Tibetan
སྣང་བ་དེ་གཉིས་སྲད་བུ་དཀར་ནག་བསྒྲིལ་བ་ལྟར་མ་འདྲེས་པར་ལྷན་ཅིག་ཟུང་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་གཉིས་ཆོས་ལས་མ་འདས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་སྐབས་སུའང་ཆོས་ཅན་སྣང་བ་དང་དེའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཀྱང་། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ་མེའི་ཚ་བ་དང་ཆུའི་གཤེར་བ་ལྟར་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་མ་གོ་ན། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་མདོ་ལས། བདེན་གཉིས་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་སྐྱོན་བཞི་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་དུས་ན་དེ་གཉིས་གསར་དུ་ཆུ་འོ་བཞིན་དུ་འདྲེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་ཀྱང་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བས་བསླད་པ་གློ་བུར་བའི་དྲི་མའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོག་མ་ནུས་པ་ལ། གྲོལ་ལམ་ཤེས་རབ་དང་། ཐབས་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྟོབས་ལས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་དབང་ པོ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་པར་གཟིགས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པར་གསལ་ཀྱང་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་རྟོགས་པ་ནི་སྣང་སྟོང་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་དུ་འཆར་བ་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ན། སྐབས་འདིར་ཡང་འགྲེལ་པ་ལས་འདིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་བསྟན་པ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་དང་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡང་མེད་ཅིང་རྫས་སུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་པྲ་ཕབ་པ་དང་མཚུངས་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེས་ལས། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགག་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན
Chinese
仅仅是显现的二者如黑白丝线般不混杂地并存，并非是法界，因为没有超出分别念的行境和二取。同样，在名言谛的场合，有法显现和其自性不成实二者，也从反体的角度各自不混杂地分为二，但从本体的角度来说并非不同，如火的热性和水的湿性一般，如果不理解显现的自性安住于空性中，如《解深密经》中所说，就会有执著二谛为异体的四种过失。如是，在证悟实相真谛无别平等性之时，并非是新如水乳般交融，而是诸法从本以来即是无二的法性，安住于法界的自性中，但因二取错乱所染，由于突发性的垢染之力而无法证悟无二，从解脱道智慧和方便道殊胜之力的作用，而使无二的真如得以显现。因此，瑜伽自在者们的行境中，诸法从不偏离证悟法界自性，却能无杂地照见一切有法，并且，虽然种种有相的显现清晰，却能证悟无有二取之相的遍一切种殊胜空性为同一体性，这便是显空无违、意义相同，以如实照见甚深中观之义的力量。因此，在此处，注释中说“在此，事物和非事物融为一体”，这表明了二谛无别，并且对于如此二谛无别的安住之法，没有任何执著实有和二取之相的行境，并且远离执著实体的分别念，与张开的翅膀相似的遍一切种殊胜空性法界，即是法性，因此远离刹那之分和相状，以自性而言无有生灭，如《中观根本慧论》中所说： 所说皆止息，心之行境灭， 不生亦不灭，法性涅槃。
English
The mere co-existence of the two appearances, unmixed like black and white threads intertwined, is not the dharmadhatu, for it does not transcend the realm of conceptualization and duality. Similarly, in the context of conventional truth, the phenomenon of appearance and its unestablished nature are distinguished as separate from each other from the perspective of their distinct characteristics, yet they are not different in essence, just as the heat of fire and the moisture of water are inseparable. If one does not understand that the very nature of what appears abides in emptiness, then, as stated in the Sutra Unraveling the Intent, there will be the four faults of clinging to the two truths as separate. Thus, at the time of realizing the indivisible equality of the true nature of reality, the two are not newly mixed like water and milk, but rather all phenomena are primordially the nature of non-duality, abiding as the nature of the dharmadhatu. However, due to being obscured by the delusion of dualistic appearance, one is unable to realize this non-duality because of the power of adventitious stains. It is through the power of the path of liberation, wisdom, and the path of skillful means, that the non-dual suchness is manifested. Therefore, in the realm of experience of yogic masters, all phenomena are realized as the nature of the dharmadhatu without wavering, and yet all phenomena are seen distinctly without being mixed. Although the various appearances with their characteristics are clear, they realize that the emptiness endowed with all supreme aspects, devoid of the signs of duality, is of one taste. This is the power of seeing the profound meaning of the Middle Way as it is, where appearance and emptiness arise as non-contradictory and of the same meaning. Therefore, in this context, the commentary states, "Here, things and non-things become mixed into one," which indicates the inseparability of the two truths. Furthermore, there is no nature of clinging to reality or dualistic signs in that state of inseparability of the two truths, and it is free from conceptual thoughts that grasp at substance. The emptiness endowed with all supreme aspects, similar to outstretched wings, is the dharmadhatu, which is the nature of phenomena. Therefore, it is devoid of momentary parts and characteristics, and by its own nature, it is without birth and cessation, as stated in the Root Wisdom: All that can be spoken ceases, And the sphere of mind ceases. Unborn and unceasing, Such is the nature of reality, nirvana.
Tibetan
་འདས་དང་མཚུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །སྤྱིར་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པར་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཞིག་ཡིན་དགོས་ཀྱི་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མི་རུང་བ་སུས་ཀྱང་རྟོགས་སླ་མོད་ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡ་གྱལ་སྟོང་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པ་དང་། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ལ་འདོད་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ནི་ཕྱི་མ་འདིར་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔ་མའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྐད་ཅིག་མའི་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གོ་བདེ་ཡི། ཕྱི་མའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྣང་བ་སྟོང་པ། རིག་པ་དང་དབྱིངས། བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པས། རིག་པ་དང་བདེ་བ་དང་སྣང་བའི་ཆ་ལ་སྐད་ཅིག་མའི་སྐྱེ་འགག་མེད་ པ་མི་འཐད་དེ། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་དང་། བདེ་བ་དང་། སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་ཡོད་པར་བསྙོན་མི་ནུས་པས་བརྟག་པ་ཡིན་ན་གནས་སྐབས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པར་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་པས་ན། གནས་སྣང་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མཐུན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ལམ་པའི་བློ་ལ་དེ་ལྟར་རིམ་ཅན་དང་སྐྱེ་འགག་གི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་ཡོད་པ་ནི་འགོག་ཏུ་མེད་ཀྱང་། དེས་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེའི་ཆ་གཅིག་མི་རྟག་ལ། ཆ་གཅིག་རྟག་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་མི་རྟག་གི་ཆ་གཉིས་ཡོད་ན་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་ག་ལ་ཡིན། ཐབས་ཀྱི་ཆ་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་རྣམས་དང་། བདེ་བ་དང་རིག་པ་དེ་དག་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་སྟོང་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་དང་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་སྐྱེ་འགག་ཏུ་བྱ་རྒྱུའི་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་དེ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་འགག་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་འགྱུར་ན་དེ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སྟོང་པའང་སྐྱེ་འགག་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དབྱེར་མེད་པ་མིན་ནོ་ཞེ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་རོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ཟུང་འཇུག་ཞེས་པ་དེ་ཅི་འདྲ་ཞིག་སྨྲོས་ཤིག་དང་ནམ་ཡང་འདྲེས་པ་དང་ཟུང་འཇུག་མེད་པ་སྔར་བརྗོད་པ་བཞིན་མངོན་དུ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཟུང་འཇུག་དང་དབྱེར་མེད་མེད་ན། དེ་འདྲའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟར་གོམས་ཀྱང་དངོས་འཛིན་སྤང་པ་དང་གཉིས་སྣང་ནུབ་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ཅི་ཡང་ཕན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས
Chinese
如是宣说，与（过去）相同。总的来说，所谓的法性，必须是无生无灭、自性存在的，而有生有灭的事物，谁都容易明白，不能作为一切事物的法性，即如是性。然而，对于法性，有人认为仅仅是二谛中的空性，有人认为二谛无别，前者只是进入后者的门径，并非究竟的法性。如果以前者的观点来看，容易理解没有刹那的生灭；如果以后者的观点来看，显现是空性，觉性和法界，乐和空性是双运，那么，觉性、乐和显现的部分没有刹那的生灭是不合理的。像觉性智慧、乐以及空色之显现等，在道的各个阶段，都有越来越增长的情况，这是无法否认的。如果进行考察，会觉得不可能存在于不同的阶段。因此，在达到佛地之前，对于道者的心来说，在任何情况下，显现都是一致的，以次第和生灭的方式显现是无法否认的。但这并不意味着二谛无别的实相的一部分是不常的，一部分是常的。如果有常与无常的两部分，那两者怎么会无别呢？方便的部分，即空色的显现，以及乐和觉性，与原本无生的空性智慧的部分无有差别，成为一体，对于要进行生灭的自性，连微尘许都没有，因此，它不会以自己的体性变成生灭之物，如果变成生灭之物，那么与它无别的空性也会变成生灭之物。如果说不是无别，那么请你说说你所说的融为一体和双运是什么样的，那么就像之前所说的那样，永远没有融合和双运会变得明显。如果没有双运和无别，那么无论如何习惯那样的空性，对于舍弃实执、消除二取之显现，以及证悟一切法为法界自性，都将毫无益处。那么，因为无自性的空性和体性无别，所以法
English
As it is said, it is the same as (the past). In general, what is called Dharmata must be something that exists naturally without arising or ceasing, but it is easy for anyone to understand that things that arise and cease cannot be the Dharmata, that is, Suchness, of all things. However, regarding Dharmata, some think it is only emptiness among the two truths, and some think the two truths are inseparable. The former is only a gateway to enter the latter, not the ultimate Dharmata. If viewed from the former perspective, it is easy to understand that there is no momentary arising and ceasing; if viewed from the latter perspective, appearance is emptiness, awareness and Dharmadhatu, bliss and emptiness are union, then it is unreasonable for the part of awareness, bliss, and appearance to have no momentary arising and ceasing. Like awareness-wisdom, bliss, and the appearance of emptiness-form, in the various stages of the path, there is an increasing growth, which cannot be denied. If examined, it will be felt that it is impossible to exist in different stages. Therefore, before reaching the Buddha-ground, for the mind of the practitioner, in any case, the appearances are consistent, and it is undeniable that they appear in a gradual and arising-ceasing manner. But this does not mean that one part of the reality of the inseparability of the two truths is impermanent and one part is permanent. If there are two parts, permanent and impermanent, how can the two be inseparable? The part of skillful means, that is, the appearance of emptiness-form, and bliss and awareness, are no different from the part of emptiness-wisdom that is originally unborn, and become one. For the nature to be arising and ceasing, there is not even a particle, so it will not become a thing of arising and ceasing by its own nature. If it becomes a thing of arising and ceasing, then the emptiness that is inseparable from it will also become a thing of arising and ceasing. If it is said that it is not inseparable, then please tell me what kind of integration and union you are talking about, then, as mentioned before, the absence of integration and union will become obvious. If there is no union and inseparability, then no matter how accustomed to such emptiness, it will be of no benefit to abandoning the clinging to reality, eliminating the appearance of duality, and realizing all phenomena as the nature of Dharmadhatu. Then, because of the emptiness of no self-nature and the inseparability of essence, the Dharma