Tibetan
་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱི་མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དང་སྣང་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཡིན་པས་སྣང་སྟོང་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་གཉིས་ཡིན་དང་གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་བཞི་གང་ཡང་རུང་བའི་མུ་ལ་གནས་པ་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་ཆད་དང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་གནས་པ་ནི་ལུང་དང་རིགས་པས་གཏན་ལ་དབབ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་ལ། དེ་ཡི་དོན་ལ་བློ་གནས་ཤིང་གོམས་པར་བྱེད་པ་ལམ་དབུ་མ་དང་། ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་འབྲས་བུའི་དབུ་མའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་མཐར་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ནས་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མེད་པའམ་དབྱེར་མེད་པར་སྨྲ་བ་པོ་ཡོད་ མེད་སོགས་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཅིང་སྤྲོས་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་ཉམས་པའམ་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ཡི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ནི་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དེ་ནི་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟ་བུ་འཐོབ་པའི་སླད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའམ་དེའི་ཆོས་ཉིད་འདི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མའི་བར་གྱི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ངེས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། རང་གི་ལྟ་བའི་འདོད་པ་མདོར་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་། བྱེ་བྲག་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་པ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཅུང་ཟད་བདེན་དང་མི་བདེན་ཀྱང་། །བདེན་པ་དབུ་མ་པ་ཡི་ལུགས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་རྟག་སྨྲ་བ་གང་དག་དགེ་སྡིག་གི་ལས་རྟག་པར་འདོད་པ་དང་། ལས་ཁོ་ནའི་དབང་གིས་འཆིང་བར་འདོད་པ་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཆ་འགའ་ཞིག་དགག་པ་གསུངས་པ། སྐྱེ་བོ་འདི་དག་གིས་སྔོན་གྱི་ལས་བྱས་པ་རྣམས་མ་ཉམས་པར་ཚེ་འདིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ལ་ཚེ་འདི་ལ་བྱས་པ་རྣམས་མ་ཉམས་པར་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་ལ་མྱོང་
Chinese
一切法自性皆住于空性中，无有丝毫非空者。以空性之方式显现，又以显现之方式空性，故显空无有异体成立。因此，由分别念所增益的有、无、是二、非二之四边，任何一边皆不住，故一切法自性即住于远离常断、有无等戏论中，此乃以教理与正理所决定，应知此为基位中观二谛无别之实相。于彼义生起定解且串习，是为道位中观。法性如是现前，远离一切障碍，是为果位中观。如是，从偏堕边执之戏论中解脱，证悟实相之彼性为何？即是无缘大悲，远离分别念，且具足一切种胜之空性，宣说体性二者无别或无异者。有无等二分，且戏论之边执者，其宗派衰败或远离，故彼宗派无有任何过失，于一切种皆不衰败。如是之实相真谛无别者，乃是三时所摄之一切所知，一时现前证知，为证得如上所说之遍知一切相之智慧身，故应修习。其原因乃是周遍三时所摄之一切所知，或以此为彼之法性之故。如是，从毗婆沙宗至中观宗之间，已确定宣说佛教之宗义。从自宗见解之意乐略说中亦云：“毗婆沙与经部，瑜伽行派佛所说，稍许真实与不实，真实乃是中观宗。”如是宣说。现在，对于执着常有者，如何驳斥彼等认为善恶之业是常有的，以及认为唯有业力才能束缚等等，于名言中不合理之处进行遮破。这些众生过去所造之业，不会消失，定于此生感受，而此生所造之业，也不会消失，定于来世感受。
English
All phenomena abide in emptiness by their very nature, and there is not even a trace of non-emptiness. Because they appear in the manner of emptiness and are empty in the manner of appearance, appearance and emptiness are not established as separate entities. Therefore, since none of the four extremes of existence, non-existence, both, or neither, which are imputed by conceptual thought, are present, all phenomena naturally abide free from the elaborations of permanence and annihilation, existence and non-existence, and so forth. This is to be known by establishing it through scripture and reasoning as the reality of the indivisibility of the two truths in the foundational Middle Way. To settle the mind on that meaning and become accustomed to it is the Middle Way of the path. The nature of reality manifesting as it is, free from all obscurations, is the Middle Way of the result. Thus, what is the realization of the meaning of suchness itself, having been completely liberated from the elaborations of clinging to extremes and partiality? It is great compassion without an object, free from conceptual thought, and emptiness endowed with all supreme aspects, proclaiming that the two, essence and emptiness, are inseparable or non-dual. The tenet of those who divide existence and non-existence into two and cling to the elaborations of partiality is weakened or completely abandoned, so that tenet is without any fault and will not decline in any way. Such an indivisible reality of truth is the simultaneous, direct knowledge of all knowable things encompassed by the three times, the wisdom body of the all-knowing, which was described above. Therefore, it should be meditated upon in order to attain it, because it pervades all knowable things encompassed by the three times, or because this is its nature. Thus, the tenets of Buddhism from the Vaibhashika to the Madhyamika have been definitively stated. From the brief statement of the intention of one's own view, it is also said: "The Vaibhashika and Sautrantika, the Yoga school, were taught by the Sage. Although somewhat true and untrue, the truth is the system of the Madhyamika." Thus it is said. Now, how to refute those who assert permanence, who believe that virtuous and non-virtuous actions are permanent, and who believe that only karma can bind, and so forth, by refuting some of the inconsistencies in conventional terms. The actions done by these beings in the past will not be lost, but will definitely be experienced in this life, and the actions done in this life will not be lost, but will definitely be experienced in future lives.
Tibetan
བའོ། །ཞེས་ལས་རྒྱུར་སྨྲ་བའི་རྟག་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་འདོད་པ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ལས་ནི་རྟག་པར་གྱུར་པས་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་མི་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་གིས་ལས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དེའི་གཞན་དབང་ཁོ་ནར་གྱུར་བས། དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྲིད་པ་དག་གིས་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་ཐར་བར་འཇུག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ལས་རྟག་པ་གཞོམ་དུ་མེད་ལ་ལས་དེ་ལ་མི་སྤྱོད་པའི་རང་དབང་ཡང་མེད་པས་ན་ནམ་ཡང་ཐར་བའི་དུས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་འདི་དག་ཀླ་ཀློ་སྟག་གཟིག་པ་རྣམས་ཀྱང་ངེས་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མི་ཤི་བ་དེ་མཐོ་རིས་སམ་དམྱལ་བར་མིའི་ལུས་འདི་ལྟ་བུའི་ རིགས་ཀྱིས་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་གྱི་ལུས་འདི་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་དང་དུད་འགྲོ་དམྱལ་བ་པའི་ལུས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དམན་པ་སྟེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་རཧྨ་ཎའི་ངེས་པའོ། །ལས་འབྲས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཚུལ་སྔོན་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་མཐུས་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་སྐྱེད་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་ཀྱི་ལས་དེ་ཉིད་འདིར་འོང་ནས་ཟས་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་རྟག་སྨྲ་བས་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་འདོད་པ་དང་། སྟག་གཟིགས་པས་ལས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དེ་ཡང་ད་ལྟའི་རྟེན་མི་སོགས་ཀྱི་རིགས་དེ་ལས་གཞན་པའི་རིགས་ཀྱིས་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ནས་རྒྱང་ཕན་པའི་འདོད་པ་དགག་པ་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་ས་སོགས་འབྱུང་བ་ཡི་ཚོགས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་ཕབ་དང་ཆན་སྦྱར་བའམ་ཨ་རུ་ར་དང་བུ་རམ་དང་དྷཱ་ཏ་ཀཱི་ཞེས་པ་མ་ད་ཧེ་ཏུ་སྟེ་ཆང་རྩིའམ་ཕབ་དག་སྦྱར་བ་ལས་ཆང་གི་ནུས་པ་མྱོས་པར་བྱེད་པ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་ཤེས་སྔ་མའི་རྒྱུན་ཡོད་མི་དགོས་པར་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་སེམས་སུ་རབ་ཏུ་འགྱུར་ན། ཤིང་རྣམས་དག་ལའང་དེ་ལྟར་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་དུ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཤིང་དེ་ལ་རྒྱུ་ས་དང་ཆུ་དང་བསྲེག་ཟ་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ལྔ་སྦྱོར་ཏེ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་སོགས་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལྡན་དུ་མི་སྣང་བ་འདི་དག་རྣམས་ལ་སྐྱེ་བོའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་ཟེར་ན་འབྱུང་བ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ལས་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་སེམས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་མཆོག་ཏུ་རྫུན་ཏེ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཚོགས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱང་ཕན་པའམ་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་
Chinese
如是，若有某些外道常论者主张业为常有，若果真如此，业既已成常，便不会坏灭，而人们生生世世唯有受业支配，如此一来，即使历经无数劫，也终将无法脱离轮回，更无从进入解脱，因为业是常恒不变且不可摧毁的，人们也无法自主选择是否受业力支配，因此将永无解脱之时。这些道理，就连外道也必定会认同。然而，他们的主张的特殊之处在于，人死后，会以人身这样的形态，在天界或地狱感受快乐或痛苦，而不会以天神、畜生或地狱众生的身体来感受，认为以其他身体感受快乐或痛苦是极其低劣的，这是梵天的观点。感受业果的方式是，凭借先前积累的业力，在蕴聚的相续中生起苦乐的感受，业是作为缘起之因，并非像食物一样来到此处被享用，但常论者却如前所述般主张。外道认为，感受业果的所依，也仅限于现在的有情众生等，不会以其他形态来感受。接下来宣说驳斥顺世外道的观点：如果说地等诸要素聚集在一起，就像将麦芽、糖蜜或诃梨勒、红糖和dhātakī（一种酿酒的原料）混合在一起，产生酒的醉人力量一样，不需要先前心识的延续，就能转变为具有感官的心识。那么，为何树木等不能也变成具有感官的有情呢？因为树木也具备地、水、火、风、空五种要素的结合。如果说这些树木等不显现为具有感官的心识，是因为它们没有产生有情自性的能力，那么说要素通过如实结合的力量，就能转变为具有感官的心识，这完全是虚假的，因为即使要素聚集在一起，也不会产生心识。如是驳斥顺世外道或自在论者。
English
Thus, if some eternalists who assert karma as permanent claim that karma is permanent, then karma, having become permanent, will not perish, and people will be solely controlled by experiencing karma through births and other lives. In that case, even through countless existences, there will be no escape from samsara, and no entry into liberation, because karma is constant, indestructible, and people have no autonomy over whether or not to engage with it, so there will never be a time of liberation. These principles, even non-Buddhists must agree with. However, the peculiarity of their assertion is that after death, one experiences happiness or suffering in heaven or hell in the form of a human body, and not in the form of gods, animals, or hell beings, considering it extremely inferior to experience happiness or suffering in other bodies; this is the view of Brahma. The way to experience the results of karma is that, through the power of previously accumulated karma, the experience of happiness and suffering arises in the continuum of aggregates, with karma acting as the cause of dependent origination. It is not that karma comes here to be enjoyed like food, but the eternalists assert as described earlier. The non-Buddhists believe that the basis for experiencing karma is also limited to the current beings, etc., and not in other forms. Next, the refutation of the views of the Lokayatas is stated: If it is said that the collection of elements such as earth, etc., becomes one, just as mixing malt, molasses, or haritaki, brown sugar, and dhātakī (a raw material for brewing alcohol) together creates the intoxicating power of alcohol, without the need for the continuation of previous consciousness, it can transform into a mind with senses. Then, why can't trees, etc., also become sentient beings with senses? Because trees also possess the combination of the five elements of earth, water, fire, wind, and space. If it is said that these trees, etc., do not appear as sentient beings with senses because they do not have the ability to generate the nature of beings, then saying that elements can transform into sentient beings with senses through the power of truthful combination is completely false, because even if elements gather together, consciousness will not arise. Thus, refuting the Lokayatas or the Svabhavavadins.