Tibetan
གས་དང་ལྡན་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པའི་འདུ་འགོད་རྩོམ་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱང་གཏོང་བར་བྱེད་དེ་ལྟེ་སྙིང་མགྲིན་དཔྲལ་གཙུག་ཏོར་གྱི་གནས་རྣམས་སུ་ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ལྔ་པོ་ཡོངས་སུ་འདོར་ཞིང་ཚེ་འདིའི་སྣང་བ་འགག་ནས་སྐྱེ་བ་གཞན་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་ནི་རིམ་པས་འཕོ་ཞིང་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁུ་བ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་ལྔའི་དངས་མ་དང་། ཁམས་ལྔ་བཟུང་ནས་ལུས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་པོ་དང་། སླར་ཡང་འདོར་བར་བྱེད་པ་པོ་ནི་བདག་འཛིན་སོགས་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པས་བགོས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི། ཁམས་ལྔའི་དངས་མ་ལྔ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རྐྱང་པས་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནང་དུ་ཁུ་བ་ཟླ་བའི་མིང་ཅན་ནི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ། ཉི་མ་དང་རྡུལ་ནི་རྟག་ཏུ་ཞི་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དཔལ་མོ། རྐང་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དྲག་པོ། གཅི་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཁྱབ་འཇུག །བཤང་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཚངས་པའོ། །ཕྱི་རོལ་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷའི་གཙོ་བོ་འདི་ལྔ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱེད་པ་པོར་མུ་སྟེགས་པ་དག་གིས་འདོད་ཀྱང་། ལྷ་དེ་དག་གིས་འཇིག་རྟེན་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་ལུས་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་དངས་མའི་ཁམས་ལྔ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ལྷས་ལུས་ཅན་རྣམས་བསྐྱེད་པར་བཏགས་པ་ཙམ་ ལས་དངོས་པོ་ལ་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱེད་པ་པོའི་ངེས་པའོ། །འདིར་བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་སུ་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལྟོས་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་དོན་དམ་པར་དཔྱད་ན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། འདིར་ལུས་གྲུབ་པར་གྱུར་ན་དེའི་དབང་གིས་སྒྲ་དང་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པས་རེག་བྱ་དང་གཟུགས་དང་རོ་དང་དྲི་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་དྲུག་པོ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཅན་དྲུག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ལས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་དབང་པོ་རྣ་བ་ལུས་མིག་ལྕེ་སྣ་ཡིད་དྲུག་པོ་དག་ཀྱང་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཁྱིམ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཉི་མ་བགྲོད་པའི་དབྱེ་བས་ལོ་དང་ཟླ་བ་དང་། ཟླ་བའི་ཕྱེད་ཕྱོགས་ཉེར་བཞི་དང་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་དང་ཚེས་བཅོ་ལྔ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་འདི་མཐའ་དག་ཀྱང་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པའམ་བྱ་བ་དང་ལས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱེད་ལ། བྱེད་པ་པོ་གང་ཞིག་ལས་སུ་བྱ་བ་དང་བྱ་བའམ་བྱེད་པ
Chinese
具有势力的阿赖耶识，依身而行，能舍弃造作种种无边事物的自性，即脐、心、喉、额、顶等处，完全舍弃地等五界，此世的显现灭尽，作为产生他世的因，以逐渐转移变化的形态而进入。如是，精液等五甘露的精华，执持五界而生身者，以及再次舍弃者，乃是被我执等种种习气所分割的识，而不是五界的五种精华，因为它们单独不能做到。此处，内里名为月亮的精液，是无量光（藏文：འོད་དཔག་མེད་）的体性大自在；太阳和尘土是恒常寂静法界（藏文：ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་）的体性吉祥天女；粪便是语金刚猛厉；小便（藏文：གཅི་བ་）是身金刚遍入；大便（藏文：བཤང་བ་）是意金刚梵天。外面的这五位世间神祇之主，虽然外道们认为他们是世界的创造者，但这些神祇并没有创造世界，因为内在的身体是从识所执持的精华五界所生，因此只是假立神创造了有身者，实际上并非由他们所创造，为了了解这一点而宣说的。这是对世俗谛的作者的确定。此处，作者和所作之事，只是相对于世间世俗谛而假立，若从胜义谛来观察，则没有真实成立的。此处，如果身体成立，则由于它的力量，声音等，即触、色、味、香和法界这六者，就成为能境六者所要执取的所作之事。能境六根，即耳、身、眼、舌、鼻、意这六者，也是执取者。太阳运行于十二宫的差别，而有年、月，以及月的半边二十四和日夜以及十五日，以及外面的月亮和太阳，这一切也都是显现者。如是，作者和作用或所作以及业这三者的安立，是这样做的，哪个作者是所作之事和作用或作者
English
The Alaya-consciousness, endowed with power, relies on the body and relinquishes the nature of composing various limitless things, that is, the places of the navel, heart, throat, forehead, and crown, completely abandoning the five elements of earth and so on. The appearance of this life ceases, and as a cause for generating another life, it enters in a gradual and changing manner. Thus, the essence of the five nectars such as semen, the one who holds the five elements and generates the body, and the one who abandons it again, is the consciousness divided by various habitual tendencies such as self-grasping, and not the five essences of the five elements, because they alone cannot do it. Here, the semen inside, named the moon, is the nature of Amitabha (Tibetan: འོད་དཔག་མེད་), the great powerful one; the sun and dust are the nature of the ever-peaceful Dharmadhatu (Tibetan: ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་), the glorious goddess; feces are the wrathful speech vajra; urine (Tibetan: གཅི་བ་) is the all-pervading body vajra; excrement (Tibetan: བཤང་བ་) is the mind vajra Brahma. Although the non-Buddhists consider these five chief worldly deities to be the creators of the world, these deities did not create the world, because the inner body arises from the essence of the five elements held by consciousness. Therefore, it is merely imputed that the deities created embodied beings, but in reality, they were not created by them. This was spoken to understand this. This is the ascertainment of the conventional agent. Here, the agent and the object are merely imputed in relation to the worldly convention. If examined from the ultimate truth, there is no true establishment. Here, if the body is established, then by its power, sound and so on, that is, the six, touch, form, taste, smell, and the Dharmadhatu, become the objects to be apprehended by the six sense fields. The six sense faculties, namely ear, body, eye, tongue, nose, and mind, are also the apprehenders. The divisions of the sun moving through the twelve houses give rise to the year and the month, as well as the twenty-four fortnights of the month, and the day and night, and the fifteenth day, and all of the external moon and sun are also the manifestors. Thus, the arrangement of the three aspects of agent, action or object, and deed is done in this way, which agent is the object and action or agent.
Tibetan
་དེ་དག་སྡུད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཁུ་བ་འཕོ་བའི་སྐད་ཅིག་ལྷན་སྐྱེས་དགའ་བ་དེ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དབང་གིས་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལོ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་དུས་འཕོ་བའི་བྱེད་པ་རྣམས་སྣང་བར་གྱུར་གྱི་བྱེད་པོ་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་མེད་ན། ཕྱི་དང་ནང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་པའང་མི་སྲིད་པས། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཚངས་པ་སོགས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེད་པའི་བྱེད་པོ་ལས་གཞན་དུ་སྲིད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའམ་སྡུད་པའི་བྱེད་པོ་འཕོ་བའི་རྣམ་ཤེས་འདིར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་ཕྱུག་སོགས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་འཁོར་བའི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། འཕོ་བའི་བག་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་ན་དེས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་འགྲུབ་ལ། དེ་མེད་པར་ཚངས་པ་སོགས་རྒྱུ་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་ སྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ཉེ་བར་ལེན་པའམ་སྡུད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དེ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་པོར་ཅིས་མི་འགྱུར་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་སྡུད་པའི་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་གིས་འཕོ་བ་དང་ལྡན་པས་ན་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་པུ་དང་རྟག་པ་གང་ཡང་མེད་པས་བྱེད་པ་པོ་ཟད་པའོ། །འོ་ན་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་འབྲས་བུ་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའམ་གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སེམས་སམ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་དང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དེ་བྱེད་པ་པོར་ཅིས་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། གཞི་དུས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེའི་གཤིས་སུ་གློ་བུར་བའི་སེམས་ཀྱི་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་འབྲས་དུས་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གང་ཞིག་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པས་མཁའ་ཁྱབ་ནམ་ཡང་འཕོ་བའི་གཡོ་བ་མི་མངའ་བས་མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན་དེ་ནི་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་ཁྱབ་པ་པོ་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀུན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་མི་མངའ་བ་དང་། རྡུལ་སོགས་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཆར་འབྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་གཉིས་ཆོས་གང་ཡང་མེད་ལ།
Chinese
收集它们的作者，在世俗谛中是阿赖耶识，是精液转移的刹那俱生喜。由于它的力量，显现为根和境。依赖于它，年、月等时间流逝的作用显现。如果没有具有转移习气的作者，那么用内外名称概括的这些法的建立也是不可能的。仅仅在世俗谛中，梵天等创造世界的作者之外，取轮回或收集的作者就变成了这个转移的识。除了它之外的自在天等创造世界的作者不是轮回的作者。如果存在具有转移习气的识，那么它就能成就轮回中的出生。如果没有它，梵天等任何其他的因都不能产生轮回中的出生。 因此，如果认为取轮回或收集的作者怎么不会变成产生和毁灭的作者呢？不是的。出生和收集时的识不是同一个，因为具有刹那的转移，所以不存在唯一的和常恒的作者，因此作者穷尽了。如果说，那么远离转移习气之障的果俱生智慧之身，或者基础时期的心之法性，自性光明的心，或者自生智慧本身，被说成是唯一的和常恒的，它怎么不会变成作者呢？基础时期的俱生自性光明之法性，在其本性中，远离了一切突发的心之转移习气，基础果无别，具有二种清净的果时期的俱生智慧之身，与虚空相等，因此遍布虚空，永远没有转移的动摇，因此被称为虚空金刚持，是无分的一切行者和遍布者。虽然是微尘和刹那的无分，并且以法性的方式行于一切法并遍布，但是，对于它来说，一切法都变成了平等性，因此远离了所取之境和能取之相，没有能取所取的相状，并且没有将微尘等分为三种功德等的任何二法。
English
The agent who collects them is, in conventional truth, the alaya-consciousness, the coemergent bliss of the moment of semen transfer. Due to its power, it appears as roots and objects. Dependent on it, the actions of time passing, such as years and months, appear. If there were no consciousness with the habit of transference, the establishment of these dharmas summarized by the terms "outer" and "inner" would also be impossible. Merely in conventional truth, other than the agent who creates the world, such as Brahma, the agent who takes or collects existence becomes this transferring consciousness. Other than it, the agent who creates the world, such as Ishvara, is not the agent of samsara. If there is consciousness with the habit of transference, then it accomplishes birth in samsara. Without it, no other cause, such as Brahma, can produce birth in samsara. Therefore, if one thinks, how could the agent who takes or collects samsara not become the agent who produces and destroys? It is not so. The consciousness at the time of birth and collection is not the same, because it has momentary transference, so there is no single and permanent agent, therefore the agent is exhausted. If one says, then how could the fruit, the coemergent body of wisdom, which is free from the obscuration of the habit of transference, or the dharma-nature of the mind of the base period, the mind of self-luminous nature, or self-arisen wisdom itself, which is said to be single and permanent, not become the agent? The coemergent self-luminous dharma-nature of the base period, in its essence, is free from all adventitious habits of mental transference, the base and fruit are inseparable, the coemergent body of wisdom of the fruit period, which has two purities, is equal to space, therefore it pervades space, and never has the movement of transference, therefore it is called the Vajradhara of space, the partless, all-going, and pervasive one. Although it is partless from dust and moments, and goes and pervades all dharmas in the manner of dharma-nature, for it, all dharmas have become equality, therefore it is free from the object of apprehension and the aspect of apprehension, it has no characteristics of apprehender and apprehended, and there is no duality of dividing dust and so on into three qualities.