Chinese
不由自主的缘故。因此，对于心，如果不能那样区分，就无法同时修习两者。那么，所谓的心，是一种法吗？它的自性是有也不是，无也不是，是不依赖于两者而独立存在的第三种事物吗？或者是有无中的任何一种，因为无法区分一个基础，所以无法断定这就是它。如果像第一种情况那样，从其唯一的自性中，两者都不可能显现，因此不需要有无的考察，需要的是一种认识。如果像后一种情况那样，需要从任何一种中不显现。而这却执着于有无两者都显现的部分，因此无法用意识来确定它是一个。如果是一个，那么原本就不应该区分。而在这里，却将有无作为两种不同的法来安立，这是有道理的。因此，说有无两者是一个，是谁也不会承认的。不存在作为一体的本体。如果存在，那么它就成立了。因此，无别和非一两者是并驾齐驱的，没有偏向任何一方。这两者也不会成为究竟的意义。那么，什么叫做非有非无呢？那是从有无的任何一方来衡量，都不是任何一方的意义，是从不偏袒任何一方的意义出发的。但并不是说存在一个既非有也非无的基础。如果存在，那么它就会变成常恒。因此，无论如何，都不能成立说是存在。同样，也不能成立说是没有。因此，大圆满是极其深奥的心要的象征，是上师的口诀，是清净智慧的力量，只是少数有缘者的修行境界。那是无法言说的，安住在实义中的证悟是极其困难的。因此，现在的修行者大多只是在心里进行推敲，仅仅因为找不到可以言说的东西，就认为存在一个非有非无的基础，从而种下了实有的种子。从各个方面进行推敲的理智，浇灌清明空性的肥料，长期以来努力培育二取执着的毒树，这是偏离光明大圆满的歧途。因此，这个无法安立为名言的承诺，这个无法用心去执着和推敲的显明，是心的法性，轮回和涅槃的
English
It is because it is not independent of causes and conditions. Therefore, if the mind cannot be distinguished in that way, it is impossible to cultivate both simultaneously. So, is what is called "mind" a single dharma? Is its nature neither existent nor nonexistent, but a third thing that exists independently without relying on the two? Or is it any one of existence or nonexistence, because it is impossible to distinguish a single basis, so it cannot be determined that this is it. If it is like the first case, both cannot appear from its own single nature, so there is no need for an investigation of existence or nonexistence, what is needed is a kind of knowledge. If it is like the latter case, it is necessary that it does not appear from either one. But this holds on to the part where both existence and nonexistence appear, so it cannot be determined by the mind that it is one. If it is one, then it should not be distinguished from the beginning. But here, existence and nonexistence are established as two different dharmas, which is reasonable. Therefore, no one would admit that existence and nonexistence are one. There is no essence that is the basis of being one. If it exists, then it is established as such. Therefore, non-difference and non-oneness are on an equal footing, not leaning towards any side. Neither of these two will become the ultimate meaning. So, what is meant by neither existent nor nonexistent? That is the meaning of not being any one side when measured from any side of existence or nonexistence, it is from the meaning of not being biased towards any side. But it does not mean that there is a basis that is neither existent nor nonexistent. If it exists, then it will become permanent. Therefore, no matter what, it cannot be established as existing. Similarly, it cannot be established as not existing. Therefore, Dzogchen is a symbol of the extremely profound heart essence, the oral instructions of the guru, the power of pristine awareness, and is only the realm of practice for a few fortunate ones. That which is inexpressible, the realization that abides in the actual meaning is extremely difficult. Therefore, most of the practitioners of today only speculate in their minds, and just because they cannot find anything to say, they think that there is a basis that is neither existent nor nonexistent, thereby planting the seeds of true existence. The intellect that speculates from every aspect, irrigating the fertilizer of clear emptiness, and striving for a long time to cultivate the poisonous tree of dualistic clinging, is a deviation from the path of clear light Dzogchen. Therefore, this which cannot be established as a nominal commitment, this clarity that cannot be grasped and speculated by the mind, is the nature of mind, samsara and nirvana.
Tibetan
་རྒྱལ་པོ་རང་གི་གཤིས་མ་བབ་མ་བཅོས་མ་འཁྲུལ་བའོ། །ཞེས་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བའི་འཕྲང་བསལ་ནས། བརྗོད་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཛུབ་ཚུགས་སུ་ངོ་སྤྲད་པ་ཡིན་ནོ། །ཨ་ཧོ༷། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ལྷུང་གི་ཆ་གང་ཡང་བསམ་བརྗོད་མེད་པས་ན། ཅི་ཡང་བསྒོམ་རྒྱུ་ཞིག་མ་རྙེད་དེ། འདི་བསྒོམས་ནས་འདུག་གོ་སྙམ་པ་སྣ་གཅིག་སྒོམ་མ་ཤེས་སོ། ། འོ་ན་བསྒོམ་དེ་ལྟ་བུ་སུས་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་ཞིག་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུར་སུས་བློར་མི་འཆར་བ་ཞིག་ན་དེས་ཅི་ཕན་སྙམ་ན། དེ་དང་མི་མཚུངས་ཏེ། འདིར་རྫས་བོར་བ་ཞིག་མི་རྙེད་པར་སྟོར་ན་ནི། རྫས་དེ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་དོན་མི་གྲུབ་པ་ཞིག་ནའང་། འདི་ནི་དེའི་ཚུལ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་ཡང་རྙེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པར་མཐོང་བ་དེ་ཀ་སེམས་རང་གི་གཤིས་ཀྱི་ཡིན་ཚུལ་དྲང་པོར་མཐོང་བ་ཡིན་ན། མ་རྙེད་པ་ཅི་སྟེ། ཨོ་རྒྱན་ཆེན་པོས། སེམས་ཉིད་མ་རྙེད་བྱ་བ་ཅི་ལ་ཟེར། གསུངས་པ་ལྟ་བུ། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པས་ཐ་སྙད་ཀྱིས་དབྱེ་ན་རྙེད་པའི་དངོས་པོ་ཐ་སྙད་དུ་རུང་བ་རྡུལ་ཙམ་རྙེད་པ་མེད་ཀྱང་། མ་རྙེད་པའི་ཤ་ཐང་ཆད་མི་དགོས་པར། མི་རྙེད་པའི་གཤིས་ཅན་གྱི་རང་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བར་ཤེས་པའི་རྙེད་པ་རང་གི་ལག་ཏུ་མཆིས་པ་མངོན་སུམ་པ་ཡིན་པས། བརྗོད་མེད་རྙེད་རྒྱུ་མེད་པའི་གཤིས་ཅན་དེ་གའི་རང་གི་རང་བབས་སུ་ངང་བསྐྱངས་ལ་ཞོག། ཅེས་པ་སྟེ། ཅི་ཡང་མི་རྙེད་པས་འཇོག་ ས་མ་རྙེད་ནས་བཞག་མི་ཤེས་ཞེ་ན། གཏད་སོ་ཞིག་རྙེད་དུ་རློམས་མི་དགོས་ཏེ། གཏད་སོ་མེད་རུང་ཅི་གནོད། འཇོག་མཚམས་མ་ཤེས་ཀྱང་ཅི་གནོད། ཁོ་རང་གི་ཡིན་ཚུལ་གདོད་ནས་དེ་འདྲ་བ་རེད་པས། ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བ་ཙམ་ཁོ་ནར་སྐྱོངས་དགོས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཀའི་ངང་དུ་བཞག་ན་སེམས་ལས་འདས་པའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་རང་ཞལ་མཇལ་ཚུལ་ནི། དངོས་པོ་བདེན་འཛིན་གྱི་ཆ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཡོད་ལུགས་འདི་འདྲ་ཞེས་དམིགས་དངོས་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་དེ། ཨོ་རྒྱན་ཆེན་པོས། བལྟས་པས་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་འདྲ། འདྲའམ་མི་འདྲ་རང་གི་སེམས་ལ་ལྟོས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། འདའ་དཀའ་ཡེ་ཤེས་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་ན། དངོས་པོ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདི་ལ་སྟོང་སང་ཟང་ཐལ་ཀ་ནས་དག་པའི་གོ་བ་ཕུ་ཐག་ཆོད་པ་མ་འཁྲུངས་ཀྱི་བར་དུ། དངོས་སྨྲ་བའམ། རབ་ནའང་སེམས་ཙམ་ རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་ལས་མ་འཕགས་པས། དམིགས་སུ་མེད་པར་ངེ
Chinese
国王自己的本性，不造作、不矫饰、不谬误。这样清除了执边的见解的险隘，将不可言说的智慧如指路般地指认出来。啊吙！ 这样一来，因为没有任何偏颇的思虑和言说，所以什么可修的也没有找到，像“修这个而安住”这样的念头一丝一毫也生不起来，不知如何修持。 那么，像这样的修法，既然谁也不懂，就像兔子的角一样，既然谁也无法想象，那它有什么用呢？不是这样的。在这里，如果丢失了东西，找不到而遗失的话，在没有找到那个东西之前，事情是无法完成的。但这个不是那样，如果见到它变成了永远不可能找到的状态，那就是如实见到心自己的本性的方式。为什么说没找到呢？邬金（莲花生大士）大士说：“心性未寻得，是为何事说？”就像这样。因为远远超出了名言的范畴，如果用名言来区分，连可以被名言安立的微尘许的能寻之物也没有找到，但是，也不需要为没有找到而灰心丧气，因为如实了知不可寻得的本性的自性，这样的寻得就在自己的手中，是显而易见的。所以，安住在不可言说、无所得的本性，那样的自性本然状态中。也就是说，因为什么也找不到， 如果说因为找不到安住之处而不知如何安住，也不需要自以为找到了一个依靠，即使没有依靠又有什么妨碍？即使不知道安住的界限又有什么妨碍？因为它的本性本来就是那样的，所以只需要安住在那个如是的状态中。之后，如果安住在那个状态中，那么超越心的果——智慧，自己显现的方式是：没有丝毫执着实有的部分，即使有，也没有像“存在的方式是这样”这样的所缘对境。邬金大士说：“观视无可见，犹如虚空般，似与不似者，观汝自心性。”就像这样。《越难智慧》中说：“一切法自性清净，故当修习无物之想。”就像这样。对于这个，在没有生起空朗朗、通透、本来清净的定解之前，要么是实物论者，要么最多也不过是唯心 仅是自知自明而已，无法超越，所以要确定无所缘。
English
The king's own nature is unfabricated, unadulterated, and unerring. Thus, clearing away the pitfalls of extremist views, the inexpressible wisdom is pointed out like a signpost. Ah Ho! Since there is no partiality of thought or expression whatsoever, nothing to meditate on is found. Not even a single thought arises like, "I will meditate on this and abide." One does not know how to meditate. Now, if such meditation is not understood by anyone, and is inconceivable like a rabbit's horn, what is the benefit of it? It is not like that. Here, if a lost object is lost without being found, then until that object is found, the matter is not accomplished. But this is not like that. If one sees that it has become a state where it is never possible to find, then that is directly seeing the way that the mind's own nature is. Why say it is not found? The Great Orgyen (Padmasambhava) said, "What is it called, not finding the mind itself?" Like that. Because it is far beyond the realm of terminology, if one distinguishes with terminology, even a particle of a findable object that can be established by terminology is not found. However, there is no need to be discouraged by not finding it. Because one knows the way the self-nature of the unfindable nature is, that finding is manifestly in one's own hand. Therefore, abide and rest in the inexpressible, unfindable nature, in that very self-existing state. That is to say, because nothing is found, if one says that because one cannot find a place to rest, one does not know how to rest, one does not need to presume to have found a support. What harm is there if there is no support? What harm is there if one does not know the limit of resting? Because its own nature has been like that from the beginning, one only needs to abide in that very state. Then, if one abides in that state, the way to meet the face of wisdom, the fruit that transcends the mind, is: there is not even a tiny particle of clinging to true existence. Even if there were, there is no object of focus like, "The way it exists is like this." The Great Orgyen said, "Looking, there is nothing to see, like the sky. Whether it is similar or dissimilar, look at your own mind." Like that. From the Wisdom That Is Difficult to Transcend: "Since all phenomena are naturally completely pure, one should thoroughly meditate on the thought of no thing." Like that. For this, until a definitive understanding of emptiness, clarity, transparency, and primordial purity arises, one is either a proponent of substantiality, or at best, one is only mind-only, merely self-knowing and self-illuminating, and cannot transcend that. Therefore, one must ascertain that there is no object of focus.