Tibetan
ལ་གནོད་པ་དེ་གང་ཡིན་ཞེས། གང་དུ་བདག་ཅག་འདུས་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དེ་གནོད་པ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྒྲལ་མི་ནུས་ཏེ། ལྷས་དང་པོ་ལ་ཡང་བདག་མི་སྣང་། དེ་བཞིན་གཉིས་པ་ནས་ལྔ་བའི་བར་དུ་དེ་ལ་བདག་མི་སྣང་། འཆི་བར་འདོད་པའི་བདག་མི་སྣང་། འཆི་བ་དང་ཤི་བའི་བདག་མི་སྣང་། འདི་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བ་མེད་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གམ་བདག་གི་བས་སྟོང་སྟེ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཡང་དག་པར་གསུང་པའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་པོ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་གཅིག་ཏུ་འདུས་ཤིག །ཀྱེ་མ་ལྷའི་འཁོར་འདི་ནི་མི་མཐུན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་མི་ཤེས་ཤིང་མ་རྟོགས་སོ། །བདག་ཅག་རེ་ཞིག་འཛམ་བུའི་གླིང་ཉིད་དུ་ཆོས་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྟོང་ཞིང་བདག་དང་བདག་གི་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ལྷའི་འདུན་ཁང་དུ་ཆོས་བགྲོ་བར་འདོད་པ་བྱས་ན་ལྷའི་འཁོར་འདི་དག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཞུགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་མ་ཡོད་དོ། །ཚུར་ཤོག་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཆོས་བགྲོ་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་འཁོར་དེ་དག་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ དོང་ནས་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ནི་ཡུལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་པ་ལགས་ཏེ། ཤར་ལྷོ་ནུབ་བྱང་གི་མཐའ་འཁོབ་པ་མ་ལགས་སོ། །ཁྱོད་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་མངོན་པར་མཁྱེན་པ་ལགས་སོ། །ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་མཐའ་ཁོབ་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་རེ་ཞིག་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ། དེ་བཞིན་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སྟེ་གང་མཛངས་ལ་མཁས་ཤིང་དཔྱོད་པ་ཅན། རྟབ་རྟབ་པོ་མིན་པ། མ་བརྟགས་པ་དང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ། རིངས་པ་མེད་པ། གང་བདག་གི་རྒྱུད་འབྱེད་པར་ནུས་པ་བརྒྱ་ཞིག་ཁྲོབས་ཤིག །རྒྱལ་པོ་དེ་དག་གི་བཀའ་བཞིན་འཚལ་ཞེས་རྒྱལ་པོ་བརྒྱ་བཀྲབས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་རྒྱལ་པོ་བརྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འཕགས་ནས་གངས་རིའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོང་བ་དང་། དེ་དག་གི་ཁྱམས་ལྷས་སྤྲུལ་ཞིང་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འོངས་སོ། །དེར་དབུས་སུ་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྟན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་པ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུར་ཕྱག་བྱས་ནས་སྟན་དེ་ལ་འདུག་སྟེ། རྒྱལ་པོ་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་པོས་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་འཁོར་དུ་འདུག་གོ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་དེ་དག་དགའ་ཞིང་མགུ་ལ་ཡི་རངས་པར་གྱུར་ཅིང་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་མི་རྣམས་ལ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་མངོན་དུ་གྱུར་བས་རེ་ཞིག་ཆོས་ནུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་ལྷའི་མེ་ཏོག་མན་དཱ་ ར་བའི་ཆར་ཕབ་ཅིང་ཆོས་ཉན་པར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་ཉ་གཞན་ཞིག་ལ་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་གངས་རིའི་རྒྱལ་པོ་འདིའི་རྩེ་མོའི་དབུས་ན་དྲང་སྲོང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་བ་གནས་ཏེ་དེ་ལ་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་འདུག་པ་འདི་དག་ཁྱོད་མཐོང་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྤྱན་དྲོངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་སྐད་ཅིག་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་དྲང་སྲོང་དེའི་གན་དུ་ཕྱིན་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་ནས་འཕྲིན་སྨྲས་སོ། །དྲང་སྲོང་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ས་འཛིན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་སྒྲ་ཐོས་པས་མཆི་མ་འབྱིན་ཞིང་། མཆི་མའི་རྒྱུན་དང་མཆི་མ་དེ་དག་གི་དྲོད་ཀྱིས་གངས་རིའི་རྒྱལ་པོའི་རྩེ་མོ་ཞུའོ། །མཆི་མ་ཕྱིས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཕོ་ཉ་དེ་ལ་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་མཐོང་བའམ་ཐོས་པའི་སེམས་ཅན་འགའ་ཡོད་དམ། དམ་པའི་ཆོས་གནས་ཏེ་མ་ནུབ་བམ། ཁྱོད་སོང་ཤིག་ང་ནི་མི་འགྲོའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གནས་པ་ཞི་བ་བཏང་ནས་འདུ་འཛིར་འཇུག་མི་ཕོད་དོ། །ཕོ་ཉ་དེས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་འདི་ལ་བདག་ཡོད་དོ། །བདག་མེད་དོ་ཞེས་ལྷ་རྣམས་དང་རྩོད་པ་བྱུང་བ་དེའི་བྱས་པ་འདི་ཁྱོད་ལས་ཚོལ་ལོ། །དྲང་སྲོང་དེས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་བདག་ཡོད་ན། མི་རྒ་མི་འཆི་མིན་པའི་རིགས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ལ་སྐྱེ་བའམ། རྒ་བའམ། འཆི་བ་མེད་ཅིང་དེ་ལ་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་མེད་དོ་ཞེས་དེ་སྐད་བསྟན་པས། ཕོ་ཉ་དེའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་རྣམ་པར་དག་སྟེ། དེ་ནས་ཕོ་ཉ་དེ་མཁའ་ལ་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་འཁོར་དེ་དག་ཏུ་སོང་ཞིང་བར་སྣང་ལས་འོང་བཞིན་དུ་སྒྲ་བྱུང་བ། གྲོགས་པོ་དག་དམ་པའི་ཆོས་གནས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་འབར་རོ། །གང་དག་མངོན་པར་བརྩོན་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལས་སྙིང་པོ་ལེན་ནོ། །མངོན་པར་བརྩོན་པ་མེད་པ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད། ཆོས་ཐོས་པ་མེད། དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་མེད་དོ། །གང་མི་བརྩོན་པ་དེ་དག་ཕྱིར་ལྡོག་པར་བྱེད་དོ། །གང་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་གནས་ཏེ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ
Chinese
问：“所谓的‘我’是什么？”——无论我们聚集在何处，都无法凭借对“天神之子”的执著而得以解脱。最初的诸天神处，我亦见不到“我”；同样，从第二天到第五天之间，我亦见不到“我”；欲求长生之“我”不可得；在死亡与已死之时，“我”亦不可得。于此并无“我”与“我所”，一切诸法皆为空寂，无“我”无“我所”。如是，佛世尊如实宣说矣。于是，鸟王觉慧对白九王说道：“你们应当聚合一处！可叹！此天众并不相应，不知亦未证得如来所说正法。我等应当往人间之地去弘扬佛法。若一切法不空，而仅以‘有我与我所’的执著，欲于天众宫殿中辩论佛法，则此诸天众反成倒退，陷入疑惑于佛陀正法。故应当来此人间，讨论佛法。”于是，众眷属和合一处，对鸟王觉慧说道：“你生于中土，并非边鄙。你明了显现佛法之理。”鸟王觉慧于是对四方诸王说道：“你们东方二十五王，南西北各二十五王，凡具智慧、善巧、明辨，非浮浅，非妄见，非错乱，非偏执，能开示自心者，当齐集一处！应当依此百王之教令。”于是百王随从。鸟王觉慧与百王同声，乘神通而升虚空，往雪山之王（即喜马拉雅山）。其余眷属亦化作天众王而皆来。于中土，鸟王觉慧现宝座七种珍宝成之。鸟王觉慧礼拜十方，安坐于座，百九十九王皆顶礼其足，围绕而坐。三……
English
The question was asked: “What truly is the ‘self’?”—Wherever we may gather, we cannot be liberated by clinging to the so-called ‘son of the gods’. Even in the first heaven, I do not see a ‘self’; likewise, from the second up to the fifth heaven, I do not see a ‘self’. A ‘self’ that wishes not to die is not to be found; in death and among the dead, the ‘self’ is not to be found. Here, there is no ‘self’ and no ‘mine’; all phenomena are void of self and of what is ‘mine’. Thus did the Blessed Buddha speak in truth. Then, King Bird-Intellect spoke to the ninety-nine kings, saying: “Gather together as one! Alas! These heavenly hosts are not in harmony; they neither know nor realize the Teaching of the Thus-Come One. We should go to the human continent to spread the Dharma. If all dharmas are not empty, and clinging only to ‘self and what is mine’, wishing to debate Dharma in the assembly hall of the gods, then these hosts will only regress and fall into doubt concerning the Buddha’s Teaching. Therefore, let us go to the human world to discuss the Dharma.” Then the hosts gathered together in one place and spoke to King Bird-Intellect: “You were born in the central land, not in the border regions. You truly understand the manifest Dharma.” King Bird-Intellect then said to the kings of the directions: “You twenty-five kings of the East, likewise the twenty-five of the South, the West, and the North—who are wise, skilled, discerning, not shallow, not speculative, free from error, free from delusion, free from bias, able to open the continuity of mind—should assemble in one place! Follow the command of these hundred kings.” Thus the hundred kings followed. King Bird-Intellect together with the hundred kings rose into the sky by miraculous power and went to the King of the Snowy Mountains (the Himalayas). Their retinues transformed into divine kings and all came. There, in the central land, King Bird-Intellect manifested a throne made of the seven precious substances. King Bird-Intellect paid homage to the ten directions and sat upon the throne. The one hundred ninety-nine kings bowed at his feet and sat encircling him. Three...
Chinese
三根本诸天欢喜自在，游于喜乐园中，见阎浮洲人众已得圣法显现，心生念言：“此法将不灭。”遂降下天花曼陀罗雨，端坐听法。尔时，王者托迦智者谓另一王子言：“朋友，雪山之王峰顶中心有一名曰‘正直圣智’之仙人，汝可往见彼与众眷属。”言毕，王子即以神变往彼仙所，顶礼问讯，陈述王命。仙人闻如来“持地而彻证涅槃”的音声，不由自主，泪流满面，泪水如流，泪之温度融化雪山之巅。泪止后，王子复语：“朋友，若有有情见闻如来，圣法将住不灭。汝可往，我不去。何故？我舍如来所住寂静处，不能入聚集。”王子言：“朋友，于此我有‘我’。”仙言：“无我。”与诸天辩论曰：“汝所为者自求之。”仙言：“若有我，则不老不死，何以故？我无生老死，亦不贪施。是故无我。”由此言教，王子所执诸法净无尘垢，纯然清净。王子遂如虚空王，携眷属飞升而去，声音亦随幻现而来。诸友众安住圣法，如来之教炽然燃起。精勤修行者，从如来教中得精髓；无精勤者，无佛出世，无法可闻，无圣法可持；不精进者皆退失；精进者安住圣法，知一切行无常，一切行皆苦。
English
The deities of the Three Roots, joyful and delighted, abided freely in the Blissful Field. Seeing that the beings of Jambudvīpa had realized the sacred Dharma, they thought, “This Dharma will never fade,” and showered down a rain of heavenly flowers, sitting attentively to listen to the Dharma. Then King Toga, with wise counsel, said to another prince, “Friend, at the central summit of the Snow Mountain King dwells a sage called ‘Upright Virtuous Wisdom.’ Go and behold him and his retinue.” At that moment, the prince, by miraculous power, went to the sage, prostrated, and conveyed the king’s message. Hearing the voice of the Tathāgata proclaiming “holding the earth and transcending saṃsāra,” the sage could not restrain his tears; they flowed continuously, and by their warmth melted the summit of the Snow Mountain King. After his tears ceased, the prince said again, “Friend, if there are beings who see or hear the Tathāgata, the sacred Dharma will abide without decline. You should go; I will not.” The sage replied, “Why? If I abandon the serene abode of the Tathāgata, I cannot enter the assembly.” The prince said, “Friend, here there is a self.” The sage replied, “There is no self,” and debated with the gods: “What you do, you seek from yourself.” The sage said, “If there were a self, it would not age or die. Why? Because it would have no birth, aging, or death, and would never delight in giving. Therefore, there is no self.” Through this teaching, the prince’s views of phenomena became utterly pure, free from specks or stains. Then the prince, like a king soaring into space, departed with his retinue, and a sound arose as if appearing from afar. The friends abided in the sacred Dharma, and the Tathāgata’s teaching blazed brightly. Those who exert themselves diligently extract the essence from the Tathāgata’s teaching. Without diligence, there will be no arising of Buddhas, no hearing of Dharma, no holding of sacred Dharma. Those who do not exert themselves turn back; those who strive dwell in the sacred Dharma and realize that all conditioned phenomena are impermanent and all conditioned phenomena are suffering.