Tibetan
་པོ་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་པའི་བདག་དེས་ལས་བྱས་པ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་དེར་སྨིན་པ་ན། བདག་གིས་བྱས་པ་བདག་ལ་སྨིན་པའི་ཐ་སྙད་དང་དོན་གཉིས་ཀ་གནོད་མེད་དུ་གྲུབ་པ་དང་། དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་དང་འབྱུང་བ་དམིགས་སུ་མེད་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འབྱུང་པ་ཡོད་པ་འགལ་བ་མེད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་དོན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཚུལ་གྱིས་སྐབས་འོག་མ་རྣམས་སུའང་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཆུད་མི་ཟ་བར་ཡོད་དེ། བྱེད་པ་པོ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡིས་རྣམ་པར་དམན་པའམ་དབེན་པ་ཡིན་པ་འགལ་ མེད་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེས་བུས་ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་ན་ལོ་ཏོག་སྨིན་པ་ཡོད་ལ། ཞིང་ལ་ས་བོན་དེ་འདེབས་པའི་བྱེད་པོ་སྐྱེས་བུ་དེ་ཡིན་པར་གྲགས་ཀྱང་། ས་བོན་འདེབ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སྐྱེས་བུའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་གྱི་གནས་སྐབས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱེས་བུའམ་གང་ཟག་གམ་བདག་གང་ཡང་མེད་ཅིང་། ཕུང་པོའི་གནས་སྐབས་དེ་ནི་ཆོས་དུ་མ་ཚོགས་པ་དང་། སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་བུར་གྱུར་པ་ཅུང་ཟད་མེད་ཀྱང་དུ་མའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་བྱེད་པ་པོར་བཏགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དོ། །ས་བོན་འདེབས་པ་པོ་དེས་ལོ་ཏོག་སྨིན་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚེ་སྔ་མ་ས་བོན་འདེབས་པའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་འགགས་པའི་ཕྱིར་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མིན་ཡང་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་མ་བརྟག་པར་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས་བདག་གིས་ས་བོན་བཏབ་པའི་འབྲུ་རྣམས་སྨིན་ནས་རང་གིས་ལོངས་སྤྱད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ལ། གཞན་དག་གིས་ཀྱང་མི་འདིས་རང་གིས་རྨོས་པའི་འབྲུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་དགེ་སྡིག་གི་ལས་བྱེད་པ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བའང་བྱེད་པ་པོས་དབེན་ཀྱང་ལས་རང་གིར་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་པ་ཡང་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལྟར་བྱེད་པོ་དང་སྤྱོད་པོར་འགྱུར་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐབས་འདིར་བདག་སྔ་མ་ལས་བདག་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་དང་། བདག་ཕྱི་མའི་དུས་སུ་བདག་སྔ་མ་འགག་ཅེས་མི་བྱ་སྟེ་སྐྱེ་འགག་ཡོད་ན་བདག་དངོས་པོར་གྱུར་བས་བདག་མེད་མི་འཐད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་འགག་གི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པས་སྔ་མ་ཕྱི་མར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་འཕོས་པའམ་འགྲོ་བ་པོ་མེད་ནའང་། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཐར་པའི་སླད་དུ་ལམ་ལ་འཇུག་ཅིང་འགོག་པར་འགྲོ་བ་ཡོད་ཅིང་། ཞེས་གསུངས་པ་
Chinese
被假立为我的那个我所造作的业，在后世的蕴聚相续中成熟时，我所造作的业成熟于我，名言和实义二者都无损地成立。虽然胜义中生和灭无所指，但依靠缘起而有生和灭，不仅没有相违，而且成为一体，以那种方式在之后的场合中也要了解。善与非善之业的果报成熟不会落空。作者以自性成立而显得薄弱或空虚，这是不矛盾的。因为在名言中，如果人于田地中播种，就会有庄稼成熟。虽然人们都说在田地里播种的那个人是作者，但是，从事播种行为的作者，除了人的蕴聚相续的那个阶段之外，没有任何其他的人或补特伽罗或我。蕴聚的那个阶段是多种法聚集，并且是刹那无常的，因此，即使没有丝毫的唯一作者，但在多种法的相续上假立作者，这在名言中是存在的。那个播种者在庄稼成熟后享用时，因为之前播种时的蕴聚相续已经灭尽，所以并不是作业者自己享用果实，但是，不观察蕴聚的相续，而执着“我”的想法，心想我所播种的谷物成熟了，自己享用。其他人也认为这个人正在享用自己耕种的谷物。同样，造作善恶之业和体验异熟果，虽然作者空虚，但业不超出自己的作用，也是依靠蕴聚的相续，要知道这样成为作者和受用者。此时，不应说从前一个我产生后一个我，以及后一个我存在时前一个我灭亡，如果存在生灭，我就会变成实有，因此不应理于无我。同样，因为实有之法具有生灭的自性，即使没有先前向后来的自性转移或行者，但为了所有众生获得解脱而进入道和走向寂灭是存在的，如是说。
English
When the karma created by that self, which is nominally designated as "I," ripens in the continuum of aggregates in a future life, both the designation and the meaning of "what I did ripens to me" are established without contradiction. Although in ultimate truth, there is no specific birth or arising, the fact that birth and arising exist due to dependent origination is not only not contradictory but also becomes one and the same. Understand this principle in the subsequent contexts as well. The ripening of the fruits of virtuous and non-virtuous actions is unfailing. It is not contradictory that the agent is diminished or empty by being established by its own nature. For example, nominally, if a person sows seeds in a field, there will be a harvest. Although it is said that the person who sows the seeds in the field is the agent, there is no person, individual, or self other than the state of the continuum of aggregates of the person who performs the act of sowing seeds. That state of aggregates is a collection of many dharmas and is impermanent from moment to moment. Therefore, even though there is not the slightest single agent, the imputation of an agent to the continuum of many dharmas exists nominally. When that sower enjoys the harvest after the crops have ripened, it is not the agent himself who enjoys the fruit, since the continuum of aggregates at the time of sowing the seeds has ceased. However, without examining the continuum of aggregates, one grasps at the idea of "I" and thinks, "The grains I sowed have ripened, and I am enjoying them." Others also think, "This person is enjoying the grain that he himself cultivated." Similarly, performing virtuous and non-virtuous actions and experiencing their results, although the agent is empty, the action does not go beyond its own function, and it is also dependent on the continuum of aggregates. Know that in this way, one becomes an agent and an enjoyer. In this context, one should not say that the later self arises from the earlier self, or that the earlier self ceases when the later self exists. If there were arising and ceasing, the self would become a real entity, and therefore the absence of self would not be reasonable. Similarly, since phenomena that are real have the nature of arising and ceasing, even if there is no transference or goer of the earlier nature to the later, it is said that there is entering the path and going to cessation for the sake of liberation for all beings.