Tibetan
་ལ་ཞི་བ་དང་འདུལ་བ་དང་བཏུལ་བ་མི་དམིགས་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་མཁན་པོ་དང་བཅས་པ་ལམ་གོལ་བར་གནས་པ་སྟེ། འདི་ལས་ཉོན་མོངས་འབྱུང་ངོ་སྙམ་མོ། །དེའི་ཚེ་གནས་གཙང་ མའི་ལྷ་དག་ལུས་མངོན་སུམ་བར་སྣང་ལས་བསྟན་ནས། དེ་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བསླབས་ཤིང་ལམ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལེགས་སོ། །ལམ་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྡུལ་ལས་ཀྱང་མང་བའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་མཛད་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བདུན་སྟོང་མཁན་པོ་དང་བཅས་པ་ལ་གཏམ་དེ་སྨྲས་པས་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གི་བློ་གྲོས་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་ན་སྟོན་པ་དབེན་པར་སྦྱོད་ཅེས་བྱ་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་འདོད་པ་རྣམས་ལས་དབེན་པ་ཐོབ་ན། རེ་ཞིག་འདི་ལས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའོ་ཞེས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་ལ་བཙུད་དོ། །དེ་ལྟར་སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཚུལ་དེ་ལ་བཙུད་དོ། །དེ་དག་འདོད་པ་ལས་དབེན་པ་མཐར་ཕྱིན་ཏོ་སྙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དེ་དག་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་ན་དེ་དག་འདི་སྙམ་དུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆོས་ལོག་པ་དང་ལམ་ལོག་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་ལོག་པར་ལྟ་བ་དེས་དེར་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཚངས་པའི་གཞལ་མེད་ཁང་མི་སྣང་བར་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་དྲང་སྲོང་རིགས་མཆོག་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བས། བསམ་གཏན་ གཉིས་པ་ཐོབ་ནས་འདི་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱང་འདས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སྲོག་ཆགས་འབུམ་བཟོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བཙུད་དོ། །དེ་དག་འོད་གསལ་གྱི་གཞལ་མེད་ཁང་དུ་སྐྱེ་བར་མཐོང་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྷུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་ཁ་ཅིག་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བས་ཐར་པར་འདོད་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ན་སྟོན་པ་འདི་ཉིད་མངོན་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་བྲམ་ཟེ་རྣམ་པར་ལྟ་བས་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་ལྟར་ལོག་པར་བཟུང་བས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྷུང་བ་ཤེས་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས་སེམས་ཅན་དེ་དག་བསིལ་བར་བྱས་ནས་སྒྲ་བྱུང་བ། ཀྱེ་སེམས་ཅན་དག་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་ཐོས་ཤིང་། ཁྱོད་མྱང་འདས་མིན་པ་ལ་མྱང་འདས་སུ་འདུ་ཤེས་པས་དེས་ཁྱེད་ཅག་དམྱལ་བར་སྐྱེས་སོ། །ཁྱེད་ཅག་ལྟ་བ་འདི་ཐོངས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་བོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས། དེ་དག་སྔར་གྱི་ལྟ་བ་དེ་བཏང་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡོད་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་དམྱལ་བ་ནས་འཕོས་ཤིང་སྟོན་པ་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་དེའི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ཏེ། དེར་དེས་ཆོས་བསྟན་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་རྒྱལ་པོའི་བུ་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་གྱུར་པ་ན། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་། སྐད་དང་རིགས་དང་རུས་དང་མིང་སྣ་ཚོགས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་སྙམ་དུ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དེ་ཤེས་པའི་དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་ཟེ་སློབ་དཔོན་སོགས་དོན་འདི་ཤེས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་ཁྲོལ་བ་སུ་ཡོད་ཅེས་ཕྱོགས་བཅུར་ཕོ་ཉ་བཀྱེའོ། །དེ་ནས་གཞོན་ནུ་དེའི་ཕ་རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་གནས་པ་དེས་གཞོན་ནུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་སེམས་འཚོལ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་འཚོལ་བ་འདིས་ཁྱོད་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁྲུགས་པར་འགྱུར་གྱིས་འདི་མཐར་མི་ཕྱིན་ཏེ། དྲི་བ་དེའི་ལན་ལྡོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞོན་ནུ་རྒྱལ་སྲིད་དང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་དགའ་བར་བྱོས་ཤིག །དོན་བཏང་སྟེ་དོན་མེད་པ་སེམས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ཤིང་ངལ་བའི་སྐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། གཞོན་ནུས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མུན་པ་མི་སྣང་བ་ལ་སྣང་བར་མ་མཛད་ཅིག །ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ན་གཟུགས་དང་རིགས་དང་བློ་གྲོས་སོགས་བཟང་བ་དང་ངན་པ། དབུལ་བ་དང་ཕྱུག་པ། དེ་བཞིན་དུ་བཟོ་དག་སློབ་པ་དང་། དབུལ་བ་དག་འབད་ན་ལོངས་སྤྱོད་རྙེད་པ་དང་། ནད་པ་དག་བགྱི་བ་དག་གིས་ནད་ལས་ལྡང་བ་དག་མཆིས་ཏེ། རྣམ་གྲངས་འདིས་ན་ཆོས་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ནི་མཆིས་ན་དེ་བདག་གིས་མི་ཤེས་ལ། བདག་གིས་མི་ཤེས་པ་དེ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་བཟོ་མང་པོ་ཡང་མི་ཤེས་ཤིང་། གང་ཤེས་པ་དེ་བཟོ་གཞན་དག་མཆིས་པས་ཀྱང་མི་འཚལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ཤེས་པ་དེ་ནི་མཆིས་ཏེ། བདག་གིས་ཤེས་པ་དེ་མ་འཚལ་ཏོ། །དེ་བས་ན་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་མཛངས་པ་ཤེས་རབ་ཅན ། ཀུན་ གྱིས་བཀུར་བ་དེ་ལ་ཞུ་བར་བགྱིའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ད
Chinese
他们不以寂静、调伏与克制为所缘境。因何缘故？他们认为没有众生可度，因此作如是观察：婆罗门子及诸沙门皆住于邪路，由此而生烦恼。尔时，清净天众以肉身显现而现前，告曰：善哉，善哉！善族子，你依随如来诸佛之教，入于正道，极为善妙。此道乃诸佛世界微尘数佛所行，皆为无量众生之故而修，令度生死，离于苦海。说已，定中起，告诸七千婆罗门与沙门：佛以无上圆满觉行，不退转地，行利众生，令度生死。菩萨大智亦如是，总持如来一切法。又昔世时，有名隐修者，宣称远离欲乐则得解脱，若有人得离欲，即谓由此必出轮回。于是无数众生乃至八十亿类，皆随信入，认为断欲即是解脱。彼等临终时，见生梵世，便自谓得度。然此实为邪法邪道。以如是邪见，生彼未久，即堕大地狱。复次，非真大仙之类，得第二静虑，谓此即是无余涅槃，亦有无数众生随信而入。彼等见生光明宫殿，便谓已得解脱，实则堕于大地狱。如是，若有少数比丘及婆罗门，求禅定乐而欲解脱，亦非必定得出离。于是世尊以具五神通，知其诸见种种差别。
English
They did not take serenity, discipline, or restraint as their focus. Why? Because they thought there were no sentient beings to liberate, and thus reflected in this way: ‘The Brahmin youths and ascetics abide in a mistaken path, and from this delusion, afflictions arise.’ At that time, the pure gods appeared visibly in their bodily form, proclaiming: ‘Excellent, excellent! Noble son, you have followed the Tathāgatas and entered the path, this is most excellent. This path is the same that countless Buddhas of world systems as numerous as dust motes have followed, all for the sake of innumerable beings, bringing them across from suffering.’ Having spoken thus, they arose from meditation and addressed the seven thousand Brahmins and ascetics: ‘The Buddha, with unsurpassed and complete awakening, without ever turning back, acts for the sake of beings, bringing them beyond suffering.’ The supreme bodhisattva, with great wisdom, likewise upholds all the teachings of the Tathāgatas. Furthermore, in former times, some teachers declared: ‘By practicing renunciation of desires one attains liberation. If one gains freedom from desire, surely one will escape from saṃsāra.’ Thus countless beings, even as many as eighty billion classes, entered into this belief, thinking that cutting off desire was liberation. At the time of death, seeing rebirth in the Brahmā realm, they assumed they were liberated. Yet this is actually a false dharma and a wrong path. Because of such mistaken views, not long after being born there, they fall into the great hells. Likewise, those who are not true ṛṣis, having attained the second dhyāna, thought this to be nirvāṇa without remainder. Multitudes of beings followed them. When they saw birth in radiant palaces, they thought it liberation, but in truth they fell into the great hells. In this way, some monks and Brahmins, desiring the bliss of meditation and hoping for liberation, did not in fact attain certain release. Then the Blessed One, endowed with the five superknowledges, discerned the various mistaken views of beings.
Chinese
由于执取颠倒，心识知晓众生堕落于大地狱，以神通之力生起悲悯，于是以清凉之法安慰众生，发出声音说：‘啊！诸有情众，其实有解脱痛苦的彼岸。你们过去未曾听闻涅槃，因执着于非涅槃之境而误认为是涅槃，因此才堕生于地狱。如今见闻此教，当舍弃先前错误的见解，生起对涅槃真实存在的正知正见。顷刻之间，你们将从地狱解脱，遇见诸多了知涅槃存在的导师与圣者，听闻其教，乃至成就阿罗汉果。’ 又有一位国王之子，名为“悲心者”。他思维：‘世间显现的色彩、形状、语言、种姓、骨肉、名称诸多差别，究竟是什么因缘所生？’诸比丘、婆罗门、导师等知晓此义者，心中生起疑惑与思惟：‘是谁能解答此义？’于是十方纷纷询问。随后，少年之父大国王，心极执着于此，因思索超越心境之理而无法得到答案，因不能回应此问，遂陷于烦恼与纷乱，未能究竟。故少年对王言：‘大王啊！您应当随顺政事与欲乐功德而生喜乐，不应执著于无义之思惟。若以无义为心，必为烦恼与疲劳所缠缚。’少年又劝说大王：‘大王莫于黑暗无明中，妄生明见。国土之中，形貌、种族、智识等，有善有恶；贫者勤奋能得财富，病者施药可得痊愈。诸如此类种种显现，皆有其因缘。若我不知，并不代表因缘不存在；纵使工匠甚多，我亦不能尽知其作；即便他人知晓，我亦不求知。大王，因缘确实存在，但我不必遍求。’于是诸比丘、婆罗门贤智者皆赞叹此言，称应敬奉随顺。
English
Because of holding to wrong views, beings fall into the great hells. Knowing this, through the power of miraculous abilities, compassion arose, and he made those beings cool and comforted them, uttering these words: ‘O beings, there is indeed a state beyond suffering. You have not previously heard of Nirvana, and by mistaking what is not Nirvana for Nirvana, you were born into hell. Now, seeing this teaching, you should abandon your former mistaken views and generate correct knowledge that Nirvana truly exists. Immediately, you shall be freed from hell and encounter various teachers who know the truth of Nirvana, and through their instruction, you will progress until attaining Arhatship.’ Again, there was a prince, the king’s son, named “Compassionate-Heart.” He thought: ‘The appearances in the world—colors, shapes, languages, castes, clans, names, and many kinds of distinctions—what are the causes of these?’ Monks, Brahmins, teachers, and others who knew of such matters wondered: ‘Who can answer this question?’ Thus inquiries spread in all ten directions. Then, the great king, the father of the youth, became deeply attached to this matter. He sought to find answers beyond ordinary thought but failed, falling into affliction and confusion, unable to reach conclusion. The youth then spoke to the king: ‘Great King, you should delight in rulership and the virtues of desires, not become attached to meaningless thoughts. If the mind is bound by meaninglessness, it becomes entangled in afflictions and weariness.’ The youth further advised the king: ‘Great King, do not imagine illumination in what is but darkness and ignorance. In your land, forms, castes, intelligence, and the like are mixed with both good and bad. The poor who strive may gain wealth; the sick with medicine may recover. Such distinctions arise from causes and conditions. If I do not know them, that does not mean the causes do not exist. Even if there are many artisans, I cannot know all their works; even if others know them, I do not seek to know. Great King, the causes indeed exist, though I do not pursue them.’ Thus monks, Brahmins, and wise men praised these words, saying they should all honor and follow them.