Tibetan
ག་ཡིན། །དེ་བཞིན་བདེ་སྡུག་སོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མི་འདྲ་བ་ཡང་འབྱུང་མི་སྲིད་པ་དོན་གྱིས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་གནས་སྐབས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་གྱུར་པས་བདག་དེ་མི་རྟག་ཅེས་ཁྱེད་ཅག་གིས་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག །གལ་ཏེ་བདག་ངོ་བོས་ཡོད་ཅིང་དེ་ཡུལ་རིག་པར་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་གྱུར་ན། ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པའི་དུས་སུ་བདག་འདི་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བ་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་རྨོངས་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་སྟེ། ངོ་བོས་གྲུབ་ཅིང་རྟག་པའི་བདག་དེ་ལ་སད་པའི་དུས་སུ་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་དེ་བཞིན་དུས་རྟག་ཏུ་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་ཅིས་མ་ཡིན་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རིགས་པས་དཔྱད་ན་ངེས་པར་བདག་འདི་ཡུལ་དུས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་ཞིང་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་གཙོ་བོ་དང་རྟག་པ་དང་ནི། སྔོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པའི་ཤུགས་སམ་བྱ་བ་དག་དང་བཅས་པ་མིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཞུགས་པའི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་མུ་སྟེགས་པས་བདག་དེ་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་བྱས་ནས་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ས་བོན་དམ་པོར་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཅིང་། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་སྨྲ་བ་ཡི། །ཤཱཀྱ་བ་རྣམས་བདག་མེད་ན། །མཐོ་རིས་ཐར་བ་ལ་དགོས་པའི། །འབད་པ་དོན་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་འགག་ན་འགགས་ གྱུར་ལས། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལས་གསུངས་པ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཟབ་མོ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་གནོད་མེད་བསླུ་མེད་དུ་ཡོད་པའི་བདེན་གཉིས་འགལ་མེད་ཀྱི་དོན་གསུངས་པ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ནི། འགོག་པ་སྟེ་ངོ་བོ་མེད་པའམ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དོམ་དམ་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་ལས་འགོག་པའམ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་དག་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཕན་ཚུན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གཞག་འཇོག་གི་རྒྱུ
Chinese
是什么呢？同样，痛苦和快乐等情况的不同也是不可能发生的，实际上是知道的。因此，你们应该认识到，由于它是处于不断变化的状态，所以“我”是不恒常的。如果“我”是自性存在的，并且具有认知对象等功能，那么在深度睡眠时，这个“我”如何会变得愚昧，而不进行任何通过感官意识来认知对象等活动呢？对于自性成立且恒常的“我”来说，既然在清醒时具有活动，为什么不能像这样永远具有活动呢？像这样通过理智进行分析，必须认识到这个“我”不是在所有时间和地点都存在，并且主宰和遍布一切的主宰者，以及恒常的，也不是与先前行为的力量或活动相关的。此外，所有众生的相续中，从无始以来就存在的俱生我执，以自身相续的蕴为对境，执着于“我”的想法，在此基础上，外道认为“我”是自性成立的，并虚构了恒常和遍布等概念，这种遍计的我执就像是珍视轮回的坚固种子一样。他们说：如果说蕴是刹那生灭的，夏迦巴（释迦牟尼的追随者）们认为没有“我”，那么为了获得天界和解脱所作的努力将变得毫无意义。并且，如果灭亡了，如何能产生结果呢？他们这样说。然后，佛陀薄伽梵的经典中说：甚深的缘起之法，超越了常断二边，自性成立的微尘许也不存在，但所有的名言安立都无害且真实存在的，宣说了二谛无违的意义。缘起之法是止息，即无自性或在胜义谛中不成立。虽然在胜义谛中不成立，但在名言中，依靠因缘聚合而生起。任何在名言中生起的，都是止息或无自性的。因此，这些不是能生和所生的因果关系，而是通过互相依赖而存在的方式进行安立的。
English
What is it? Similarly, it is impossible for different situations such as suffering and happiness to occur, which is actually known. Therefore, you should realize that since it is in a state of constant change, the "self" is impermanent. If the "self" were self-existent and had functions such as perceiving objects, then how would this "self" become ignorant during deep sleep, without performing any activities such as perceiving objects through sensory consciousness? For the self that is self-established and permanent, since it has activity when awake, why can't it always have activity like this? Analyzing in this way through reason, it must be recognized that this "self" does not exist in all times and places, and that the ruler who dominates and pervades everything, and is permanent, is also not related to the power or activities of previous actions. Furthermore, in the continuum of all sentient beings, the co-emergent ego-grasping that has existed since beginningless time, with the aggregates of one's own continuum as the object, clings to the idea of "I." On this basis, the non-Buddhists consider the "self" to be self-existent and fabricate concepts such as permanence and pervasiveness. This imputed ego-grasping is like cherishing the firm seed of samsara. They say: If it is said that the aggregates are momentary, and the Shakyas (followers of Shakyamuni) believe there is no "self," then the efforts made to attain heaven and liberation will become meaningless. And, if it ceases, how can it produce results? They say this. Then, the sutras of the Buddha Bhagavan say: The profound Dharma of dependent origination, which transcends the extremes of permanence and annihilation, does not have even a particle of self-existence, but all nominal establishments are harmless and truly existent, explaining the meaning of the two truths without contradiction. The Dharma of dependent origination is cessation, that is, without self-nature or not established in the ultimate truth. Although it is not established in the ultimate truth, in conventional truth, it arises depending on the aggregation of causes and conditions. Whatever arises in conventional truth is cessation or without self-nature. Therefore, these are not cause-and-effect relationships of producer and produced, but are established through the way of existing in mutual dependence.
Tibetan
་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པ་སྟེ། གང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་རང་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་གནས་པ་ཡིན་གྱི་འདི་ལས་ལོགས་སུ་དགག་བྱ་གཞན་ཅི་ཞིག་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། བུ་རམ་རང་བཞིན་མངར་བ་དང་། །མེ་ཡི་རང་བཞིན་ཚ་བ་ལྟར། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་བར་མི་བྱེད་ཀྱི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་འགོག་པའམ་མ་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དེའི་གནད་ཀྱིས་སྣང་བར་ཤར་བའམ་སྣང་རུང་བ་ཡིན་གྱི། མི་སྟོང་བའམ་རང་གི་ངོ་བོས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་ན་བརྟེན་ནས་འབྱུང་དགོས་པ་མ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོས་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་དགོས་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་ཞིག་ཡུལ་དུས་གང་དུའང་མི་སྲིད་པས་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བར་ཤར་བ་དང་། བརྟེན་ནས་བྱུང་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་ཏུ་སོང་བ་ནི་དབུ་མའི་ ལམ་སྟེ། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་འམ་ཕྱོགས་གང་རུང་རེར་ལྷུང་བ་མིན་པས་སྟོང་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་གྱི་དགོངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དབུ་མར་སྨྲ་བའི་མཁས་པ་དག་གིས་སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འཆར་བའི་ཐ་སྙད་བཏགས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་གོ་བར་བྱས་ནས་འགྲེལ་བར། འགོག་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་དེ། ཞེས་སོགས་དང་། སྐྱེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་འབྱུང་བ་ཡོད་དེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཆད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐབས་འདིར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྔ་མ་འགོག་པ་ལས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་དང་། ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ལས་སྔ་མ་འགོག་པ་ཞེས་བཤད་ནས། ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེ་འགག་གི་སྟེང་ནས་ལས་བྱེད་པ་པོ་སྔ་ཕྱིར་འཕོ་བ་མེད་ཀྱང་ལས་བྱེད་པ་པོ་ལ་སྨིན་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཐད་ཚུལ་གྱི་སྟེང་ནས་འཆད་པའང་ཡོད་དོ། །འདིར་ཁམས་གསུམ་སྲིད་པར་འཁོར་བའི་ཚེ་ན། གང་ཟག་གི་བདག་དང་། བདག་གི་བའི་ཆོས་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཀྱང་། ཁ་ཐོན་དང་མར་མེ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བ་ཡོད་ཅིང་། དེའི་ཕྱིར་ལས་བྱེད་པ་པོའི་བདག་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་ཕུང
Chinese
是作为果的方式所说的。所谓空性，是指这些显现的事物，各自以其自性而安住于无自性之中，并非在此之外另有应遮遣之物被遮遣的空性，不是此（事物）的自性。如蔗糖自性甜，火焰自性热。如是诸法之自性，宣说为空性。如是说，空性并非使诸法变为空，而是诸法皆空。如是，以自性而遮止或不生。如是，以自性而空之要点，而显现或能显现。若非空性，或以自性而真实成立，则非必须依赖而生，若以自性于一切时处显现，然如是之显现于任何时处皆不可能，故以空性之要点而显现为缘起的显现。以依赖而生之显现之要点为空性，无有相违，成为一义，乃是中观之道。不堕于显现与空性、常与断等任何一边或一方，故应如空性四合之意而了知。对此，中观论师们将空性立名为显现为因果。如是理解之后，于注释中说，灭法诸法无我等，以及生法诸法有生等，应知是就二谛而解释。此处，缘起之事物诸法，说是前灭后生，后生前灭。名言中，虽无从因果生灭之上作业者前后转移，然亦有从业者成熟等之安立成立之理而解释。此处，于三界轮回之时，虽无有补特伽罗之我和我所之法眼等之自性，然如灯焰和酥油等之方式，有缘起之蕴流生起和产生，因此，虽无作业者之我以自性成立，然蕴
English
It is said as the way of the result. What is called emptiness means that these appearing things abide without self-nature by their own nature. It is not that there is another object to be negated apart from this, and the emptiness that is negated is not the self-nature of this (thing). Just as the nature of sugarcane is sweet, and the nature of fire is hot. Thus, the self-nature of all things is said to be emptiness. As it is said, emptiness does not make all things empty, but all things are empty. Thus, it is prevented or unborn by its own nature. Thus, the key to being empty by its own nature is that it appears or can appear. If it is not empty, or if it is truly established by its own nature, then it does not have to arise dependently. If it appears in all places and times by its own nature, then such an appearance is impossible in any place or time. Therefore, the key to emptiness is that it appears as the appearance of dependent origination. The key to the appearance of dependent origination is emptiness, which is not contradictory and becomes one meaning, which is the Middle Way. It does not fall into any side or direction such as appearance and emptiness, permanence and annihilation, so it should be understood according to the meaning of the four combinations of emptiness. To this, the scholars who speak of the Middle Way have named emptiness as appearing as cause and effect. After understanding in this way, it is said in the commentary that the Dharma of cessation is without self, etc., and that the Dharma of arising has arising, etc. It should be understood that this is explained in terms of the two truths. Here, the Dharma of dependent origination is said to be the former ceasing and the latter arising, and the latter arising and the former ceasing. In name, although there is no transfer of the agent from the cause and effect of arising and ceasing, it is also explained from the point of view of the establishment of the ripening of the agent. Here, when wandering in the three realms of existence, although there is no self-nature of the individual's self and the Dharma of self, such as the eye, etc., in the manner of a lamp flame and butter, etc., there is a stream of aggregates arising and arising dependently. Therefore, although the self of the agent is not established by its own nature, the aggregates