Tibetan
་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་གི་ལྟོས་བཏགས་པ་དང་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་འཆད་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་དེ་དག་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་མི་འཇུག་གོ། དེའི་ཚུལ་གསུངས་པ། འདིར་གང་གི་དུས་ན་དམ་བཅའ་ཡི་བརྗོད་པ་ཡོད་པ་དེའི་དུས་ན་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་མེད་ཅིང་། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་དུས་ན་དམ་བཅའི་ཚིག་མེད་ལ། དམ་བཅའ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དཔེར་ན་དམ་བཅའི་སྐད་དོ། །པྲ་ཏི་ཛྙཱ་ཞེས་བརྗོད་ཚེ་པྲ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཕྱི་མ་གཉིས་མེད་པ་དང་། དེར་མ་ཟད་པ་དང་ར་དང་སྲོག་གི་ཨ་ཡིག་ཀྱང་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་ ལས་ཅིག་ཆར་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་རིམ་པར་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མ་སྐྱེས་པའམ་ཤི་བའི་བུས་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པ་བཞིན་གང་མེད་པ་ཞེས་དམ་བཅའ་གང་གི་དུས་སུ་གཏན་ཚིགས་གང་མ་སྐྱེས་པའམ་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་གང་གི་དུས་སུ་དམ་བཅའ་བརྗོད་པ་འགག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གཏན་ཚིགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་བཏགས་པ་ཙམ་མིན་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱེད་དེ་བྱེད་པ་མེད་དོ། །ཚུལ་འདིའི་སྒོ་ནས་དཔྱད་ན་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ། མཚན་ཉིད་དང་མཚོན་བྱ། བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད། གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལྟོས་བཏགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་འགྲུབ་ཀྱི་ལྟོས་བཏགས་མ་ཡིན་པར་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡོད་དགོས་ན་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་ཅིང་། གཅིག་གིས་གཅིག་བསྐྱེད་པ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སོགས་ཡིན་དགོས་ཀྱང་དེ་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡོད་དུས་རྒྱུ་འགག་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་ཁས་ལེན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཞེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་གཏན་མེད་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཞེས་པ་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུའི་བྱེད་པ་འགགས་ཟིན་ཏེ་འབྲས་བུ་བྱེད་མི་དགོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་དཔྱད་ན་འབྲས་བུ་ནི་རང་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལས་མ་ཡིན། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་མ་ཡིན། རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིག
Chinese
如果以自性成立的观点来批评，那么以观待和相违的区分来解释，这些过失在任何情况下都不会成立。关于其中的道理，这里在立宗的陈述存在的时候，作为理由的陈述就不存在；在陈述理由的时候，立宗的词句就不存在。没有立宗的理由，它又是谁的能立呢？因为这两者不是同时存在的法。这就像立宗的声音。当说“Pratijñā（梵文天城体：प्रतिज्ञा，梵文罗马拟音：pratijñā，汉语字面意思：立宗）”的时候，当说“Pra”的时候，后面的两个就不存在了。不仅如此，“Ra”和元音“A”也依次出现，不是同时存在的。同样，陈述的字母是依次生灭的。就像未出生或已死的儿子不能做事一样，当不存在的时候，也就是在立宗不存在的时候，理由没有产生；或者在陈述理由的时候，立宗的陈述已经消失。像这样的理由，如何能以自性来完成所要证明的事情，而不仅仅是假立呢？这是不可能的。如果从这个角度来分析，世俗名言的因和果、体相和所表、所要证明的和能证明的、理由和立宗等等，都是通过观待而成立的，如果不是观待，而是以自性成立，那么就必须是同时存在，并且一个产生另一个，或者成为能立等等，但这是不可能的。因此，不是仅仅假立的，而是以自性成立的因，不会变成果，因为在果存在的时候，因已经消失不存在了。那么，是否承认从无因而生呢？不是的，所谓“从无因而生”，在名言中并不是指完全没有因，因和果的作用并不是其他的意思，而是在果存在的时候，因的作用已经停止，不需要产生果了。这样，以自性成立的因不会变成果，在名言中，也不会从无因而生。因此，如果从胜义谛的角度来分析，果不是从自身产生，同样也不是从他者产生，也不是从自身和他者两者产生，也不是无因的，如是应知。
English
If criticisms are made from the perspective of inherent existence, then these faults will not apply in any way when explained through the distinctions of dependence and contradiction. Regarding the reason for this, here, when the statement of the proposition exists, the statement of the reason does not exist; and when the reason is stated, the words of the proposition do not exist. Without a proposition, whose proof is the reason? Because these two are not subjects that exist simultaneously. This is like the sound of the proposition. When saying "Pratijñā" (Sanskrit Devanagari: प्रतिज्ञा, Sanskrit Romanization: pratijñā, Literal Chinese meaning: proposition), when saying "Pra," the latter two do not exist. Moreover, "Ra" and the vowel "A" also appear sequentially, not simultaneously. Similarly, the letters of speech arise and cease sequentially. Just as an unborn or dead son cannot perform actions, so too, when something is absent, that is, when the proposition is absent, the reason has not arisen; or when the reason is stated, the statement of the proposition has ceased. How can such a reason, not merely nominally but inherently, accomplish the task of proving what is to be proven? It cannot. If analyzed in this way, all worldly conventions such as cause and effect, characteristic and what is characterized, what is to be proven and what proves it, reason and proposition, are established through dependence. If they were not dependent but inherently existent, they would have to exist simultaneously, and one would have to generate the other, or be the proof, etc., but this is impossible. Therefore, a cause that is not merely imputed but inherently existent does not become an effect, because when the effect exists, the cause has ceased and is absent. Then, do you accept that it arises from no cause? No, the term "arising from no cause" does not mean the complete absence of a cause in conventional terms. The function of cause and effect is not something else, but when the effect exists, the function of the cause has ceased, and it is not necessary to produce the effect. Thus, a cause that is inherently existent does not become an effect, and in conventional terms, it does not arise from no cause either. Therefore, if analyzed from the ultimate perspective, the effect does not arise from itself, nor does it arise from another, nor does it arise from both itself and another, nor is it without a cause. Thus it should be understood.
Tibetan
ས་པས་གྲུབ་སྟེ། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་མེད་པ་བརྟེན་འབྱུང་གི་རིགས་པ་འདིས་བྱེད་པ་པོ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་དང་། རྒྱུའི་བྱེད་པ་རྟག་པ་སུན་དབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །སྐབས་ འདིར་བླ་མ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་འབྲུ་གཉེར་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཞིག་སྣང་ཡང་འདི་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པར་གཞུང་གི་བབ་ཀྱིས་དངོས་སུ་གསལ་ཞིང་། ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བྱས་ན་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་འཕྲད་མ་འཕྲད་བརྟག་པ་འདི་ལྟག་ཆོད་ཉེར་བཞི་བཤད་པའི་ནང་ཚན་གཅིག་ཡིན་ལ། འདི་འདྲའི་ལྟག་ཆོད་དེ་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སོགས་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལ་སུན་འབྱིན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ལྟོས་ནས་བཏགས་པར་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལ་སུན་འབྱིན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བསྟན་པ་འདིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་སྣང་བ་ལ་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་སྣང་བ་འགོག་མེད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་འདི་ལ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་སྐྱོན་མེད་དུ་རུང་ཞིང་གང་གིས་ཀྱང་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་ལ་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མི་རུང་ཞིང་སུན་དབྱུང་ནུས་པར་བསྟན་པའི་དོན་ཟབ་མོ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ད་ནི་བདག་སུན་དབྱུང་བ་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གཅིག་པུ་ནི་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན། སུ་ཡང་གཉེན་དང་བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དུས་གང་དུ་ཡང་བདག་དེ་ཡོད་པས་དེ་དང་བྲལ་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དུས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་གཅིག་པུ་ཆ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་ཐམས་ཅད་ལའང་ཁྱབ་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མྱོང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་སོ་སོའི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་སོ་སོ་ཡིན་པས་གཅིག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱིས་མྱོང་མི་དགོས་སོ་ཟེར་ན་དུ་མ་དེ་རྣམས་རང་རང་སོ་སོའི་ངོ་བོར་གྱུར་བས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་འགྲོ་བའི་བདག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་འདི་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན། རྟག་པ་ནི་རང་གི་ངང་ཚུལ་གཅིག་ལས་གནས་ སྐབས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་འདོད་པའི་མདའ་ཡིས་བསྣུན་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་དུ་ཅིས་རབ་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་འགྱུར་མི་སྲིད་ན་ཡང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་བཅུར་སྒྲུབ་ལེར་འཆད་འགྱུར་ལྟར་འདོད་པས་མདས་མ་བཏབ་པ་རྟག་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་གྱུར་པ་སུ་ཞི
Chinese
由地组成，四边之生以理智无法衡量，此缘起之理，驳斥了作者以自性成立和常恒的因之作用。如是说。此时，虽然显现出诸多前代上师们取词方式的不同，但此以胜义谛观察的角度，由经论的体例真实显明。若仅是名言，则观察论式与所立是否相符，是二十四种颠倒观察中的一种。此等颠倒观察，对于承许誓言与论式、因与果等以自性成立的宗派来说，会成为一种驳斥；而对于承许依待假立的宗派来说，则不会成为驳斥。以此显示，对于认为缘起之显现虽无四边之生，但显现不可阻挡的宗派来说，一切名言都无过失，且任何事物都无法驳斥；而对于承许以自性成立的宗派来说，一切名言都不成立，且能够驳斥，应当了知这是甚深之义。现在宣说驳斥我。如果唯一之我遍及一切处时，又如何感受与亲友分离的痛苦呢？因为无论在何处，我都在那里，所以不可能存在与我分离而前往他处的处所。另外一个过失是，所有有情相续中的唯一无分之我，以无分的方式遍及一切，因此一个有情感受的痛苦等，所有有情也都会感受到。如果说，因为每个有情相续中的我是各自不同的，所以一个有情的痛苦不必由所有有情感受，那么这些众多的我，因为各自成为各自的自性，所以会不存在遍及一切处的我。如果此我是常恒的，那么常恒之物不会从自身的一种状态转变为另一种状态，因此被欲望之箭射中的状态又怎会剧烈变化呢？即使不可能变化，但众生有贪欲的十种状态，如《集量论》中所说，因此没有被箭射中，常恒不变的又是谁呢？
English
It is composed of earth. The four kinds of birth cannot be measured by reason. This principle of dependent origination refutes the agent's self-established nature and the permanent function of the cause. So it is said. At this time, although there are many different ways in which the former lamas took the words, it is clearly revealed by the style of the scriptures that this is done from the perspective of ultimate analysis. If it is only a nominal term, then examining whether the argument and the thesis are consistent is one of the twenty-four kinds of inverted observations. Such inverted observations will become a refutation for those who accept that the pledge and the argument, the cause and the effect, etc., are established by their own nature; and it will not become a refutation for those who accept the imputed dependence. This shows that for those who believe that the appearance of dependent origination has no four kinds of birth, but the appearance is unstoppable, all nominal terms are flawless and nothing can refute it; while for those who accept that it is established by its own nature, all nominal terms are untenable and can be refuted. It should be understood that this is a profound meaning. Now it is said to refute the self. If the one self pervades all places and times, how can one experience the pain of separation from relatives? Because wherever one goes, the self is there, so there can be no place where one can be separated from the self and go elsewhere. Another fault is that the one indivisible self in the continuum of all sentient beings pervades everything in an indivisible way, so the suffering experienced by one sentient being, etc., will also be experienced by all sentient beings. If it is said that because the self in the continuum of each sentient being is different, the suffering of one sentient being does not have to be experienced by all sentient beings, then these many selves, because each becomes its own nature, there will be no self that pervades all places. If this self is permanent, then a permanent thing will not change from one state of itself to another, so how can the state of being shot by the arrow of desire change drastically? Even if it is impossible to change, sentient beings have ten states of desire, as stated in the Compendium on Valid Cognition, so who is it that is not shot by the arrow and is always unchanging?