Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༨༠༡ ནས་ ༩༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༨༠༡ ནས་ ༩༠༠ བར། པ་འདིས་གཉེན་འདུན་མཉེས་གཤིན་པ་རྣམས་དོར་ནས་ནགས་སུ་གནས་ཀྱང་ལྷག་པར་གླང་པོའི་ཕྲུ་གུ་ལ་ཞེན་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་སྟོབས་མ་ཐོབ་པ་འདི་ཐབས་ཤིག་གིས་གདུལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བརྒྱ་བྱིན་དེར་སོང་སྟེ། ཐུབ་པའི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྲུ་གུ་དེ་ཤི་བར་ཆ་བའི་ནད་ཀྱིས་གཟིར་བར་སྤྲུལ་ཏོ། །ཐུབ་པ་དེས་ཀྱང་མ་དཔྱད་པར་འདི་ཅི་ཞེས་དེ་དང་འབྲལ་བར་དོགས་པས་སྨྲེ་སྔགས་སྣ་ཚོགས་འདོན་ཏོ། །དེར་ལྷའི་བདག་པོས་དཀའ་ཐུབ་པའི་གཟུགས་སུ་བསྟན་ནས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་ཁྱོད་རང་གི་སྐྱེ་བོ་མཉེན་གཤིན་པ་རྣམས་བཏང་ནས་ནགས་སུ་གནས་ན། ད་འདི་ཤི་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་གླང་པོ་ཆེའི་ཁྲུས་དང་འདྲ་བ་ཁྱོད་འདི་ན་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ་སྟེ་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བཞད་གད་དུ་འོས་སོ། །སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་འཆི་བ་ལ་ངུས་པས་ཕན་པ་སུས་ཀྱང་མ་ཐོབ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་ཤེས་ནས་སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་ནོར་དང་། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེན་པ་སྤངས་ཏེ་ནགས་སུ་གནས་པ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ནི་ནགས་སུ་གནས་བཞིན་རང་ཉིད་ཞེན་པའི་ཞགས་པས་འཆིང་བར་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ། །འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པས་མཐར་གཡོ་བ་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཕྱིར་མཉེན་གཤིན་ལ་ཞེན་པས་རང་འཆི་བར་ཟད་ཀྱི། རྟག་ཏུ་འགྲོགས་པའི་དབང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །འཁོར་བ་འདིར་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ ཅད་འབྱུང་ལ། མ་ཆགས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ། ཐུབ་པ་དེས་ལེགས་པར་བཤད་པ་དེ་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྟོད་ཅིང་གུས་པར་བྱས་སོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། སྡུག་པའི་མཚན་མས་དབང་པོ་ཁྲིད་པའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་དྲན་པ་མཉམས་པས་དབང་པོའི་ཡུལ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏེ་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་བཞིན་བྱས་ནས་སྐྱེ་བོ་ཐ་མལ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་དྲང་སྲོང་དེས་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྔགས་སོ། །དེར་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ལུས་སུ་བསྟན་ནས་བདག་ནི་ལྷའི་དབང་པོ་སྟེ། ཕྲུ་གུ་འདི་བདག་གི་མཐུས་སླར་འཚོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསླང་བར་བྱས་སོ། །ཐུབ་པ་དེས་ཀྱང་རིམས་པས་དུས་ཀྱི་ཚེ་གླང་པོའི་ཕྲུ་གུ་དེ་གླང་པོའི་ཚོགས་སུ་དོར་བ་ཚོགས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་ཅིང་། དེས་ཀུ་བ་ཆུས་བཀང་བ་དང་འབྲས་བུ་བཅས་པའི་ཡལ་ག་རྣམས་ཐུབ་པ་ལ་བྱིན་ནོ། 汉语翻译： 书页801至900 这位（修行者）舍弃了亲朋好友，居住在森林中，却尤其对大象的幼崽产生了执着，未能获得独立思考的力量。帝释天（因陀罗）心想：“必须用某种方法来教化他。”于是，他前往那里，化身为使那只妨碍修行者善行的小象死于瘟疫的形象。修行者未加思索，担心与小象分离，便发出各种悲痛的哀叹。 天皇（帝释天）以苦行者的形象出现，对他说：“伟大的仙人，你舍弃了亲朋好友，居住在森林中，却因小象死亡而发出无法忍受的悲痛之声，类似大象洗澡的喧嚣。你在此做什么？智者们会对此感到可笑。众生因死亡而哭泣，谁也无法从中获得利益。过去的大仙们明白一切事物皆会坏灭，放弃对财富和众生的执着，居住在森林中。而你虽住在森林，却因执着于自我而被束缚，这是不可理喻的。一切有为法皆无常，终将归于变迁，执着于亲友只会耗尽自己，无法永远相伴。轮回中因贪爱与执着而生一切痛苦，唯有无执着才能获得解脱。”修行者听了这番精妙的教导，称赞说“说得好”，并表示敬意。 随后，菩提萨埵（菩萨）说道：“若不被痛苦的标志所牵引，不随感官驱使，保持正念，将感官对象置于身后，便能获得成就。圣者们依教导行事，凡夫则不应如此。”仙人对此赞叹道：“说得好。” 接着，帝释天以自身形象显现，说：“我乃天皇，此幼象将因我的力量复活。”他随即使其复活。修行者因瘟疫而失去的幼象在适当时候被放回大象群中，成为象群之主。它将盛满水的瓶子和果实满枝的树枝献给了修行者。英语翻译： Pages 801 to 900 This one (the ascetic) abandoned relatives and friends, dwelling in the forest, yet became particularly attached to an elephant calf, failing to attain the strength of independent discernment. Indra (Śakra), thinking, “He must be tamed by some means,” went there and manifested a plague that caused the death of the calf, which was obstructing the ascetic’s virtuous path. The ascetic, without reflection, fearing separation from the calf, uttered various cries of lamentation. The Lord of the Gods (Indra), appearing in the form of an ascetic, said to him: “Great Sage, you have renounced relatives and friends to live in the forest, yet now you cry out in unbearable sorrow over the death of this calf, like the clamor of an elephant bathing. What are you accomplishing here? The wise would find this laughable. All beings weep over death, yet no one gains benefit from it. Knowing that all things are perishable, past sages abandoned attachment to wealth and beings, dwelling in the forest. Yet you, living in the forest, bind yourself with the fetters of attachment—this is unreasonable. All conditioned things are impermanent, destined to change in the end. Clinging to friends and kin only exhausts oneself, and the power to remain together forever does not arise. In this cycle of existence, all suffering arises from attachment and craving, while liberation is attained through non-attachment.” Hearing this well-spoken teaching, the ascetic praised it, saying, “Well said,” and showed respect. Then, the Bodhisattva said: “If one is not led by the signs of suffering, not following the senses, and, with equanimous mindfulness, turns away from the objects of the senses, one attains accomplishment. Noble beings act according to this teaching, while ordinary beings should not.” The sage praised this, saying, “Well said.” Thereafter, Indra revealed himself in his divine form, saying, “I am the Lord of the Gods. By my power, this calf shall live again.” He then restored it to life. The calf, lost to the plague, was returned to the elephant herd at the right time, becoming the leader of the herd. It offered the ascetic a vessel filled with water and branches laden with fruit. ============================================================
Tibetan
།དེས་ཀྱང་ལག་པས་དེའི་མགོ་ལ་རེག་ཅིང་ཕན་པའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་ཀྱང་སྨྲས་ནས། ཐུབ་པ་དེས་རང་གི་སྤྱིལ་པོར་བསམ་གཏན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་ན་མཚོ་མ་དྲོས་པ་ན་ངང་པའི་སྡེ་དཔོན་ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་གི་གང་བ་དང་བཞིན་རྒྱས་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕུ་བོ་གང་བ་ནི་གཏུམ་ཞིང་བརླང་པས་ངང་པ་རྣམས་ལ་བསྡིགས་ཤིང་སྤུ་འབྱིན་ཅིང་སྡེར་མོས་རྨ་འབྱིན་པ་སོགས་བྱས་པས་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་ངང་པ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་བར་བྱེད་དོ། །དེས་བསམས་པ་གང་བ་གཏུམ་པ་འདི་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་བཅུག་ན་ངང་ པའི་ཁྱུ་བཤིག་པར་འགྱུར་གྱིས་དེ་ལ་ཐབས་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་དུ། བུ་དེ་གཉིས་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་རེ་དང་བཅས་པ་ལ་འབབ་ཆུ་དང་མཚོ་དང་མཚེའུ་རྣམས་བལྟས་ཏེ་ངའི་དྲུང་དུ་ཐོག་མར་སུ་བྱུང་བ་དེ་ངང་པ་རྣམས་ཀྱི་སྡེ་དཔོན་དུ་གཞུག་གོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་གཉིས་འགྲན་བཞིན་དོང་བས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཕྱིན་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱི་རྫིང་ཚངས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་མཚོ་བས་འཕགས་ཤིང་ཟབ་པ་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དང་མེ་ཏོག་གི་སྐྱེད་ཤིང་དུ་མ་དག་གིས་མཛེས་ཤིང་བྱ་སྣ་ཚོགས་སྐད་སྒྲོགས་པ་མཐོང་ནས་གང་བ་འཁོར་བཅས་དེར་བབས་ནས་རྩེ་བར་བརྩམས་སོ། །བཞིན་རྒྱས་ལ་ཡང་རང་གི་ཁྱུས་བོབ་ལ་རྩེད་མོ་མཛོད་ཅེས་སྨྲས་པ་ལ། རེ་ཞིག་རྒྱལ་སྲིད་བླངས་ལ་ཕྱི་ནས་སོང་སྟེ་རྩེ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཤིང་མྱུར་བར་སོང་ནས་ངང་པའི་རྒྱལ་སྲིད་བླངས་སོ། །དེ་ནས་ངང་པ་ལྔ་བརྒྱ་བསྐོར་ཞིང་ཚངས་ལྡན་གྱི་རྫིང་བུར་བབ་པ་དེ་བག་ཡོད་པས་གནས་པ་སྐྱེ་བོས་མཐོང་ནས་ངང་པའི་སྡེ་དཔོན་འདི་ལྟ་བུའི་གཟུགས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྫིང་བུ་འདིའི་རྒྱན་དུ་གྱུར་པས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའོ་སྙམ་དུ་དགའ་ཞིང་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་བྱ་རྣམས་བཀུག་སྟེ་མ་སྣད་པར་ཟུངས་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྙི་འཇམ་པོས་བཟུང་བ་ན། ངང་པའི་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་དམ་པོར་རྙིས་བཟུང་བས། །མི་ཡི་དབང་སོང་བྱར་མེད་ཀྱི། །ཅི་ནས་ངང་པའི་ཁྱུ་དག་ནི། །མྱུར་དུ་མ་དྲོས་འདོར་བར་གྱིས། །ཞེས་སྨྲས་པས་ངང་པ་གཅིག་མིན་པ་ཐམས་ཅད་བྲོས་སོ། །གཅིག་ བཟུང་བས་གཅིག་མ་ཟིན་ཀྱང་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་ཅིང་འདུག་པ་མཐོང་ནས་ངོ་མཚར་ཏེ་ངང་པའི་སྡེ་དཔོན་དེ་ཁོ་ན་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་ཁྱེར་བ་དང་། ཅིག་ཤོས་མ་བཟུང་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་ནས་རང་ཉིད་སོང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་པོ་ལ་ངང་པའི་སྡེ་ད
Chinese
于是，他又以手抚其首，并宣说了有益的教诫。那位圣者便以自心安住于顶髻之上，一心专注于禅定。复次，于往昔之时，当大海未曾干涸之际，雁族之首领“冈巴”与“晋热嘉”二子俱生。其子冈巴性情暴烈粗鲁，常以杖击雁众，拔其羽毛，又以石子掷伤，种种加害，是故雁王之下诸雁皆归顺于他。雁王思维：‘若以此暴虐之冈巴任为副王，则雁之子嗣将悉数灭绝，须以方便对治。’彼二子各领五百眷属，观看江河湖海诸水，初出于我之前者，当立为雁族之首。言讫。二子竞走而行，至跋剌那斯（即今瓦拉纳西）城。见彼海池名“仓津”，广大深邃，满布种种花卉与繁茂花树，美丽异常，群鸟啼鸣。冈巴与眷属入其中，遂登其座。晋热嘉复谓其子：‘汝暂为戏耍，当执国政，我随后即归复任王位。’言毕便疾速离去，遂受雁族之王位。于是五百雁众围绕，降临仓津池。众生见彼雁将容貌殊妙，如成池之严饰，辉耀一切，皆欣悦仰视。诸大臣启奏于王。王命曰：‘鸟等虽聚，然勿使其散乱，应令共聚。’彼等以柔网擒之。雁王言：‘我已为严密所执，失人主之权，何以雁子不速舍我而逃？’言毕，诸雁非其一体者悉皆散去。唯被擒者未获者，仍恋恋不舍，自来诣王。于是雁王之将被携诣王所，其余虽未被擒，亦皆自愿随往。
English
Then he touched his head with his hand and spoke words of beneficial instruction. The Sage abided with single-pointed concentration in meditation upon the crown of his head. Again, in a former time, when the ocean had not yet dried up, the leader of the geese, named Ganga and Jinye Gya, had two sons. The elder son, Ganga, was violent and harsh, beating the geese, plucking their feathers, and pelting them with stones, thus causing the geese to submit to him instead of the king. The king of geese thought: “If I appoint this cruel Ganga as regent, the offspring of geese will be destroyed. I must devise a skillful means.” Each of the two sons gathered five hundred followers. The test was: whoever among them first appeared before me after watching the rivers, lakes, and ponds, he would be appointed as commander of the geese. So it was spoken. The two brothers competed and traveled until they reached Varanasi. There they saw the royal pond named Tsangden, vast and deep, adorned with diverse flowers and flowering trees, most beautiful, with various birds singing. Ganga, with his retinue, descended into it and took his seat. Jinye Gya said to his son: “You remain for play, take the rulership now; I shall soon return and reclaim the throne.” Having spoken, he quickly departed, and thus assumed the kingship of the geese. Then, surrounded by five hundred geese, he descended upon Tsangden Pond. Beings saw that goose commander, whose form was excellent, like an ornament of the pond, radiantly oppressing all else, and they delighted and gazed upon him. The ministers reported to the king. The king commanded: “Though these birds are gathered, do not let them disperse; keep them together.” So they were caught with gentle nets. The goose king said: “Now I am firmly captured, deprived of sovereignty. Why do the goslings not quickly abandon me and escape?” Thus he spoke, and all geese who were not bound to him scattered. But those not caught yet, attached to him, still came voluntarily before the king. Thus the commander of geese was brought before the king, while the others, though not seized, willingly went along.