Tibetan
ན་ཡོད་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ན་རྟ་གླང་སོགས་ཀྱི་གཟུགས་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱང་དམིགས་པ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་ནང་ རང་གི་སེམས་ལ་བག་ཆགས་གོམས་པའི་དབང་གིས་སྲ་བརྟན་ཐོགས་རེག་གི་རྣམ་པར་སྣང་བ་སྟེ། མི་སྡུག་པ་གོམས་པས་ཀེང་རུས་ཀྱི་སྣང་བ་དངོས་སུ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྫས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་དེ། དེ་མེད་ན་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་སྣང་བ་འབྱུང་བར་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་སྒྲོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་རྣམ་ཤེས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དེ་ལ་གཅིག་བདེན་དང་དུ་མར་བདེན་པ་གང་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པར་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་ཤེས་ཏེ། དུ་མ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་རྣམ་ཤེས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་ཆོས་སོ་སོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མར་སྣང་བ་དང་བྲལ་བའི་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཤེས་པ་གཅིག་བདེན་དུ་མི་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དུ་མར་སྣང་བ་ནམ་ཡང་མེད་དགོས་ནའང་། དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་དུ་མར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་རྣམ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་པོའི་ལུགས་ཉམས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་ཡི་གཞུང་ལུགས་ལས་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་འདོད་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་གཅིག་པུར་ཇི་ལྟར་བདེན། འོན་ཏེ་དུ་མར་སྣང་བ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་བསླད་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དུ་མར་སྣང་བ་མེད་དེ་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རང་རིག་རང་གསལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་མེད་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སོ་ཞེ་ན། ཅི་མ་རིག་པ་འདི་ཁམས་གསུམ་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་གཏོགས་པ་ཅན་མིན་ན་ནི། འཁོར་བ་ལས་འདས་པར་འགྱུར་ ཞིང་མ་རིག་པ་དེ་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ལ། མ་རིག་པ་འདི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མེད་ན་རྣམ་ཤེས་ནི་མ་རིག་པ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བདེན་གྲུབ་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་དེ་དང་བྲལ་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཅི་སྟེ་ཁམས་གསུམ་པོ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་མ་ཡིན་པར་མ་རིག་པའི་དབང་ལས་བྱུང་བའི་ཁམས་གསུམ་གཞན་ཡོད་ན་ཁམས་གསུམ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ཉམས་སོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་བདེན་གྲུབ་དགག་པ་གསུངས་པ། འདིར་ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་དེ། གནས་པ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དུས་མཉམ་པར་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། རང་གྲུབ་ནས་གནས་པའི་དུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཏན་མེད་པར་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པ་ཡིན་པས་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་སྐྱེས་པ་ལས་གནས་ཤིང་གནས་པ་ལས་འཇིག་སྟེ། ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུར་རིམ་པར་འབྱུང་ན། གནས་འཇིག་སྐྱེ་བ་རྣམས་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཞིང་གཅིག་གི་དུས་ན་གཞན་གཉིས་མེད་པར་དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དུས་གཅིག་ལ་ཡིན་ན། མི་གཅིག་ལ་སྐྱེ་འཆི་རྒས་པ་དུས་མཉམ་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུ་ལས་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དེ་ཆོས་སྔ་མ་འགགས་པ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་ན། མར་མེ་འགགས་ཟིན་ལས་མར་མེ་གཞན་སྤར་བ་ལྟར་འགྱུར་ན་དེ་མི་རིགས་སོ། །མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེ་ན་མར་མེ་ལས་མར་མེ་གཞན་སྦར་བའི་ཕྲེང་བ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་དུ་མ་ལྷན་ཅིག་ཕྲེང་བར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །འགགས་མ་འགགས་གཉིས་ཀ་ལས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བས་དེ་གཉིས་འདྲེས་ པའི་རྒྱུ་སྔ་མ་མི་སྲིད་དོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་ཞེས་པ་འདི་ཡང་རིགས་པས་བརྟགས་ན་དཔྱད་པའི་ཁུར་མི་བཟོད་པ་ཡིན་པས་མ་བརྟག་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་ལས་སྐད་ཅིག་མར་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དེ་ཕྱིར་དབུ་མ་པས་སྨྲས་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་ཡོད། །དེ་ཡང་མཁས་རྣམས་མི་འདོད་དེ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། །བྲལ་བས་ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན། །ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡི། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་ཡིས་རིག །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་ཤེས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་མཁས་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་མི་འདོད་དེ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་དང་བྲལ་བས་ནམ་མཁའི་པདྨོ་བཞིན་དུ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི
Chinese
因为存在之故而显现并非如此，如同在梦中清晰体验到马、牛等形象一样，醒来状态下的这些外境显现，也是因为内在自己的心识上串习的习气之故，而显现为坚固、有碍、可触碰的形态。如同习惯了不净之物，就会真实显现骷髅的景象等等。因此，从能取和所取转变为异体的解脱之识，是真实存在的。如果没有它，轮回和涅槃二者的显现都不可能产生。瑜伽行派的论典，如同大海一般浩瀚，它们都宣称这一点。而且，成立为真实的识，无论是成立为一真实还是多真实，都无法成立，这是通过离一异性的理证来了解的。显现为多种多样的识，并非成立为识的自性为一真实，因为它们是多种且无常的各自不同的法。与显现为多分离的无能取所取的识，也无法成立为一真实。如果识的自性成立为唯一真实，那么多种显现就永远不应存在，然而事实并非如此，通过这多种显现就能了解。因此，宣说识为真实成立者的宗派就衰落了。如是，从它的论典中认为三界唯是识。如果三界的各种显现是显现在识上，那么识如何能是唯一的真实？如果多种显现是习气的迷惑，而其自性中没有多种显现，是远离能取所取的自证自明，那么，如果没有色等，具有彼等为境的识，如何显现为能取的形态呢？如果说是由于非烦恼性的无明习气之故，那么，如果这无明不属于三界的体性，那么就会超出轮回，并且这无明会成为远离轮回习气的智慧波罗蜜多之识，这不合道理。如果无明是具有三有轮回体性的，并且它仅仅是识，没有其他，那么...
English
It is not the case that appearances arise because of existence. Just as one clearly experiences the forms of horses, cattle, etc., in a dream, these appearances of external objects in the waking state also appear as solid, tangible forms due to the habitual imprints on one's own mind, without any external object of focus. It is like how, when one is accustomed to unpleasant things, the appearance of a skeleton actually arises. Therefore, the consciousness that is liberated from the transformation of the grasped and the grasper into separate entities is truly existent. Without it, the appearances of both samsara and nirvana could not arise. Those who have reached the other shore of the ocean-like treatises of the Yogacara school proclaim this. Furthermore, it is understood through the reasoning of being separate from one or many that the consciousness that is established as true is not established as either one true or many true. The various consciousnesses that appear as many are not established as true in the nature of one consciousness, because they are many and impermanent, each being a different dharma. The consciousness that is separate from appearing as many and without the grasped and the grasper cannot be established as one true. If the nature of consciousness were established as one true, then the appearance of many should never exist, but that is not the case, and it is understood through this very appearance of many. Therefore, the system of those who assert that consciousness is truly established is ruined. Thus, from its treatises, it is asserted that the three realms are only consciousness. If the various appearances of the three realms appear in consciousness, then how can consciousness be the only truth? If the appearance of many is a delusion of habit, and there is no appearance of many in its own nature, but it is self-aware and self-illuminating, separate from the grasped and the grasper, then, if there are no forms, etc., how does the consciousness that has them as objects appear in the form of the grasped? If it is said that it is due to the habitual imprints of non-afflicted ignorance, then, if this ignorance does not belong to the nature of the three realms, then it will transcend samsara, and this ignorance will become the consciousness of the Prajnaparamita, which is separate from the habitual imprints of samsara, which is unreasonable. If ignorance is of the nature of the three realms of existence and is only consciousness, and there is nothing else, then...
Chinese
因为识以无明为轮回的自性而真实成立，所以不可能脱离那个无明。如果三界不是仅仅是识，而是有由无明之力所产生的三界之外的其他，那么三界仅仅是识的观点就会崩溃。另外，还讲述了对识的刹那真实成立的驳斥。在此，诸法在一个刹那间生起和坏灭，如果这是在没有住留的情况下，生起和坏灭同时在一个刹那间发生，那么因为从自性成立而住留的时间的刹那完全没有，生起和坏灭，所以兔子角也应该有生灭。如果从生起而住留，从住留而坏灭，从坏灭而生起，这样依次发生，那么住留、坏灭、生起就变成了不同的体性，在一个时间里没有其他两个，事物就不会在一个刹那间生灭。如果生灭住留是在同一时间，那和承认一个人同时生老病死有什么区别？在一个刹那间生灭，如果是前一个法灭了之后后一个法生起，就像蜡烛熄灭之后点燃另一个蜡烛一样，那是不合理的。如果不是从灭了之后生起，就像从蜡烛点燃另一个蜡烛的连串一样，就会有许多识同时连串存在。不是从灭了和没灭两种情况产生，因为它们互相矛盾，所以不可能有两者混合的先前原因。因此，说从前一个刹那产生后一个刹那，这也是用理智来观察也无法承受考察的重负，所以只是不考察觉得舒服而已，并没有成立可以经得起刹那的考察。因此，中观派说：识在胜义中存在，但智者们不认可它，因为它脱离了一和多的自性，就像虚空的莲花一样。非有非无，非亦有亦非有，亦非二者的自性。通达脱离四边的，那才是中观派的智慧。这样说，认为识在胜义中存在，对于胜义的自性，精通的中观派是不认可的，因为它脱离了一和多的自性真理，就像虚空的莲花一样，没有真实成立的识。如此这般，有为法和无为法
English
Because consciousness is truly established as the nature of ignorance in samsara, it is impossible to be separated from that ignorance. If the three realms are not merely consciousness, but there are other three realms arising from the power of ignorance, then the view that the three realms are merely consciousness would collapse. Furthermore, it is also explained the refutation of the momentary true establishment of consciousness. Here, all phenomena arise and perish in a single moment. If this occurs with arising and perishing simultaneously in a single moment without abiding, then because there is absolutely no moment of abiding from being established by itself, arising and perishing, even a rabbit's horn should have arising and ceasing. If it abides from arising, perishes from abiding, and arises from perishing, occurring in such a sequence, then abiding, perishing, and arising would become different characteristics, and without the other two at one time, things would not arise and cease in a single moment. If arising, perishing, and abiding are at the same time, what difference is there from admitting that a person is born, ages, and dies simultaneously? If arising and ceasing occur in a single moment, and if the latter arises from the cessation of the former phenomenon, it would be unreasonable, like lighting another candle after the previous one has been extinguished. If it arises not from what has ceased, then like a series of lighting one candle from another, there would be many consciousnesses existing simultaneously in a series. It does not arise from both ceased and unceased, because they contradict each other, so it is impossible to have a prior cause that is a mixture of the two. Therefore, saying that the latter moment arises from the former moment, this also cannot withstand the burden of investigation when examined with reason. Therefore, it is only comfortable without investigation, and it is not established as being able to withstand momentary examination. Therefore, the Madhyamikas say: Consciousness exists in ultimate truth, but the wise do not accept it, because it is free from the nature of one and many, like a lotus in the sky. It is neither existent nor nonexistent, neither both nor neither, nor is it the nature of both. That which understands liberation from the four extremes, that is the wisdom of the Madhyamikas. Thus, believing that consciousness exists in ultimate truth, the Madhyamikas who are proficient in the nature of ultimate truth do not accept it, because it is free from the truth of the nature of one and many, like a lotus in the sky, there is no truly established consciousness. In this way, conditioned and unconditioned phenomena