Tibetan
ས་ཤེས་འབྲང་བར་བྱའོ། །འོ་ན་མེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་སྙམ་ན། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་གཏད་སོ་མེད་དེ་མེད་པར་ཡང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གསལ་ཞིང་ཤེས་ནུས་པའི་རྩལ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ལྡན་ན། གསལ་བ་ནི་སེམས་ལས་གཞན་ནོ་སྙམ་པ་དང་། མེད་པ་ལས་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཤེས་ཤིང་གསལ་བཞིན་ནའང་མི་སྟོང་པའི་ཡོད་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་པས།སྟོང་པ་ཁོ་ནས་ཕྱོགས་སུ་མི་ཆོད་དེ། ཨོ་རྒྱན་ཆེན་པོས། རང་གིས་རང་གསལ་ཉི་མའི་སྙིང་པོ་འདྲ། །འདྲའམ་མི་འདྲ་རང་གི་སེམས་ལ་ལྟོས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་བཟུང་ན། དཔྱད་སྟོབས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཙམ་ལས་མི་འཕགས་པས་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་ལ། འདིར་ནི་སྣང་ཆ་སྒྱུ་མའི་ངོས་ནས་མ་རྟོགས་པའི་འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མཁའ་ ལྟར་རྟག་ཁྱབ་ཏུ་བཞུགས་པས་སྐྱེ་རྒུའི་རེ་བ་འབད་མེད་དུ་སྐོང་བ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་ཐུགས་རྗེ་མི་འགགས་བདེ་བ་ཆེན་པོའམ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་སྣང་ཆ་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པར་བྱ་བ་ནི། འདའ་ཡེ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་པས་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ལམ་དུས་སུ་བསྒྲུབ་པ་འབྲས་དུས་སུ་གྲུབ་པའི་སྐུ་གཉིས་ལ་སྦྱོར། དེས་ན་ཡོད་མེད་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་མི་ཆོད་ཅིང་། ཡོད་མེད་རེས་མོས་སུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་སོགས་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་མིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཤེས་རབ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང་། སྣང་བ་ཐབས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་གདོད་ནས་འདུ་བ་དང་འབྲལ་བ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རིག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཐབས་ཤེས་ཡ་མ་བྲལ་བར་རང་གི་ངང་གིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། འདའ་དཀའ་ཡེ་ཤེས་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མི་དམིགས་ཤིང་འོད་གསལ་བས་ན། དངོས་པོ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་ འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས་རིག་གཅིག་པའི་གཞི་མཐུན་ཞིག་བདེན་པར་གྲུབ་བམ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་ཀྱང་གཅིག་པུ་ཞིག་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་མི་འདོད་པས་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་ན་རྫོགས་ཆེན་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ཏེ། ངོ་བོས་གྲུབ་པར་འདོད་པའི་ལྟ་བ་ལས་མ་འཕགས་སོ། །དེས་ན་ཐབས་ཤེས་རོ་གཅིག་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ཡོད་མེད་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་མཐའ་གཞི་ཆོད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་དེ་ནི་བརྗོད་མི་ཤེས་པ་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུ་མིན་པར་མངོན་སུམ་རང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་ཚུལ། བརྟགས་ན་ནི་འདི་ཞེས་དམིགས་པ་མེད་ལ། རང་བབས་སུ་བཞག་ན་རང་གི་གདངས་དེ་བཞིན་དུ་འགག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གསལ་བ་སྟེ། བློས་བརྟགས་ཤིང་བཟུང་དུ་མེད་ལ། གྲུབ་དོན་ལ་དམིགས་པས་ཅི་ཙམ་བརྟགས་དཔྱད་ཀྱིས་འཚོལ་བ་ངལ་བའི་རྒྱུ་སྟེ། ཆུ་ནང་གི་ཟླ་གཟུགས་ མཐོང་བ་ལ་རེག་པར་འདོད་ནས་ཅི་ལྟར་བཙལ་ཀྱང་མི་འཕྲད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་བབ་གཏད་མེད་དུ་ཤར་བ་ཙམ་ལས། འདི་བསྒོམ་ཞེས་པའི་བསལ་བཞག་གཏད་སོ་རྡུལ་ཙམ་ཡོད་ན་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མིན་ཏེ། རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་སོགས་འདོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཅི་ཡང་མ་དམིགས་པའི་དོན་ཙམ་ལ་བཏགས་པར་ཟད་པ་ཁོ་ན་ལས་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་ལོགས་སུ་ཡོད་པ་མིན་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་རིག་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་རྗེན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་དོན་རང་གི་ངོ་བོ་ཁས་ལེན་ལས་འདས་ཚུལ་ནི། འདི་ལྟར་གང་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིས་སྟོང་སྟེ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་ཡང་རུང་བ་ལས་སྐྱེ་ཞིང་འགྱུང་ངོ་ཞེས་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །སེམས་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་སུ་མེད་ན་དེའི་རྒྱུ་བྱས་པའི་འབྲས་བུའམ་རྩལ་ཞེས་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །རང་བཞིན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་རྐྱེན་ལས་ཚོར་ བསྡུས་ཀྱི་ལུས་ལ་གནས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་སྙིང་ལ་གནས་པར་སེམས་ཀྱི། ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟར་རུང་ཡང་དོན་དམ་པར་རང་གི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་ན། གང་ལ་གནས་པར་སུས་ཤེས་ཏེ་མི་ཤེས་སོ། །ཡུལ་གང་ལ་གནས་པར་སེམས་ན་གནས་མཁན་དེ་མཐོང་དགོས་པས་སོ། །མེད་ན་རྟེན་ལ་རེག་པའམ་བརྟེན་པའང་དོན་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཡུལ་ལ་འཕྱན་པའམ་ལུས་ཀྱི་ཆ་གང་དུ་རྒྱུ་བའམ་འགྲོ་བ་མེད་དེ། ཡོད་ན་གནས་ནས་གནས་སུ་འཕོ་བའི་གཞི་དེ་མཐོང་དགོས་པས་སོ། །ཡང་ན་སེམས་རྣམ་རྟོག་འགག་པ་འདིར་སོང་ཞེས་མེད་དེ། སྔར་ཡོད་ན་ད་ལྟ་མེད་པས་འདིར་སོང་ཞེས་ཡོད་དགོས་པས་སོ། །ཡུལ་ལྟ་བུ་ལའང་སེམས་ཇི་ལྟར་འཕྲད་དེ། འཕྲད་མཁན་གྱི་དངོས་པོ་སྤངས་བས་སོ། །ངོ་བོ་སྟོང་ཚུལ་ནི་སེམས་སེམས་ཞེས་གྲགས་པོ་ཆེ་དེ།འདས་པའི་ཕྱི་ནང་རྗེས་མི་གཅད། མ་འོངས་པའི་མདུན་མི་བསུ་བར། ད་ལྟའི་ཤེས་རིག་ལ་ཐད་ཀར་བལྟས་པས། དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པའི་སྦུབ་ལས་ཐོན་ པའི་རིག་པ་ས་ལེ་སང་ངེ་བ
Chinese
应当依此而行。如果认为仅仅是无，那么，真实成立的依据是没有的，即使是无，一切法也具备了完全明晰且能知的力量和自性。如果认为明晰是心之外的，或者从无中新产生，或者在知晓和明晰的同时，也不会变成非空的有，因此，仅仅以空性无法断定。邬金大士说：“自己照亮自己的太阳之心一般，像或不像，看自己的心。”这样说。如果没有以这样的方法掌握，仅仅执着于空性，那么，凭借思辨的力量，不会超过仅仅是否定空性，因此不会变成密宗的见解。这里，对于没有从显现如幻的角度证悟的众生生起慈悲，并且，真实圆满的智慧身如虚空般恒常周遍地安住，毫不费力地满足众生的希望，如意宝珠般，无间断的慈悲是大乐或究竟的大慈悲，因此，应当以方便掌握显现。在《འདའ་ཡེ་》（不确定，可能是某部经的名字）中说：“一切法都汇集于菩提心中，因此，应当精勤修持大慈悲的认知。”在道位修持，在果位成就，与二身相应。因此，不属于有无任何一方，也不是像有无交替显现那样的二元自性。空性是智慧，是不可言说的法界；显现是方便，是智慧的智慧，二者从原始以来就是结合且不可分离的，是同一味道。因此，法界空性与觉性大乐二者，方便智慧不可分离，自然而然地双运。在《འདའ་དཀའ་ཡེ་ཤེས་》（不确定，可能是某部经的名字）中说：“一切法自性不可得，且光明清澈，因此，应当精勤修持不住于任何事物的认知。”就像这样。如果认为，这样的法界觉性一体的共同基础是真实成立的吗？不是这样的。虽然是无二，但不认为单独一个是本体成立的，因此，如果不断除一和异的增益，就不是合格的大圆满修行者，不会超越认为本体成立的见解。因此，以方便智慧是同一味道的意义，断除了执着于有无任何一方以及一和异的边见，所以
English
One should act accordingly. If one thinks it is merely non-existence, then there is no basis for true establishment, and even in non-existence, all phenomena possess the power and nature of being fully clear and knowable. If one thinks that clarity is other than mind, or that it newly arises from non-existence, or that even while knowing and being clear, it does not become a non-empty existence, then emptiness alone cannot be decisive. The Great Orgyen said, "Like the heart of the sun that illuminates itself, look to your own mind whether it is similar or not." Thus, if one does not grasp it with such a method and merely clings to emptiness, then with the power of analysis, one will not surpass merely negating emptiness, and therefore it will not become the view of mantra. Here, compassion arises for beings who have not realized the appearance of illusion, and the body of perfect wisdom abides constantly and pervasively like the sky, effortlessly fulfilling the hopes of beings, like a wish-fulfilling jewel. Uninterrupted compassion is great bliss or ultimate great compassion, therefore, one should grasp appearance with skillful means. In the Ada Ye (uncertain, possibly the name of a scripture), it says, "Since all phenomena are gathered into the mind of enlightenment, one should diligently cultivate the perception of great compassion." Cultivating in the path stage, accomplishing in the fruition stage, corresponding to the two bodies. Therefore, it does not belong to either existence or non-existence, nor is it a dualistic nature like the alternating appearance of existence and non-existence. Emptiness is wisdom, the inexpressible realm of reality; appearance is skillful means, the wisdom of awareness, the two are united and inseparable from the beginning, being of one taste. Therefore, the realm of emptiness and awareness, great bliss, are inseparable skillful means and wisdom, naturally co-emerging. In the Ada Ka Yeshe (uncertain, possibly the name of a scripture), it says, "Since all phenomena are naturally unattainable and luminous, one should diligently cultivate the perception of not abiding in anything." Just like that. If one thinks, is such a common ground of the unity of the realm of reality and awareness truly established? It is not like that. Although it is non-dual, it is not considered that a single one is established by essence, therefore, if one does not cut off the superimposition of one and different, one is not a qualified Dzogchen practitioner, and one will not surpass the view that considers essence to be established. Therefore, with the meaning that skillful means and wisdom are of one taste, the extremes of clinging to either existence or non-existence and the extremes of one and different are cut off, so
Chinese
是智慧圆满大。如是的觉性，不是不可言说如兔角，而是现量自己的体验方式。如果观察，则没有“这是什么”的执着。如果安住于自性，则自性的光芒无碍地显现为如是性。无法以思维来衡量和执取。如果执着于成就的意义，那么无论以多少观察分析来寻找，都是徒劳的。如同想要触摸水中月影，无论如何寻找也无法触及一样。因此，自生智慧仅仅是自然而然、无所依凭地显现。如果存在“这是禅修”的取舍和执着，哪怕只有一丝一毫，也不是正确的见地。所谓“证悟的自性”等等的安立，正如之前所说，只不过是安立于无任何执着的意义之上，除此之外，要知道并不存在一个独立的“证悟的自性”。如是，不可思议的法界觉性是无境、自明、赤裸的行境。如是的证悟之义，超越了对自性的承认的方式是：如此这般，从何处生起的因是空性的。无论是蕴、界、处之法，都无法执着为从中产生和变化。如果心性自己的自性不可执着，那么以其为因而产生的果或能力也无法执着。由于各自本性的造作，以及对自我的执着之缘故，感觉 聚集而安住于身体上，并且认为特别安住于心中。名言上可以这样说，但究竟上如果自己的自性不可执着，那么谁能知道它安住在何处呢？是无法知道的。如果认为它安住在某个地方，那么必须见到安住者。如果不存在，那么接触或依赖所依也是没有意义的。它不会游荡于外境，也不会在身体的任何部位游走或移动。如果存在，那么必须见到从一处移动到另一处的所依。或者说，心念分别念止息后，不会说“去这里了”。因为如果之前存在，那么现在不存在了，所以必须说“去这里了”。对于外境等，心又如何相遇呢？因为已经舍弃了相遇者的事物。自性空性的方式是，所谓的心心之名声极大，不对过去之内外进行追溯，不对未来之到来进行迎接，直接观看现在的觉性，从三时的分别念泡影中解脱 出来的觉性，清明澄澈。
English
It is the great perfection of wisdom. Such awareness is not unspeakable like a rabbit's horn, but rather the way of experiencing directly oneself. If examined, there is no grasping of "what is this." If left in its natural state, its own radiance shines unceasingly as suchness. It cannot be measured or grasped by the mind. If one clings to the meaning of accomplishment, then no matter how much one seeks through examination and analysis, it is a cause of weariness. It is like wanting to touch the reflection of the moon in water, no matter how one searches, one cannot encounter it. Therefore, the self-arisen wisdom merely arises naturally and without reliance. If there is even a speck of acceptance or rejection, or attachment, saying "this is meditation," then it is not the correct view. The imputation of "the nature of realization" and so on, as said before, is merely imputed upon the meaning of non-attachment to anything. Apart from that, one must know that there is no separate "nature of realization." Thus, the inconceivable expanse of awareness is the realm of experience that is without object, self-luminous, and naked. The way in which such meaning of realization transcends the acceptance of its own nature is as follows: In this way, the cause from which it arises is empty. Whether it is the aggregates, elements, or sense bases, there is no grasping that it arises and changes from them. If the nature of mind itself is ungraspable, then the result or power that arises from it as a cause is also ungraspable. Due to the actions of each individual nature and the cause of clinging to self, feeling accumulates and dwells in the body, and one thinks that it dwells especially in the heart. In conventional terms, this may be so, but ultimately, if one's own nature is ungraspable, then who knows where it dwells? It is unknowable. If one thinks that it dwells in a certain place, then one must see the one who dwells. If it does not exist, then touching or relying on the support is also meaningless. It does not wander in external objects, nor does it roam or move in any part of the body. If it exists, then one must see the basis that moves from one place to another. Or rather, when thoughts and concepts cease, one cannot say, "It went here." Because if it existed before, then it does not exist now, so one must say, "It went here." How does the mind encounter external objects and the like? Because the object of encounter has been abandoned. The way in which the nature is empty is that the mind, the mind, which is so famous, does not trace back to the past, inside or outside, does not welcome the future, and directly looks at the present awareness. The awareness that emerges from the bubble of thoughts of the three times is clear and lucid.