Tibetan
གོས་ཏེ། བདག་ཀྱང་ལུས་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་དད་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏེ། ཁྱིམ་ཐམས་ཅད་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཅིང་། ཁྱིམ་ན་གནས་བཞིན་ལུས་འདི་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ཁྱིམ་ནས་མངོན་པར་འབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་དབང་པོ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དེས་རང་གི་ཕ་མའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་ཅི་གནང་ཞེས་ སྨྲས་པ་དང་། ཕ་མས་སྨྲས་པ། གཞོན་ནུ་ཁྱོད་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག །ངེད་གཉིས་ལ་བུ་སྡུག་པ་ཕངས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཁྱོད་གཅིག་པུ་ལས་མེད་པས། གལ་ཏེ་ཁྱོད་མ་མཐོང་ན་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་ཁྱེད་གཉིས་ནོངས་པར་མི་འགྱུར་ལ་བདག་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བགྱིའོ། །ཕ་མས་སྨྲས་པ། གཞོན་ནུ་ཇི་ལྟར་བྱ། ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། བདག་དེང་སླན་ཆད་ཇི་སྲིད་མངོན་པར་འབྱུང་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ། བདག་འཚལ་མ་ཡང་མི་འཚལ། སྒོམ་ཡང་མི་འཚལ། མལ་དུ་ཡང་མི་འཇུག །མར་སར་དང་འབྲུ་མར་གྱིས་ཀྱང་མི་ཉུག །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཚིག་འགའ་ཡང་མི་སྨྲ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེས་ཕྱོགས་ཕྱི་དོར་མ་བྱས་པ་ཞིག་ཏུ་འདུག་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཅིང་ཉིན་གཅིག་ཟན་ཡང་མ་ཟོས་སོ། །དེ་ནས་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ཁ་ཟས་ཐོགས་ཏེ། ཉིན་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་ཚིག་གཞན་མེད་པར་དེ་ལ་ཟས་ཟ་བའི་གསོལ་བ་འབའ་ཞིག་བཏབ་ཀྱང་དེ་ཚིག་ཙམ་ཡང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེས་ཞག་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཟན་མ་ཟོས་པ་དང་། དེའི་མའི་ཉེ་དུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གྱིས་ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་པ་ཐོགས་ཏེ། ཉིན་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱང་དེའི་གདོང་དུ་ཡང་མི་ལྟ་ན་ཚིག་སྨྲ་བ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས། དེ་ལྟར་ཞག་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཟན་མ་ཟོས་པ་དང་། དེའི་ཕའི་ཉེ་དུ་ལྔ་བརྒྱ་དག་གིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱང་སྔར་བཞིན་ནོ། །དེས་ཞག་བཞིར་ཟན་མ་ཟོས་པ་དང་། དེའི་ནེའུ་ལྡངས་ལྔ་བརྒྱ་དག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱང་ གོང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཞག་ལྔར་ཟན་མ་ཟོས་པ་དང་། དེའི་ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ཕོ་བྲང་རྒྱལ་ཐབས་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དེ་ན། མགྲོན་བུ་དང་། གསེར་དང་ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་དང་བཻཌཱུཪྻ་སོགས་རིན་པོ་ཆེ་དང་། གོས་དང་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་སྟེ། ན་ཆུང་ལྷའི་བུ་མོ་འདྲ་བ་རྒྱན
Chinese
于是他想到：我若能具备这样一个身体，何等殊胜！于是心中生起极大的欢喜与信心。他觉得家庭一切都无所喜乐，住在家中无法成就这样的身体，因此便决意要舍弃家庭出家。其后，这位极为精进的少年十六岁时，福德圆满，顶礼父母足下，说道：“请允许我依佛世尊的教法，出家为僧。”父母答道：“少年啊，不要这样说！我们二人只有你这唯一的儿子，若不见你，恐怕将因忧伤而死去。”少年答道：“我无论如何都不会令你们二人受苦，我必定要出家。”父母又说：“那你打算怎么做呢？”少年答：“从今以后，直到我出家之前，我不再礼拜，不再禅修，不再入睡，不以酥油乳糜滋养身体，不说一句善恶之语。”于是他独自端坐，不向四方张望，一语不发，一日一食亦不进。父母以百味珍馐供养，白日黑夜不断祈求他进食，但他一言不答。如此两日之间不进饮食，母亲近处召集五百人以百味珍馐供养，昼夜劝请，他亦不看其面，不发一语。三日之间不进饮食，父亲近处又集五百人，供养如前，他仍如是。四日之间不进饮食，舅父近处又集五百人，供养如前。五日之间不进饮食，父母遂将自家宫殿所有珍宝财富、黄金宝石、珍珠摩尼宝、毗钵俱胝珠等无价珍宝，以及一切衣饰庄严，堆积如一方，以女神般的侍女饰之……
English
Then he thought: If I could possess such a body, how excellent it would be! Thus, supreme joy and faith arose in his heart. He found no delight in anything at home, and while living in the household he could not achieve such a body. Therefore, he resolved: I shall depart from home and go forth. Later, when he was sixteen years old, endowed with great diligence and having matured his faculties, he prostrated at his parents’ feet and said: “Please permit me to renounce and go forth into the teaching of the Blessed One.” His parents replied: “Young one, do not say such words! We two have only you as our single son; if we were not to see you, we would die of grief.” The boy replied: “By no means will I cause you suffering, but I must go forth.” His parents asked: “How then will you act?” The boy answered: “From today onward, until I have gone forth, I shall not bow, I shall not meditate, I shall not enter into sleep, I shall not nourish my body with butter or rice-gruel, and I shall not utter even a few words of virtue or non-virtue.” Thereupon he sat without turning his gaze outward, spoke not a word, and for a whole day did not partake of food. His parents brought him a hundred kinds of delicacies, entreating him day and night without ceasing, but he uttered not a single word. Thus, for two days he did not eat food; his mother gathered five hundred people nearby with a hundred delicacies, offering and entreating him day and night, but he did not look at their faces nor speak a word. For three days he did not eat food; his father gathered five hundred more, offering as before, but he remained the same. For four days he did not eat food; his uncle gathered five hundred more, offering as before. For five days he did not eat food, and then his parents collected all the treasures of their palace—great wealth, gold, jewels, pearls, vaidurya stones, and other precious gems, as well as every kind of clothing and ornament—piling them into one place, adorning them with maidens like celestial nymphs...
Tibetan
་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡང་བཀུག་སྟེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཀོད་དོ། །མདོར་ན་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེའི་མདུན་དུ་བཞག་སྟེ། དེའི་ཕ་མ་གཉིས་དང་། གོང་གི་མའི་ཉེ་དུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ན་ཆུང་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་པོ་དེ་དག་དང་། སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཟས་རོ་བརྒྱ་པ་ཐོགས་ཏེ། ཉིན་མཚན་ཐོག་ཐག་ཏུ་གཞོན་ནུ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གཞོན་ནུ་ལོངས་ལ་ཟན་ཟོ། ཁྱིམ་འདིར་འདུག་ལ་སྦྱིན་པ་དག་ཀྱང་བྱིན་ཅིག །བསོད་ནམས་དག་ཀྱང་གྱིས་ཤིག །བུད་མེད་འདི་དག་དང་ལན་ཅིག་དགའ་བ་དང་། རྩེ་བ་དང་། དགའ་མགུར་སྤྱད་པ་དག་ཀྱང་གྱིས་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཁྱིམ་འདི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་མ་གཏོང་ཞིག་ཅེས་ཀྱང་སྨྲས་སོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་དེས་དེར་འདུས་པ་རྣམས་ལ་མིག་ཀྱང་མི་ལྟ་ཕྱིར་ཡང་མི་སྨྲ་བར་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་ནས། ཞག་དྲུག་གི་བར་དུ་ཟན་ཡང་མ་ཟོས་པར་དེས་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་པར་ཡིད་བྱེད་གཞན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་ཁ་ཟས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་དོ། །དེའི་ཕ་མ་དང་ཉེ་དུའི་ཚོགས་དང་བུད་མེད་དེ་དག་དང་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དེ་དག་མཆི་མའི་རྒྱུན་ བླགས་ཤིང་སྐད་ཕྱུང་སྟེ་ངུད་མོས་བཏབ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་གཏུགས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གདོང་དུ་ཡང་མི་ལྟའོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དེ་ན་ལྷ་ཞིག་གནས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོས་འདུག་ནས། སྐྱེ་བོ་ཕལ་མོ་ཆེ་དེ་དག་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། གང་དག་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་བརྩོན་པ། །དེ་དག་ལྷུན་པོ་འདྲ་བར་ནི། །མཐུ་བརྟན་རབ་ཏུ་མི་གཡོ་སྟེ། །ཡི་དམ་གཏོང་བར་མི་བྱེད་དོ། །ས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཡོ་ཡང་སྲིད། །མེ་ནི་ཆུར་ཡང་འགྱུར་ཀྱང་སྲིད། །གྲོགས་དག་འདི་ནི་གནས་འདི་ལས། །བསྐྱོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མི་དགའ་ཕྱིས་མི་བྱ། །སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་མ་བྱེད་ཅིག །ཕྱིན་ཆད་དམུས་ལོང་འདྲ་བར་ནི། །བསྐལ་པ་བྱེ་བར་འཁྱམས་ཏ་རེ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཕན་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་བཞུགས་པ་སྟེ། །མངོན་པར་འབྱུང་ཕྱིར་བརྩོན་རྣམས་ནི། བྱང་ཆུབ་དམ་པ་རྙེད་མི་དཀའ། །འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱད་པ་མི་སྤྱོད་ཀྱི། །སེམས་ཅན་གང་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་ཚོལ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བདེ། །སྟོང་གསུམ་རིན་ཆེན་རྣམས་དང་ནི། །གོས་ད
Chinese
以八万四千的庄严饰物布置齐备，并整齐排列于一方。总之，如同国王宫殿所享用的一切珍宝财物，都被陈设于前。其父母二人、上方的五百眷属等，乃至八万四千的小者，以及广大无量的众生，都携带百种美味的饮食，共同聚集，日夜之间不断劝请那位青年说：青年啊，请享用此等供养之食！请在此宅中受用，并请接受我们的布施与功德！并且这些妇女们亦复以欢喜、嬉戏、歌舞来劝请，不要将此国王之家抛弃而去。此时，那大精进的菩萨摩诃萨对聚集的一切，不看、不言，安然如故，六日之间亦不食。唯除思惟佛，不起其他念想，亦不生饮食之分别。其父母、亲眷、妇女与大众等，连连悲声呼号，泪水涌流，伏地而啼，亦牵拽其双足，而彼仍不回顾其面。于此同时，国王之宫殿之上，有一尊天神住立，以大神通示现于虚空，对大众而作偈言：‘凡为菩提而勤修者，其人坚固如山岳，威德稳固不动摇，不舍本愿不退转。纵使大地皆可倾动，纵使火焰可化为水，然此善友于此处，终不被移转。对此勿生嗔怒，亦莫造作诸恶业；若使迷惑愚痴，长劫漂流轮回。此乃为一切有情利益而住于菩提，唯为显现故作精勤，成就菩提并非难事。若为欲乐与受用，则远离菩提行者，如何能得如来之智慧安乐？三千大千世界之珍宝与衣服……’
English
Adorned with eighty-four thousand ornaments, arranged all together in one direction. In short, all the enjoyments and treasures found near the king’s palace were displayed in front. His two parents, five hundred attendants above, eighty-four thousand youths, and the multitude of beings, all brought a hundred kinds of delicious food and, day and night, continually urged the youth: “Young one, please enjoy this food of offering! Remain in this house, accept our gifts and our merit!” And the women, too, with joy, play, and songs, entreated him not to abandon the king’s household. At that time, the great energetic Bodhisattva, without looking at or speaking to those gathered, remained unmoved. For six days he did not eat, and apart from directing his mind toward the Buddha, he abandoned all other thoughts, not even giving rise to the concept of food. His parents, relatives, women, and the crowd, wept loudly, tears streaming, falling to the ground, grasping at his feet, yet he did not turn his gaze upon them. Meanwhile, above the king’s palace, a deity appeared, manifesting great miraculous powers in the sky, and addressed the multitude with verses: “Those who strive for enlightenment are steadfast like mountains, their power unshakable, never abandoning their vow. Though the earth itself may be overturned, though fire may transform into water, still such noble friends cannot be moved from this place. Therefore, do not harbor displeasure, nor commit evil deeds; for if deluded, one may wander for aeons in cyclic existence. This Bodhisattva abides for the welfare of all beings, diligently striving for the sake of manifesting enlightenment. Attaining perfect Buddhahood is not difficult for them. But if one seeks pleasures and enjoyments, forsaking the path of enlightenment, how can such beings attain the wisdom and bliss of the Tathāgata? The precious jewels and garments of the three-thousandfold world...”
Tibetan
ང་ཡུལ་གཞན་ལྷ་རྫས་ཀྱིས། །ཆལ་བར་བཀང་བར་གྱུར་ཀྱང་ནི། །དེ་དག་ཆགས་པ་བྱ་མི་ནུས། །མི་ཤེས་པས་ནི་གང་བྱས་པའི། །སྡིག་པའི་ལས་ནི་བཤགས་པར་གྱིས། །མཁས་པ་ཉེས་པ་བཤགས་ནས་ནི། །ལས་དང་ལན་ཅིག་མི་གནས་སོ། །ཞེས་དེ་ལྟར་ལྷ་ དེས་བསྐུལ་བ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཕ་མ་དང་ཉེ་དུ་སོགས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དེ་དག་གིས་ཉེས་པ་བཤགས་ནས་གཞོན་ནུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས། གཞོན་ནུ་ཁྱོད་ཇི་ལྟར་བསམས་པ་བཞིན་སོངས་ཤིག །རབ་ཏུ་ཡང་ཕྱུངས་ཤིག །ཟན་ཡང་ཟོ་ཞིག །ཟས་མ་ཟོས་པས་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏ་རེ། ཞེས་བྱས་སོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཟན་བཅད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེས་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ལུས་ལ་མདངས་བཅུག་ནས་དབང་པོ་རྣམས་གཞན་དུ་མ་གྱུར། བཞིན་གྱི་མདངས་ཡང་ཉམས་པར་མ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་ཞག་བདུན་ཟན་བཅད་དེ། ཁྱིམ་གྱི་གནས་ལ་མི་ལྟ་བར་རྒྱལ་སྲིད་ཆེན་པོ་དེ་མཆིལ་མའི་ཐལ་བ་བཞིན་དུ་བོར་ནས། བུད་མེད་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དང་ཕ་མ་དང་ཉེ་དུའི་ཚོགས་ཀྱི་གདོང་མཆི་མས་གང་སྟེ་ངུ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེ་ཁྱེར་ཏེ། རང་གི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དེ་ནས་བྱུང་ནས་དགོན་པ་མི་མེད་པ་གཅན་གཟན་གདུག་པ་གནས་པའི་ནགས་ཤིག་ཏུ་ཞུགས་སོ། །དེར་ཞུགས་ནས་རས་བཅོས་བུའི་གཞི་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་དེ་བཞག་ནས། དེའི་མདུན་དུ་རྩྭའི་གདིང་བ་བཏིང་བའི་སྟེང་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་ལུས་དྲང་པོར་བསྲངས་ནས་འདུག་ཅིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དེ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ན་འདི་སྙམ་དུ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་འདི་ཡང་འདི་ལྟར་ཙམ་དུ་མཛེས་པ་ཡིན་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་སྨོས་ ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོ་ལྡན་འདས་དེ་ཙམ་དུ་མཛེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བས་གང་དག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་མཐོང་བ་དེ་དག་ནི་དཔལ་ཡོན་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་མོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་ཡང་གྱུར་རོ། །དེ་ནས་ནགས་ཁྲོད་དེ་ན་ལྷ་ཞིག་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །གྲོགས་པོ་ཁྱོད་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བལྟ་བར་བྱ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ག
Chinese
我纵然以他方天物，充满于此地，亦不能生起贪著。无知所造作的，罪恶之业当忏悔。智者忏悔罪业后，不再重蹈覆辙。如是天神劝请后，菩萨的父母亲眷等众人，忏悔罪业后对青年说：青年，如你所愿而去吧！好好地享用，也请进食。若不进食，将面临死亡。如是说。尔时菩萨虽已断食七日，然因忆念佛陀，故七日间诸天神以光彩注入其身，诸根未变，面色亦未衰退。如是菩萨断食七日，不顾家室，视王位如唾沫，舍弃八万四千名女子，以及父母亲眷等众人，众人皆泪流满面，菩萨携带着如来之身像，离开自己的大城市，进入无人之境，猛兽栖息的森林中。进入后，于以布料修饰的基座上安放如来之身像，于其前铺设草垫，结跏趺坐，身姿端正，观想如来之身像。观想时，心中思忖：仅仅如来之身像尚且如此庄严，更何况世尊本身呢？世尊如此庄严，真是不可思议，凡能得见如来者，皆是有福之人。又思忖：应如何才能得见如来呢？尔时，居住于该森林中的一位天神，知晓菩萨心中所想，便对他说：朋友，你心中所想的，应如何才能得见如来，那如来之身像……
English
Even if I were to fill this place with divine objects from other realms, I would not be able to generate attachment to them. Whatever sinful deeds have been done out of ignorance, one should confess. The wise, having confessed their faults, do not dwell in the same actions again. Thus, when the deity urged, the Bodhisattva's parents, relatives, and other assemblies of people confessed their faults and said to the youth: "Youth, go as you have thought! Enjoy yourself thoroughly! And also eat! If you do not eat, you will face death!" So they said. Then, although the Bodhisattva had already fasted for seven days, because he remembered the Buddha, the gods infused his body with radiance for seven days, his faculties did not change, and the color of his face did not fade. Thus, the Bodhisattva fasted for seven days, disregarding his household, abandoning the great kingdom like spittle, leaving behind eighty-four thousand women, as well as his parents, relatives, and other assemblies of people, all with faces filled with tears, weeping. He carried the image of the Thus-Gone One and departed from his great city, entering a desolate forest inhabited by fierce beasts. Having entered, he placed the image of the Thus-Gone One on a base adorned with cloth, and in front of it, he spread a grass mat, sat in the lotus position, straightened his body, and meditated on the image of the Thus-Gone One. As he meditated on it, he thought to himself: "If even the image of the Thus-Gone One is so beautiful, what need is there to speak of the Blessed One himself? The Blessed Buddha is so beautiful, it is truly wondrous; those who have seen the Thus-Gone One are truly fortunate." He also thought: "How should one see the Thus-Gone One?" Then, a deity dwelling in that forest, knowing the Bodhisattva's thoughts, said to him: "Friend, what you are thinking, how should one see the Thus-Gone One, that image of the Thus-Gone One..."