རང་ཆས་སུ་བཞུགས་པ་ལ། །ངོ་མཚར་
Chinese
空明如虚空无垢，那是不可思议之时，名为离四分之三之法身。彼亦无有分别色声香味触等之法。若于仅知之自性而缘念，则仅于名言中是也。然就胜义而言，若说知是与法相关联者，则于与任何法皆无关之自性上，有何知耶？无可缘念也。彼乃仅是明分，不可如是说。所谓明者，如灯之光明与于法上知之明二者。如前者，乃是色也。如后者，乃与他法相关联，而非自性也。故应以种种方便之理而观察，以填补有之虚假漏洞。然于上师口诀中云：仅住于知耶？或有明分与此境而住等之定解生起耶？ 仅于所缘之彼上专注而视即可消融。然虽一时似不消融，然乃是不善观视或时间短也。若具要诀，则自性不消融是不可能之事，故熟悉彼之口诀至关重要。如是，缘念于事物之法者，皆是空性也。非从空性之自性而动摇，显现为异体，乃是自性光明也。明时亦空，空性中明。于明不明、念头生未生等之时，自性亦丝毫未变。光明且通彻之力量与大悲无有止息，思及周遍轮涅一切之法性自性时，以言语所诠之境无法衡量如是之自性，说无耶？说有耶？显空相违耶？或说二者皆具耶？如是之过失 如何沾染与不沾染，甚为稀有。如是也。如是安住于心要之利益是，纵然于观察时，处于无法判定有无之境地，亦能消除认为智慧非有非无是不可能之想法，以与智慧相符之比喻来譬喻心之自性。如是观察与安住之因，若何时能了悟其理，则彼时智慧自显之觉性，乃是观者自身本具之。稀有。
English
That which is empty and clear, like a spotless sky, is an inconceivable time, called the Dharmakaya free from three-fourths. Moreover, there are no phenomena to be distinguished, such as forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects. If one focuses on the nature of mere knowing, it is only nominally so. But in the ultimate sense, if knowing is said to be related to a phenomenon, then what kind of knowing is there in that nature which is not related to any phenomenon? There is nothing to focus on. It cannot be said that it is merely clarity. Clarity refers to the light of a lamp and the clarity of knowing in relation to a phenomenon. The former is form, while the latter is related to other phenomena and is not its own nature. Therefore, one should examine with various skillful means to fill the false holes of existence. However, in the oral instructions of the lama, it is said: Does it remain merely as knowing? Or does a definite understanding arise, such as clarity and dwelling in this place? Merely staring intently at the object of focus will dissolve it. Although it may seem not to dissolve for a while, it is because one does not know how to look or the time is short. If one has the key point, it is impossible for the nature not to dissolve, so it is important to become familiar with its oral instructions. Thus, all that is focused on as the phenomena of things is emptiness. It is not that it has moved from the nature of emptiness and appeared as something separate, but it is self-luminous by its own nature. Even when it is clear, it is empty. While being empty, it is clear. Even in the state of clarity or non-clarity, the arising or non-arising of thoughts, the nature does not change even slightly. When considering that which is clear and the unobstructed power and compassion that pervade all of samsara and nirvana, the nature that transcends the realm of expression, can such a nature be measured by conceptual mind, saying it is non-existent? Saying it is existent? Are appearance and emptiness contradictory? Or saying that both sides are present? How can such faults contaminate or not contaminate is wondrous. So it is. The benefit of abiding in such a heart essence is that even at the time when one cannot determine whether it exists or not when examining, it eliminates the thought that it is impossible for wisdom to be neither existent nor non-existent, and the nature of mind is exemplified by metaphors that are in accordance with wisdom. If one realizes the reason for such examination and abiding, then at that very moment, the awareness of wisdom itself arising is inherent in the one who looks at it. Wondrous.
Tibetan
ཆེའོ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་གདངས་ཞེས་བསྔགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལམ་གཞན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་མི་ནུས་པའི་ཚུལ། ཁ་ཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་བཟང་བར་བཟུང་། ཡོད་པ་ངན་པར་བཟུང་ནས་མེད་དགག་ལ་རྩིས་ཆེར་བྱེད་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རི་ཙམ་ལ་གནས་པར་བླའི། མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟར་མིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ལ། ཁ་ཅིག་སྔོན་ནས་རྟག་ཞེན་ལ་འདྲིས་པས། ཆོས་ཡོད་པ་རྟག་པ་ཞིག་ ལ་རྩིས་སུ་བྱེད་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཆོས་མཆོག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་ཡང་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བལྟ་བར་དོན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་པས། བློས་བྱས་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཅི་ཕན་སྣང་བས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་བློས་བྱས་སོ། །སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་ཟེར་ཡང་། སྣང་སྟོང་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་སུ་ཡིན། དེས་ན་བསྒོམ་རྒྱུའམ་གཞི་ཅི་འདྲ་ཞིག་སྟེ། རང་བབ་སེམས་ཁོ་རང་གི་ཡིན་ཚུལ་སྐྱོངས་ཞེས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སྟོང་པ་ཕྱོགས་རེ་བར་གྱུར་ན་འཁྲུལ་བ་ལས། སྤྱིར་བཏང་དངོས་ཞེན་གཞིག་པའི་སྟོང་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་སྒོ་གཅིག་པུ་ཡིན་ན། དེ་སྤང་བྱ་ཞིག་ཏུ་སེམས་པ་ནི་བདུད་ཀྱིས་བསླུས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ངོ་སྤྲོད་པའི་དུས་སུ་གདམས་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་དེ། རབ་འབྲིང་ཐ་མའི་དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་ གིས་སམ་འབྲིང་ཐའི་རིམ་གྱིས་སམ། ཡང་ན་དབང་རྣོན་ཅིག་ཆར་ཞེས་ངོ་སྤྲད་པ་ཙམ་གྱིས། བསྒོམས་ཤིང་བགྲོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོ་རྟོགས་ཅིག་ཆར་དུ། སེམས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ལས་གཞན་དུ་འཚོལ་མི་དགོས་པར་རང་གནས་རང་སོར་མཐོང་ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཐོག་མར་ཡུལ་སྣང་བདེན་གྲུབ་འགོགས་ཟིན་ནས་སེམས་ལ་ཞུགས་ནའང་རླབས་ཆེའོ། །གཞན་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་ཀྱང་སེམས་སྐྱོང་ཚུལ་མ་ནོར་བ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ཟིན་ན་ལས་འཕྲོ་དང་དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་སྔ་ཕྱི་ཡོད་ནའང་། ཐམས་ཅད་དུ་ཡེ་ཤེས་ལ་སྦྱོར་བར་ཁྱད་མེད་ཅིང་། ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ལམ་ཡིན་པས། ཡེ་ཤེས་མཐོང་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་རྩལ་ལས་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་སྡོམ་པར་འགྱུར་བས་ཧ་ཅང་ཐོས་མང་མིན་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཐབས་མེད་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་བློ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པའི་ལམ་འདི། ཕྱག་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཟླ་མེད་པ་ཡིན་ལ། ལམ་དེ་ལ་ཞུགས་པའི་
Chinese
哦，这是对心性之音的赞颂。第二，其他道路无法见到智慧的方式。有些人认为空性是好的，认为有是坏的，非常重视无遮。世尊说：宁可安住于如山般的有身见，也不要堕入断见。有些人因为先前习惯于常执，将存在的法执着为常有。世尊说：如果存在超越寂灭涅槃的更殊胜的法，也应将其视为如幻如梦。实际上是这样教导的。以分别念造作的空性有什么用？以显现又做了什么？那些都是分别念造作的。虽然说显空不二，但将显空二者执为一体的那个本体是谁？因此，要修什么，或者什么是基础？守护自性心如其本来的状态。像这样的智慧境界中，如果空性偏于一方，就会产生错乱。一般来说，破除实执的空性是见到智慧的唯一之门，如果认为它是应该抛弃的，那就是被魔所欺骗。在介绍这种心之本性的时刻，成为教诲之器的补特伽罗，根据上、中、下根器的差别，或者中、下的次第，或者根器敏锐者一下子，仅仅通过介绍，无需依赖修习和行持，就能一下子领悟。超越心的智慧，无需在自己的心外寻找，就能见到自住自证的状态。因此，首先如果能够阻止外境显现的实有成立，然后进入心，也是非常伟大的。即使什么都不懂，如果掌握了不错误的修心方式，通过上师的口诀，根据业力和根器的差别，见到智慧有早晚，但在一切时都与智慧结合是没有差别的。因为见到智慧是非常伟大的道路，如果见到智慧，内外一切事物都会从智慧的自性中汇归于如是性，所以即使没有广泛的闻思，也不是没有进入的方法。因此，对于心的本性，以专注的意念进行瑜伽的这条道路，是大手印和圆满次第无与伦比的特点。进入这条道路的
English
Oh, this is a praise of the sound of mind itself. Second, the way other paths cannot see wisdom. Some consider emptiness to be good, and existence to be bad, and place great importance on negation. The Blessed One said: It is better to abide in the view of the aggregates as a mountain than to fall into nihilism. Some, because they were previously accustomed to the attachment to permanence, cling to the existing dharma as permanent. The Blessed One said: If there is a more excellent dharma than the supreme nirvana, it should also be regarded as like an illusion or a dream. This is what he actually taught. What is the use of emptiness fabricated by conceptual thought? What has appearance done? Those are all fabricated by conceptual thought. Although it is said that appearance and emptiness are non-dual, who is that single essence that holds appearance and emptiness as one? Therefore, what should be cultivated, or what is the basis? Protect the way your own natural mind is. In such a state of wisdom, if emptiness becomes one-sided, it will lead to confusion. In general, emptiness that destroys the clinging to reality is the only door to seeing wisdom. If you think it is something to be abandoned, then you are deceived by the demon. At the time of introducing the nature of such a mind, the individual who becomes a vessel for the teachings, according to the difference between the superior, middling, and inferior faculties, or the order of the middling and inferior, or those with sharp faculties all at once, just by introducing it, without relying on practice and conduct, can realize it all at once. The wisdom that transcends the mind, without having to search for it outside of one's own mind, can see the state of self-abiding and self-knowing. Therefore, if one can first stop the true establishment of the appearance of objects and then enter the mind, it is also very great. Even if one does not understand anything, if one grasps the correct way of training the mind, through the oral instructions of the guru, according to the difference of karma and faculties, there may be early or late in seeing wisdom, but there is no difference in connecting with wisdom at all times. Because seeing wisdom is a very great path, if one sees wisdom, all internal and external things will be gathered into suchness from the self-nature of wisdom, so even if one does not have extensive learning and contemplation, it is not that there is no way to enter. Therefore, this path of practicing yoga with focused mind on the nature of mind is the unparalleled characteristic of Mahamudra and Dzogchen. Entering that path