Tibetan
་རྣམས་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་རྣམ་བཞག་ཆེར་མ་འཕགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྣང་གསུམ་འཕོ་བའི་ བག་ཆགས་འདིའི་དབང་གིས་འགྱུར་བ་དང་གཡོ་བར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་འདི་དང་བྲལ་ན་གཡོ་བ་དང་འགྱུར་བ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་འགྱུར་བ་ཡང་མི་སྲིད་དེ་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་སོ། །སྣང་གསུམ་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ཁོ་ནས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་འགྱུར་བ་སྐྱེད་བྱེད་གཞན་ཡོད་ན་ནི་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་འགྱུར་བ་ཞིག་ཡིན་ནམ་མིན། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་བྱུང་བའི་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་བྱུང་བ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མའི་འགྱུར་བ་ཡོད་མི་སྲིད་དོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་འགྱུར་བ་ཅན་ཡིན་ན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བདེ་བ་སྐད་ཅིག་མའི་འགྱུར་བདེ་བསྐྱེད་བྱེད་ཟག་མེད་ཀྱི་ལས་དང་དེ་བསོགས་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཉི་ཙེ་བས་བསྡུས་པའི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཞིག་ཇི་ལྟར་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མིན་ན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བསྒྲུབ་ནས་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བའང་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འཕགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཁོར་བ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་ཆོས་ཅན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བ་ཞི་བ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བ་རིས་སུ་ཆད་པ་དང་། དོན་དམ་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པར་གསུངས་ན། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དང་སྐུ་ཐུགས་དབྱེར་མེད་སོགས་ཟུང་འཇུག་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་འབྲས་བུ་བརྙེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་འདི་ནི་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཞིག་ཏུ་འདོད་དགོས་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་བསྡུས་པ་དང་། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དངོས་མེད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་མ་རྟོགས་པ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ན་བདེ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་མི་རྟག་པ་རིམ་འབྱུང་དང་། དེའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་བདེན་སྟོང་གི་རྟག་པ་ཟུང་འཇུག་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་འདོད་པ་ལྟར་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཟུང་འཇུག་གི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཕྱོགས་གར་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པས་རྒྱུད་འདིའི་ཟབ་དོན་ཇི་ལྟར་འཆད་དེ་ལེགས་པར་བརྟག་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་མངའ་ཞེས་ཁས་ལེན་ཀྱང་། དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་དང་དངོས་མེད་རྟག་པ་སོགས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་ཟད་དོན་དམ་པར་ཡང་རོ་མཉམ་པར་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ལ་གཉིས་སྣང་མི་མངའ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་དེ། ཆོས་རྣམས་རྟག་མི་རྟག་སོགས་གཉིས་སུ་དངོས་པོ་ལ་གནས་ཚོད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ལ་གཉིས་སུ་མ་སྣང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་གཟིགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ངོར་ཆོས་འདི་ནི་རྟག་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདི་ནི་མི་རྟག་པ་དང་འདུས་བྱས་སོ། །འདི་ནི་བདག་གོ། འདི་ནི་གཞན་ནོ་ཞེས་གཉིས་ཆོས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་གློ་བུར་འཁྲུལ་པ་གཉིས་མེད་ལ་གཉིས་སུ་བཟུང་བ་ཙམ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལོག་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པའི་ངོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིས་སྣང་མེད་པར་གྲུབ་ལ། གཉིས་སུ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་གྲུབ་བོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟིགས་པ་དེ་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་འབད་མེད་དུ་མཁྱེན་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་འདས་པའི་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ཞིག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་པ་དེས་ན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་རོ་མཉམ་དུ་གཟིགས་པར་གྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གཟིགས་པའི་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཡ་གྱལ་རེ་རེས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་མ་ཡིན་ཐབས་ཀྱང་མིན་པ་ཞེས་སོགས་རྒྱུད་འདིར་ཡང་ཡང་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གཉིས་ཆོས་སུ་འབྱེད་པའི་འགྱུར་བ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་ཉམས་པར་གྱུར་པ་གང་གི་ཚེ་ཤེས་བྱའི་ཆོས་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་མཉམ་པ་ཆེན་པོ་གཅིག་གི་ངང་དུ་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བརྙེས་ནས། ཤེས་བྱ་མ་ལུས་པ་མཐའ་དག་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་མཆོག་གི་དབང་པོ་དག་དང་ལྡན་པ་ནི། ཆོས་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་པ་
Chinese
比这些，佛地的体性不会更加超胜。另外，由于三有显现迁变的习气的影响，才显现为变化和动摇，如果离开了这个，就会没有动摇和变化，安住在平等性中，如果是这样，那么佛陀连刹那的变化也不可能存在，因为已经断除了所有的迁变习气。不是仅仅由于三有显现迁变的习气才变化，如果还有其他的生起变化的因素，那么那是从因缘产生的变化吗？不是从因缘产生的变化是不存在的，因为不是从因缘产生的属于无为法，而它不可能有刹那的变化。如果是具有从因缘产生的变化，那么，佛地的安乐，刹那的变化，生起安乐，从无漏的业和积聚它的心的因产生的，被有情相续的细微部分所摄持的身和心的果，怎么会不是呢？必定是。如果不是这样，那么建立所生和能生的因果，以及刹那的说法也会退失。另外，圣者们被称为以无为法来区分，轮回是具有生和灭的法性，涅槃是远离生灭的寂静，完全不住留，这样说过。世俗是具有生和灭的法性，完全不寂静，有界限，而胜义谛是与此相反，这样说过。如果这样，证得了真俗二谛无别和身智无别等双运极其清净的果位，这个佛地必须被认为是究竟的真俗二谛无别所摄持，而不是被具有二取显现的世俗的行境所摄持，也不是被名言的胜义谛无实有摄持，因为说是二无别的智慧之身。因此，那些没有彻底领悟双运意义的人，认为在佛陀的意续中，安乐的刹那无常次第生起，以及它的自性不成立的真实空性的常法双运是智慧之身，如果这样，即使说二无别的双运之身也是智慧的。
English
Compared to these, the nature of the Buddha-ground will not be much more superior. Furthermore, it is due to the influence of the habit of the three existences appearing to change that they appear as changing and moving. If one is separated from this, there will be no movement or change, and one will abide in equality. If this is the case, then even a momentary change is impossible for the Buddha, because all the habits of change have been abandoned. It is not only due to the habit of the three existences appearing to change that there is change. If there is another factor that produces change, then is that a change that arises from causes and conditions or not? There is no change that does not arise from causes and conditions, because what does not arise from causes and conditions is unconditioned, and it is impossible for it to have momentary change. If it is something that has change arising from causes and conditions, then how could it not be that the bliss of the Buddha-ground, the momentary change, the arising of bliss, arises from the cause of the uncontaminated action and the mind that accumulates it, the fruit of body and mind that is encompassed by the subtle parts of the continuum of sentient beings? It must be. If it is not like that, then establishing the cause and effect of what is produced and what produces, and also speaking of the momentary, will be lost. Furthermore, it is said that noble beings are distinguished by the unconditioned, and that samsara is characterized by arising and ceasing, and that nirvana is peaceful, separated from arising and ceasing, and does not abide at all. Conventional truth is characterized by arising and ceasing, is not at all peaceful, and has limits, while ultimate truth is said to be the opposite of that. If this is the case, then having attained the result of the union of the two truths, indivisible, and the body and mind, indivisible, etc., which is extremely pure, this Buddha-ground must be considered to be encompassed by the ultimate two truths, indivisible, and not encompassed by the object of the conventional, dualistic appearance, nor encompassed by the nominal ultimate truth, emptiness, because it is said to be the body of non-dual wisdom. Therefore, those who have not thoroughly understood the meaning of union think that in the mind-stream of the Buddha, the momentary impermanence of bliss arises in sequence, and that the permanence of true emptiness, whose nature is not established, is the body of wisdom in union. If this is the case, even if one says the non-dual body of union, it is still wisdom.
Chinese
不知道“ཁུ”的体性在何方，若要善加考察如何讲解此续的深奥意义，即使承认佛地没有细微的二取显现，但对于无常的事物和常有的非事物等体性不相符的法，不仅在世俗上，而且在胜义上也没有能成立其自性平等的理由，因此没有能成立佛陀没有二取显现的理由。即使诸法常与无常等二者在事物上成立，但在佛陀面前不显现为二，这是颠倒的，因为佛陀的智慧必须照见事物如何存在，所以在具有二取显现者看来，此法是常和非为合和的，此法是无常和合和的，此法是我，此法是他，凡是如此对二法所作的增益，都只是将原本无二的自性，误认为有了二取而已。因为对于真实义，增益事物和非事物是错误的，所以在照见真如者看来，一切时处都没有二取显现成立。而无二，也成立为就是真如。虽然照见真如者未曾动摇，但对于所有有法，也能以无分别的意，毫不费力地知晓，因此在真如之外，不可能有任何超出真如的法，因此成立了照见二谛无别平等。因此，佛地是由照见二谛无别 之究竟实相的胜义谛所摄持，而不是由二谛分开的任何一方所摄持。如本续中多次以多种方式宣说的“不是智慧，也不是方便”等，应如是理解，当二谛无别平等性，也就是实相义的真如中，所有区分二法的变化完全止息之时，所有应知法都在那一刹那，于此等性大平等性中现证圆满正觉，并且对于佛陀而言，所有应知法没有丝毫未显现，具足如此殊胜自在者，即是具足有法的一切相貌者。
English
Since the nature of "khu" is unknown in any direction, if one were to carefully examine how to explain the profound meaning of this tantra, even if one admits that there is not even a subtle appearance of duality in the Buddha's realm, there is no proof that the self-nature of phenomena with dissimilar characteristics, such as impermanent things and permanent non-things, is equal not only in the conventional sense but also in the ultimate sense. Therefore, there is no proof that the Buddha does not have dualistic appearances. Even if phenomena such as permanence and impermanence are established as existing in things, the statement that they do not appear as dual to the Buddha is a reversal, because the Buddha's wisdom must see how things exist. Therefore, to those who have dualistic appearances, this dharma is permanent and unconditioned, this is impermanent and conditioned, this is self, and this is other. All such imputations on duality are merely momentary delusions, grasping duality in what is non-dual. Because it is wrong to impute things and non-things to the true meaning, it is established that there is no dualistic appearance in any way to those who see Suchness. And non-duality is also established as being Suchness. Although the one who sees Suchness does not waver from it, he effortlessly knows all phenomena with a non-discriminating mind, so there cannot be any dharma beyond Suchness in any way. Therefore, it is established that he sees the two truths as inseparable and equal. Therefore, the Buddha's realm is encompassed by the ultimate truth of seeing the ultimate reality of the inseparability of the two truths, and not by either of the two truths separated. As stated many times in this tantra in various ways, such as "not wisdom, nor means," it should be understood that when the inseparability and equality of the two truths, that is, the Suchness of the meaning of reality, is such that all changes that distinguish the two dharmas are completely ceased, then all knowable dharmas are perfectly awakened in that instant in the great equality of such a state. And for the Buddha, there is not the slightest thing among all knowable things that has not manifested, possessing such supreme power, that is, possessing all aspects of phenomena.