Tibetan
ཆོས་ལ་དགའ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་ཉམས་པ། རིགས་བཞི་དང་རིགས་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ། མཐོ་རིས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པ། བྱེད་པ་པོ་དང་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་སོ། །དེ་རྣམས་ལས་སྒྲའམ་བརྡ་སྤྲོད་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་ཚངས་པ་སོགས་ལྷ་དང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་དབང་ཕྱུག་དང་བདག་བྱེད་པ་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་། རིགས་སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །ཀླ་ཀློ་ནི་ལྷ་མིན་གྱི་ཆོས་རཧྨ་ཎས་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་སྟེ། རཧྨ་ཎ་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་པོར་འདོད་ཅིང་སྲོག་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ལ་བཟང་པོར་སྨྲ་བ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་སོ། །ཀླ་ཀློ་འདི་རྣམས་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་ཅན་ཏེ། ཕྱི་དོན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དང་། འཁོར་བར་སྐྱེ་ བའི་ཆ་ཤས་སམ་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པར་འཛིན་པའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་པ་པོ་སྐྱེ་བའི་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་མེད་ན་རྡུལ་ཚོགས་པའི་ལུས་སྔ་མ་ཞིག་པའི་རྗེས་ལ་ལུས་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་འཛིན། དེའི་ཕྱིར་རྫུས་ཏེ་བྱུང་བའི་གང་ཟག་ཡོད་དོ། །གང་ཟག་དེས་བསྒྲུབ་པའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལྷའི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་མྱང་འདས་མེད་དོ་ཞེས་བསམ་པ་དེ་དག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདྲི་བའི་དུས་སུ་དེ་དག་གི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་ཁུར་འཁུར་བའི་མདོ་ལས། ཁུར་འཁུར་བའི་གང་ཟག་ཡོད་དེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པར་བདག་མི་སྨྲའོ་ཞེས་གསུངས་པས། དེ་ཉིད་ཁོ་རང་གི་ངོར་བདེན་ཞིང་འཐད་པར་གྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅི་ལ་དགོངས་ན་འཁོར་བར་ལས་བསགས་ཤིང་ལས་འབྲས་རྒྱུད་མར་མྱོང་བའི་ཁུར་འཁྱེར་བའི་གང་ཟག་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཀྱང་། དེ་རྒྱུན་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོས་མི་རྟག་པ་ཡང་མིན་ལ་རྟག་པའང་མིན་པ་ནི་བདེན་པར་གསུངས་པའོ། །རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཙམ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་དང་བཅས་པའི་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོའི་གང་ཟག་ནི་མེད་བཞིན་དེར་སྣང་ཙམ་ཡིན་པས་རྟག་པ་མིན་ལ་མི་རྟག་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གང་ཟག་གི་ངོ་བོ་མེད་ཅིང་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གི་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་འདིས་ཀླ་ཀློའི་ཆོས་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ལུགས་འ
Chinese
喜爱佛法却偏离遍知道者，依赖四种姓和一种姓，希求天界享受者，以及宣说作者和我的补特伽罗们。其中，宣说声论或语法者，是依赖梵天等天神和饿鬼之法的那些人。同样，宣说自在和作者的那些人，以及宣说种姓者也是。克拉克拉（kla klo）是进入非天之法，由拉赫玛纳（rahmaNa）所宣说者。拉赫玛纳（rahmaNa）自己认为（事物）有作者，并宣说命是常恒的，而且是远离称赞婆罗门种姓为善者。这些克拉克拉（kla klo）具有两种执着，即执着外境是微尘集合的自性，以及执着轮回中出生的部分或阶段性的补特伽罗有我。这些人的想法是，如果微尘集合的身体中，没有进入者，即具有出生部分的补特伽罗，那么微尘集合的先前身体坏灭后，谁会执取另一个身体？因此，有化生而来的补特伽罗。那个补特伽罗所成就的天界果报，即天人的安乐，就是涅槃，除此之外没有其他的涅槃。当他们询问真如时，佛陀知晓他们的想法后，在《荷负经》中说：“有荷负的补特伽罗，我不说我是常恒和无常。”因此，那（说法）在他们自己看来是真实且合理的，而且佛陀也随顺他们的想法而宣说。那是什么意思呢？虽然在世俗谛中，有在轮回中积业，并连续感受业果的荷负者补特伽罗，但那只是安立在相续上，因此从其自性来说，既不是无常也不是常恒，这是真实的宣说。就像在梦境中，只有从心之习气所产生的身体，以及感受苦乐的补特伽罗，实际上并不存在，只是显现而已，因此不是常恒，也不是无常事物的自性。同样，补特伽罗的自性并不存在，只是假立而已，因此没有安立常恒和无常的增益。因此，以这样的意义而如此宣说。如来（tathāgata）的这些话语，舍弃了克拉克拉（kla klo）的法，而进入佛陀的
English
Those who delight in Dharma but stray from the path of omniscience, those who rely on the four castes and the one caste, those who desire the enjoyments of the heavens, and those who speak of a doer and a self. Among them, those who speak of sound or grammar are those who rely on the Dharma of gods like Brahma and pretas. Likewise, those who speak of Ishvara and a doer, and those who speak of castes as well. The Kllaklas are those who have entered the Dharma of the Asuras, taught by Rahmaṇa. Rahmaṇa himself believes in a doer and says that life is eternal, and they are those who are devoid of praising the Brahmin caste as good. These Kllaklas have both kinds of clinging, namely, clinging to external objects as being of the nature of aggregates of atoms, and clinging to the existence of a self of a person who is a part or a temporary state of samsara. Their thought is, if there is no person who enters into the body of aggregates of atoms, who has a part of birth, then after the previous body of aggregates of atoms has disintegrated, who will grasp another body? Therefore, there is a person who is miraculously born. The fruit of heaven achieved by that person, namely, the bliss of the gods, is nirvana, and there is no other nirvana than that. When they ask about reality, the Buddha, knowing their thoughts, said in the Sutra of Bearing the Burden: "There is a person who bears the burden, but I do not say that I am permanent or impermanent." Therefore, that (statement) became true and reasonable in their own eyes, and the Buddha also spoke in accordance with their thoughts. What does that mean? Although in conventional truth, there is a person who bears the burden of accumulating karma in samsara and continuously experiencing the fruits of karma, that is only imputed on the continuum, so from its own nature, it is neither impermanent nor permanent, which is the true statement. Just as in the state of dreaming, the body that arises only from the imprints of the mind, and the person who experiences pleasure and pain, are not actually there, but only appear, so it is not permanent, nor is it the nature of impermanent things. Likewise, the nature of the person does not exist, it is only imputed, so there is no imputation of permanence or impermanence. Therefore, it is said in this sense. These words of the Tathagata, abandoning the Dharma of the Kllaklas, enter the Buddhist
Tibetan
ཛིན་པའི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་པོར་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། འདི་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ནང་ཚན་གནས་མའི་བུའི་སྡེ་པ་སོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་ཐོས་ཏེ་འདིར་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ ནས། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་བདག་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལམ་ལ་བརྟེན་ཏོ། །མདོ་སྡེ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡོད་དེ། ཕྱི་དོན་སྨྲ་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཁོངས་སུ་ཆུད་པ་རྒྱུ་བ་དང་བཅས་པ་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་དང་། རྒྱུ་བ་མེད་པ་སྣོད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དུ་མེད་ན། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དང་བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོའི་འཁོར་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དང་མཆོག་གི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གདུང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རགས་པའི་རྫས་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་པའམ་རྩོམ་གཞི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་ཕྱི་དོན་ལ་ཞེན་པ་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཞུ་ཞིང་འདྲི་བའི་དུས་སུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་དེ་དང་མཐུན་པར་ཆོས་བསྟན་པ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ལུས་ཡོད་དེ། ལུས་གང་གིས་དྲིན་གྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་མཆོག་གི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཉིད་ཁོའི་ངོར་བདེན་ཏེ། དེ་ལ་སོགས་པའི་གདུལ་བྱའི་ངོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐུ་གདུང་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་དོན་ལ་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་མཐུའམ་ཡོན་ཏན་མཚན་དཔེ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོད་པར་ཐོས་ནས། རིགས་དང་སྒྲ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་བྱེད་པ་པོར་སྨྲ་བའི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུགས་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །སླར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་ཐོས་ནས་ཕྱི་དོན་གྱི་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་སྤངས་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཡང་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ལམ་ལ་བརྟེན་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པར་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལའང་རྣམ་པར་ཤེ
Chinese
执著的分别说部最初出现，这指的是分别说部中的说一切有部等。之后，菩萨们听闻佛陀宣说无我、出世间的法，完全舍弃了对人我的执著。一些分别说部的人也依止了圆满正等觉佛陀的无我之道。经部师们也有微尘积聚之自性的执著。这些主张外境存在的人的想法是：如果包含在虚空中的有情众生（有情）和无情器物（无情）不是由微尘组成的自性，那么三界和善趣恶趣的轮回就会消失。这样一来，佛、菩萨和殊胜的涅槃也会消失，佛陀的舍利也会消失，因为粗大的物质中没有包含或构成微尘的意义。因此，当对外境执著的人向佛陀请教真实意义时，世尊了解他们的想法后，为了迎合他们而说法：具有微尘积聚之自性的、具足三十二大丈夫相的最后有之身是存在的，凭借此身能够成就圆满正等觉佛陀和伟大的涅槃。这在他们看来是真实的，因为世尊为了调伏他们而如实地示现了舍利。因此，这些执著外境的人听闻佛陀具有微尘积聚之自性的身体的力量或功德，以及具足相好的佛陀存在后，舍弃了主张种姓、声音、自在和作者的外道，从而出现了佛教的经部师。后来，菩萨们再次听闻佛陀宣说出世间的法，舍弃了对外境的执著，一些人依止了圆满正等觉佛陀的道路，从而出现了瑜伽行者。瑜伽行者们也
English
The adherents of Specific Expression (Vaibhashika) who are attached to grasping appeared first. This refers to the divisions within the Specific Expression, such as the Sthavira school. Later, upon hearing the Buddha teach the Dharma of selflessness and transcendence to the Bodhisattvas, they completely abandoned their attachment to the notion of a person. Some adherents of Specific Expression also relied on the path of the perfectly enlightened Buddha, which speaks of selflessness. The Sutra School (Sautrantika) also holds the belief in the nature of aggregates of subtle particles. The thought of these proponents of external objects is that if sentient beings (with movement) and inanimate objects (without movement) contained within space are not of the nature of being composed of subtle particles, then the three realms and the cycle of good and bad migrations would cease to exist. If that were the case, then Buddhas, Bodhisattvas, and the supreme Nirvana would also cease to exist, and the relics of the Buddha would also cease to exist, because there would be no meaning of subtle particles being contained within or constituting coarse matter. Therefore, when those attached to external objects asked the Buddha about the true meaning, the Bhagavan, knowing their thoughts, taught the Dharma in accordance with them: "There exists a body of the final existence, possessing the nature of aggregates of subtle particles and endowed with the thirty-two major marks of a great being, by virtue of which one becomes a perfectly enlightened Buddha and attains great Nirvana." This is true in their view, because the Bhagavan truly manifested relics for the sake of taming them. Thus, these adherents of external objects, having heard that the Buddha possesses the power or qualities of a body with the nature of aggregates of subtle particles, and that there exists a Buddha endowed with marks and signs, abandoned the heretical systems that assert caste, sound, Ishvara, and the agent, and thus the Buddhist Sutra School arose. Later, the Bodhisattvas again heard the Buddha teach the Dharma of transcendence, abandoned their attachment to external objects, and some relied on the path of the perfectly enlightened Buddha, thus the Yogacharas arose. The Yogacharas also