Tibetan
སྣ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཀྱེ་མི་ཡི་བདག་པོ་བྱེད་པོ་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱིས་འདོད་པས་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྣང་བའི་གཟུགས་ཡིན་པར་རིགས་པས་གྲུབ་བོ། །དབང་ཕྱུག་པ་ལ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་རིགས་པ་འདིས་ཁྱབ་འཇུག་པ་དང་རཧྨ་ཎ་སོགས་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་གིས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་བྱས་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རྩད་ནས་ཁེགས་པ་ཡིན་པས་འདིར་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་རང་ལུགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་ཤིང་རྒྱུ་མེད་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་སྐྱེ་བར་གསུངས་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རང་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པའམ་འདུས་པའམ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་འདི་ལས་ནི་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་ཟླ་བའི་འོད་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཡི་ཆུ་ཤེལ་ལས་ཀྱང་ཆུ་རུ་འགྱུར་ཏེ། ཀྱང་ཡིག་གིས་མེ་ཤེལ་ལས་མེ་འབྱུང་བ་ཡང་བསྟན་ཏོ། །མེ་ལོང་དྭངས་པ་དག་ལས་བྱད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་བ་དང་། གཞན་གྱིས་སྐྱུར་བའི་རོ་ཟོས་པ་ཡིད་ལ་བསམ་པའི་རྒྱུ་ལས་གཞན་གྱི་ལྕེ༷་ལས་ཆུ་འཛག་པ་དང་། ཁྲོན་པ་དང་ཁང་སྟོང་རི་ཡི་དྲུང་དུ་རང་གི་སྒྲ་བསྒྲགས་པ་ལས་ཅིག་ཤོས་སྒྲ་བརྙན་འབྱུང་བ་དང་། དག་པའི་ས་བོན་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ནི་མྱུ་གུར་འགྱུར་རོ། །རྡོ་ཁབ་ལེན་ལས་ཀྱང་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའམ་འདུས་པའི་ལྕགས་ཀྱི་ཐུར་མ་དག་ནི་གཡོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་གྱི་བྱེད་པོའམ་སྐྱེས་བུའི་བསམ་པའམ་འདོད་པས་དངོས་པོ་འདི་དག་ལ་འདི་ལྟར་འགྱུར་ བར་བྱས་པ་ཅི་ཡང་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་ནུས་པ་འདི་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་གནས་སུ་བྱེད་པ་པོ་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སྤྲུལ་པ་མིན་ཏེ་དངོས་པོ་རང་རང་གི་རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེས་རྒྱུ་ཡོད་པར་གྲུབ་ལ། དེ་ལྟ་ན་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་མི་མཚུངས་ཏེ་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་གིས་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ནི་བྱེད་པོ་རྟག་པ་རང་དབང་བས་གཞན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་བསླུ་མེད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ན་ཡང་། ཡང་དག་པར་དཔྱད་ན་རྟག་ཆད་དང་འགྲོ་འོང་སོགས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་བྱེད་པོ་རྒྱུ་དང་བྱ་བ་འབྲས་བུ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གདགས་པ་འདི་དག་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཚུལ་ནི། འབྲས་བུ་རྒྱུའི་དུས་ན་ཡོད་པའམ་མེད་པ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྟག་ན། རྒྱུ་ཡི་རང་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ན་བྱ་མི་དགོས་ཤིང་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་རང་དུས་ན་ཡོད་པའི་ས་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་རྫས་རྣམས་བུམ་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་བུམ་པ་གྲུབ་ཟིན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་སྣམ་བུའི་སྣལ་མ་སོགས་ཀྱང་ངོ་། །འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་དེའི་འབྲས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ་རུས་སྦལ་གྱི་སྤུ་བཞིན་དུ་རྒྱུས་སྐྱེད་མི་ནུས་སོ། །འབྲས་བུ་གཏན་མེད་མིན་ཡང་རྒྱུའི་རང་དུས་ན་མེད་པ་དེ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པས་མེད་པ་བསྐྱེད་པར་རིགས་སོ་སྙམ་ན། རྒྱུའི་རང་དུས་ན་མེད་པ་དེ་རྒྱུ་འགག་ནས་མེད་པའི་རྗེས་སུ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་སྔོན་སོང་དེས་སྔར་མེད་པ་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་ངེས་པར་རྒྱུས་མེད་པར་བསྐྱེད་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡོད་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པར་རིགས་པ་མིན་པ་དེ་བཞིན་རྒྱུ་འགག་ནས་མེད་པའི་དུས་སུ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པར་དེ་བས་མི་ རིགས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུ་གང་གི་མཐུ་ལས་འབྲས་བུ་གང་སྣང་བ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བརྗོད་ཀྱང་བརྟགས་ན་རྒྱུས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་མཚན་མ་མི་དམིགས་པས། རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་སོགས་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་དེས་བུམ་སོགས་དངོས་པོར་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ཚུལ་དང་གཏན་མི་འདྲ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྒྱུ་ཡོད་པར་སྨྲས་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་སྟེ་མུ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་སྐྱེད་པར་མི་རིགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་མུ་ནི་འདིའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཁེགས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ལ་བདེན་དངོས་མེད་པར་བརྗོད་པ་ལ། དངོས་སྨྲ་བ་དག་གིས་བརྒལ་བ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ཚུལ་ལ་དཔྱད་ནས་བ
Chinese
各种各样的事物都会发生，但这不是因为人主、造物主自在天等的主观意愿，而是因为众生各自共同和不共同的业力所显现的现象，这在理证上是成立的。对于自在天派所说的，用这种道理可以完全驳斥遍入天和梵天等，认为由一个造物主创造了整个世界的观点，因此在这里稍微详细地说明一下。然后，佛教的自宗认为，一切法不是由其他的造作者所造，也不是无因而生，而是以缘起的方式产生的。事物是由于自身产生的原因和条件聚合、聚集或正确结合，才会产生这样的结果。例如，月光与正确结合的水晶也能变成水。用“也”字也表示了火水晶也能生火。从清澈的镜子中会显现面容等事物的影像。吃了别人给的酸味食物，由于心中思念的原因，别人的舌头会流口水。在井、空房子或山脚下发出自己的声音，会产生回声。清净无损的种子与土地和水等正确结合，就会变成幼苗。磁石与正确结合或聚集的铁针也会移动。这些都是缘起的规律，而不是造物主或人的想法或意愿使这些事物变成这样的。 那么是什么呢？缘起的事物各自的力量，不是三有之中的任何其他造作者所创造的，而是事物各自的自性或规律。这样，通过说明诸法是由因产生的，就成立了有因。如果这样，自在天也是因，有什么矛盾呢？这不一样，认为自在天作为因产生果，是因为造作者是常恒自在的，所以能造作其他事物。而缘起之因产生果，是无欺地显现的。
English
All sorts of things will happen, but this is not due to the subjective will of the lord of men, the creator, Ishvara, etc., but because the phenomena that appear are due to the common and uncommon karma of each sentient being, which is established in reason. Regarding what the Ishvara school says, this kind of reasoning can completely refute Vishnu and Brahma, etc., who believe that the entire world was created by a single creator, so I will explain it in a little more detail here. Then, the Buddhist own school believes that all dharmas are not created by other creators, nor do they arise without a cause, but arise in the manner of dependent origination. Things are due to the aggregation, gathering, or correct combination of the causes and conditions that produce themselves, and this is how this result will arise. For example, moonlight and the correct combination of crystal can also turn into water. The word "also" also indicates that fire can also be produced from fire crystal. Images of things such as faces will appear from clear mirrors. After eating sour food given by others, the tongue of others will drool due to the thought in the mind. Making one's own sound in a well, empty house, or at the foot of a mountain will produce an echo. A pure and undamaged seed, when properly combined with soil and water, etc., will turn into a seedling. A magnet and a properly combined or gathered iron needle will also move. These are the laws of dependent origination, not the creator or the thoughts or intentions of people that make these things become like this. So what is it? The power of each of the dependently originated things is not created by any other creator in the three realms, but is the self-nature or law of each thing. In this way, by explaining that all dharmas arise from causes, it is established that there are causes. If so, what contradiction is there in Ishvara also being a cause? This is not the same, believing that Ishvara as a cause produces the effect, because the creator is permanent and independent, so he can create other things. And the cause of dependent origination produces the effect, which appears without deception.
Chinese
然而，如果仔细分析，由于远离常断和来去等边，所以作者因和作业果在自性上都不成立。如何将这些因和果安立为不存在的事物呢？如果考察果在因位时是存在还是不存在，那么在因的自位时，果是不存在的。如果存在，则不需要造作，正如瓶子在自位时存在的土等微粒不会变成瓶子的因，因为果是瓶子已经成立的法。同样，毛织品的线等也是如此。如果果不存在，则不会成为那个因的果，如同龟毛一样，因不能产生。如果认为果不是完全不存在，但在因的自位时不存在，因此因产生了它，所以可以认为产生了不存在之物，那么在因的自位时不存在，因灭尽后，在不存在之后存在，这仅仅是安立为先前已逝的因产生了先前不存在的果，并非一定是因产生了不存在之物，因为如同因存在时不能产生一样，因灭尽后在不存在之时，因产生就更不合理了。 因此，虽然说从任何因的力量显现出任何果，就称之为因和果，但如果考察，因产生果的作用，以及果依赖于因而产生的相状都不可得。因此，认为因自在等实有成立的事物，能产生瓶等实有成立的果的因果安立方式，与此完全不同，所以在世俗中虽然说因存在，也没有与说自在是因相同的机会。果成为存在和不存在二者的自性，在任何情况下都不存在，因为二者互相排斥而相违，所以是二者在任何情况下都不可能。因此，从因产生果，无论是存在、不存在，还是果是存在和不存在二者，这三种情况都不合理，所以因果二者在本体上都不成立。非二的边是由此暗示而遮破的。如此宣说因果没有真实存在，实事论者们驳斥道：考察因产生果的方式后，
English
However, if carefully analyzed, since it is free from extremes such as permanence and annihilation, and coming and going, neither the agent cause nor the action effect are established by their own nature. How can these causes and effects be established as things that do not exist? If we examine whether the effect exists or does not exist at the time of the cause, then the effect does not exist at the time of the cause itself. If it exists, then there is no need for creation, just as the particles of earth, etc., that exist at the time of the pot itself do not become the cause of the pot, because the effect is the nature of the pot that has already been established. Similarly, the yarn of wool, etc., are also the same. If the effect does not exist, then it will not become the effect of that cause, just like the hair of a tortoise, the cause cannot produce it. If it is thought that the effect is not completely non-existent, but does not exist at the time of the cause itself, therefore the cause produces it, so it can be considered that it produces something that does not exist, then what does not exist at the time of the cause itself, exists after the cause has ceased and after non-existence, this is merely established as the effect of the previously passed cause producing what did not exist before, it is not necessarily that the cause produces what does not exist, because just as it is not reasonable to produce when the cause exists, it is even more unreasonable for the cause to produce when the cause has ceased and at the time of non-existence. Therefore, although it is said that whatever effect appears from the power of any cause is called cause and effect, if examined, the action of the cause producing the effect, and the characteristic of the effect depending on the cause to arise are not found. Therefore, the way of establishing cause and effect, which believes that the cause, such as the self-existent, etc., which are established as real things, can produce the effect, such as the pot, etc., which are established as real things, is completely different from this, so although it is said that the cause exists in conventional truth, there is no opportunity to be the same as saying that the self-existent is the cause. It is completely non-existent for the effect to become the nature of both existence and non-existence, because the two are mutually exclusive and contradictory, so it is impossible for it to be both in any way. Therefore, from the cause producing the effect, whether it is existence, non-existence, or the effect is both existence and non-existence, none of these three situations are reasonable, so neither cause nor effect are established in their own essence. The edge of non-duality is refuted by this implication. Thus, when it is said that there is no true existence in cause and effect, the realists refute it: After examining the way in which the cause produces the effect,