Tibetan
བདེ་ཚད་མེད་པའི་རླན་གྱིས་ཁྱད་པར་ཡང་འགྱུར་ལ་ཉོན་མོངས་ཆུང་ཞིང་ནང་གི་དབེན་པའི་དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྗེས་མཐུན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེར་ཞི་གནས་དེ་ལྟ་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱིས་དངོས་སམ། ཉམས་སམ། རྨི་ལམ་དུ་ཡང་སངས་རྒྱས་མཐོང་ཞིང་ཆོས་ཐོབ་པས་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ན་ལྷག་མཐོང་གི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དང་པོར་ཞི་གནས་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རི་མོར་བྲིས་པ་དེ་དམིགས་རྟེན་དུ་བྱས་པ་ལ་སེམས་བཞག་པ་དང་། དམིགས་རྟེན་མེད་ཀྱང་ཡིད་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་སེམས་བཞག་པ་སོགས་ཅི་འདོད་དུ་བྱས་པའི་མཐར་ཞི་གནས་གྲུབ་པའི་དུས་སུ། རྟེན་མེད་པར་ཡང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལེགས་པར་གསལ་སྣང་གི་ཚུལ་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་མའི་གཟུགས་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོར་ཡིད་ཡུལ་དུ་མེ་ལོང་ལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་ལྷང་ངེ་ལྷན་ནེར་གསལ་ཞིང་། དེ་ལ་ཆེར་གོམས་པས་རང་གི་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་ཡང་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་གསལ་བར་འགྱུར་ལ། ད་དུང་གོམས་ན་གཞན་པ་དག་གི་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་ཡང་ཇི་ལྟར་དམིགས་པའི་སྣང་བ་དེ་མཐོང་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། གསལ་བ་དང་པོ་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དང། གཉིས་པ་དབང་པོའི་ཡུལ་དང་། གསུམ་པ་རེག་པའི་ ཡུལ་དུ་སྣང་ཞེས་སྔ་འགྱུར་བའི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡིག་ཆ་རྣམས་སུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ནང་གི་གསལ་བ་དང་པོ་ཙམ་ཞིག་གྲུབ་པའི་དུས་ནས་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་ལྟར་རང་གི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལྷང་ངེ་ལྷན་ནེ་མངོན་སུམ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་འདི་ཡང་རང་གི་སེམས་ལ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་སྟེ། གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ། །བརྟགས་ན་དབེན་པ། ཕྱི་དང་ནང་གང་དུ་ཡང་མི་རྙེད་པ། སེམས་ལ་རག་ལས་ཤིང་གོམས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་ལས་རབ་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། འདི་གང་ལ་སྣང་བའི་སེམས་དེ་ཡང་བརྟགས་ན་ཕྱི་དང་ནང་གང་དུའང་མི་རྙེད་དེ་གཞི་དང་རྩ་བ་བྲལ་བ་ཡིན་ན་དེ་ལ་སྣང་བ་འདི་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེས་ན་སྣང་བ་འདི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །སྣང་བ་འདི་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་
Chinese
由无限安乐的气息而生起殊胜之转变，烦恼微弱，于内心孤寂之处体验独特的喜乐随顺而生。由此静虑，如是以观想佛身为所缘，依靠善根之力与佛加持，或于现前、或于体验、或于梦境中亦得见佛，获法，乃至种种功德之相在自心续中生起。如此成就止，便当趣入观慧之瑜伽。其为何状？谓初修止时，或观佛身绘像为所缘安住其心，或虽无所缘而于意境现起之影像安住其心，乃至随所欲之方式，于成就止之时，即使无所依，亦能于自心境界见佛之身，鲜明清晰，如定中影现。初则如镜中之像鲜明并俱现，渐渐串习，则于自根识境界中现前明晰，复由串习，乃至于他众根境中，亦能见其所观之影现。此即如前所说修近行之教授：先于意识境明现，次于根识境明现，三则于触境显现。于此中，仅成第一分明时，即应修观慧。谓于自意境显佛身具相庄严，殊胜悦意，鲜明清净，宛若现前；此亦不过是自心串习之习气所现，不从他处而来，不往他处而去。若细审择，则唯是孤寂，内外都不可得，不过与心之执著与串习为缘而显现殊胜。然此心所见若加以观察，则内外都无所得，本无基依与根源。若然，则此显现可说何物？是故此显现丝毫无自性。此显现之状，如是正等正觉诸佛观世间。
English
Through the breath of limitless bliss arises special transformation, defilements become weak, and within solitude one experiences a unique joy in harmony. From this state of calm abiding, when focusing on the image of the Buddha’s body as the object of meditation, by the power of virtue and the blessing of the Buddhas, whether in actuality, in meditative experience, or in dreams, one may see the Buddha and receive teachings, and thus various qualities arise within one’s own continuum. Having accomplished calm abiding in this way, one should then enter into the yoga of insight. What is that like? At first, when practicing calm abiding, one may place the mind on the painted image of the Buddha’s body as the support, or even without a support, place the mind upon appearances that arise in the mental field. In the end, upon accomplishing calm abiding, even without a support, the Buddha’s body may vividly appear within the domain of one’s own mind as the form of meditative absorption. At first, it appears like a reflection in a mirror, vivid and simultaneous. By further habituation, it becomes as clear as if seen directly by one’s own faculties. With further training, it can even appear to the faculties of others as if they see what is visualized. Thus, as explained in the preparatory instructions: first appearing in the domain of the mind, second in the domain of the senses, and third in the domain of touch. From the very moment that the first clarity is attained, one should apply insight. In this way, within one’s own mind, a Buddha image, marked with signs and ornaments, beautiful and delightful, arises vividly and seemingly present. Yet this too is merely the manifestation of habitual imprints within one’s mind, not coming from elsewhere, nor going elsewhere. Upon analysis, it is solitude itself, not to be found inside or outside, but appearing clearly due to connection with mental grasping and habituation. Further analysis shows that the mind that sees this also finds nothing within or without, being free from foundation and root. Thus, what is there to say about such appearance? Therefore, this appearance has not the slightest essence. Such appearances are exactly how the Buddhas themselves see the world.
Tibetan
དུ་དངོས་སུ་བྱུང་བ་ཡང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་སེམས་དག་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་ཕན་ཚུན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་དག་པ་ལ་སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སླུ་བ་མེད་པར་སྣང་མོད་ཀྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་མངའ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་དཔག་པར་དཀའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟད་མེད་དགེ་བ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་ནི། །དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའང་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་ན་གཟུགས་བརྙན་ཀུན་ཏུ་སྣང་། །ཞེས་དང་། ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཡིན། །སེམས་ཀྱང་རྣམ་དག་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞིང་། །རྙོགས་མེད་འགྲོ་བ་ཀུན་དང་མ་འདྲེས་པར། །གང་གིས་ཤེས་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འཚང་རྒྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟག་ཅིང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་ན་འདི་ལྟར་སྣང་ཞིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་སྣང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་པར་དེ་ལ་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་ཆོས་གང་དང་གང་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་སྣང་བ་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་འགྲོ་འོང་དང་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་མོད་ཀྱི། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་དུ་ཞེན་ཅིང་སོ་སོར་བརྟག་པ་སྤངས་པའི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་དེ་བསལ་བའི་ འདུ་ཤེས་བྱེད་པ་ལྟར། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མ་རིགས་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་སེམས་བསླད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་གནས་ལུགས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་ནི། སྣང་བ་འདི་རྣམས་མེད་དགོས་པ་མ་ཡི
Chinese
即使现象真实生起，也是依靠有情众生自心清净善根之本，以及诸佛如来昔日广大愿力，彼此相依相连之力。正如清净明镜之中显现人的影像，此影像虽现而绝无欺惑世间之处。同样，如来之身，虽以蕴、界、处等分析，丝毫法性不可得；然与法界平等之智慧法身，极难测度故。正如《智慧光明庄严经》所说：“如来以无尽功德，乃是法之影像，于此无真如，亦无如来，于世间中，影像遍现。”又如现前诸佛入等持中，乃由佛与菩萨观察而知：心性自净，本质光明，不为烦恼所染，不与有情混杂，由此知者，成就最上菩提广大无量。是故应以智慧如实观察、如实了知。如此了知之后，如来所见，亦复如是：蕴、界、处等聚集之现象，以及世间一切诸法，皆依因缘而生，在世间中显现并经历。然而这一切，仅仅是因缘和合而显之相，若以深义审察，则一切法无有自性，连极微之实质亦不可得。譬如幻相与梦境之境界，虽似有趣向与生灭，然其实无有。凡愚之人，于所见执为实有，分别生起生灭之见，如同有眼翳者见毛发影像而执为实物。正因无始以来无明之翳障染心，诸凡夫不知真实法性。若悟真实法性，则于此等境相不必遣除，亦无所执。
English
Even when phenomena appear in actuality, they arise through the root of virtue of the pure minds of sentient beings, and through the great vows previously made by the Buddhas, connected and supported by mutual conditions. Just as the reflection of a human form appears in a pure mirror, yet such an image deceives no one in the world, in the same way, for the Thus-Gone One, though analyzed by aggregates, elements, and sense-bases, no essence of dharmas can be found at all. Yet the wisdom body, equal with the expanse of dharmadhātu, is extremely difficult to fathom. As stated in the *Sūtra of Ornament of Wisdom Light*: “The Thus-Gone One, by inexhaustible virtues, is the reflection of Dharma. Here there is no true suchness, nor is there a Thus-Gone One. Throughout the world, reflections universally appear.” Likewise, from the meditative absorption in which the present Buddhas abide, it has been examined by the Buddhas and Bodhisattvas: the mind itself is originally pure, luminous by nature, unstained by afflictions, unmixed with beings, and through that knowledge, supreme awakening is made vast and immeasurable. Therefore, one should investigate and realize with wisdom. Realizing thus, one sees that the Thus-Gone One, likewise, appears in forms made of aggregates, elements, and sense-bases, and that all phenomena of existence arise interdependently, appearing in the world and being experienced. Yet all of this, being merely appearances arising from conditions, when well examined, no real essence is found, not even the smallest particle. It is like the appearances of illusions or dreams, which seem to have objects and events of birth and cessation, yet in truth nothing exists. Ordinary beings, like children, grasp at appearances as real, clinging to birth and cessation, just as someone with an eye-disease perceives hairs in space and takes them as real. From beginningless time, by the cataract of ignorance obscuring the mind, ordinary beings do not know the true nature of reality. For those who realize the true nature, these appearances need not be rejected, nor are they to be grasped as existent.