Tibetan
་པས་ཏ་ལ་བདུན་སྲིད་ཙམ་དུ་མངོན་པར་འཕགས་ཏེ། མི་གང་ཐོགས་མེད་ཆོས་ནི་རྗེས་སུ་རྟོགས། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཤེས། །སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཞུགས། །ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཤེས། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་གང་མེད་རྟོགས། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་འགྱུར་མེད་གཉིས་སུ་མེད། །ཅེས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་པོ་དེས་གང་ཕ་རོལ་ལས་མ་ཐོས་པར་རང་གི་བློས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། མཽ་དགལ་གྱི་བུ་དེ་ལྟ་བས་ན། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་སངས་རྒྱས་བྱུང་བ་དང་ཕྲད་ཀྱང་རུང་མ་ཕྲད་ཀྱང་རུང་། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དྲི་མེད་དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། དེས་བློན་པོ་དང་དགེ་སྦྱོང་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་ཆོས་འདྲི་ ཞིང་དཔྱད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲི་མེད་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དེ་སྲོག་ཆགས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་དང་། བློན་པོ་སྟོང་དང་། བུད་མེད་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་དང་ལྷན་ཅིག་སངས་རྒྱས་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་བ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་སྲོག་ཆགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་ཆོས་སྟོན་ཀྱང་འཁོར་དེར་སྒྲ་ཆུང་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣ་བ་བླགས་ཏེ་ཉན་པར་མཐོང་ནས། རྒྱལ་པོ་དེ་སྔོན་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པ་བུད་མེད་དེ་དག་གི་ནང་ན་འདུག་བཞིན་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་བར་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་ནས་གཞལ་དུ་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་། དད་པ་སྐྱེས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་འདི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་པ་ལ་ཕྱིར་བརྒལ་བར་སུས་ཀྱང་མི་ནུས་ལ། སྤྱོད་ལམ་ཀྱང་ཞི་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱོན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་ན་དོན་ཡོད་པའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་འཁོད་དོ། །དེར་ཚངས་རིས་ཀྱི་ལྷ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འཁོད་པ་དེ་
Chinese
在此，于波斯国度，七次示现超越之境，未曾障碍之法，随之后得而了悟。此即是诸佛之所行境，亦入过去诸佛所行境，亦了知诸法之王所行法。此诸法皆如虚空，无有应知之实法，若于法性而观，便知法性无自性。此诸法一切无变，无二无别，如是等偈而说。于是，彼国王虽未曾于他处听闻，而能以自心安忍于无生法，得此忍力。世尊告曰：摩竭陀国之子！若有种姓之男或女，欲成无上正等觉，则不论亲见佛陀与否，皆应修习瑜伽，以了达甚深之法。是故如来如是说。又往昔时，有王名无垢赐权，彼为具七珍宝之法王，于时彼王常问大臣及沙门婆罗门，广作法义之探讨。其时，如来无垢眼出现世间，彼王与八亿众生、大臣千人、妇女八亿，共诣佛所。佛为无量众生说法，彼等皆静默谛听。王念往昔所积善根，今于众妇女中，住于四禅等持。王见如来，心生无比欢喜与信，作是念：此如来之大众，不可思议，非谁能越此；其所行道，宁静寂然，具不共智慧。佛于是来至王前，说言：‘见如来则有大利益’。如是开示已，王与眷属顶礼如来而坐。此时，三十三天众八十万，亦来至虚空而列座焉。
English
In this way, within the land of Bhadra, seven times the transcendent state was fully manifested. The unobstructed Dharma is realized subsequently. This is the realm of practice of all the Buddhas, entering the realms where the Buddhas of the past have abided, and understanding the Dharma of the Dharma-Kings. All these Dharmas are like space, for the nature of Dharma has no object to be known. To know the nature of Dharma is to realize that Dharma has no inherent essence. All these Dharmas are unchanging, without duality, thus the verses declare. Accordingly, that king, though never hearing it elsewhere, attained forbearance toward the unborn Dharma through his own mind. The Blessed One proclaimed: “O son of Magadha! Whether a son or daughter of noble lineage, if they aspire to complete unsurpassed perfect awakening, then whether or not they encounter a Buddha, they must practice yoga to fully realize and comprehend the profound Dharma.” Thus the Tathāgata spoke. Moreover, in former times, there was a king named Stainless Bestower of Power, who became a Dharma King possessing the seven precious treasures. At that time, the king inquired of his ministers and monks, investigating the Dharma. Then, the Tathāgata, the Stainless-Eyed One, appeared in the world. The king, accompanied by eight hundred million beings, a thousand ministers, and eight hundred million women, went before the Buddha. The Tathāgata taught Dharma to innumerable beings, and all listened attentively in silence. The king recalled the roots of virtue he had previously accumulated and, amidst the women, abided in the equanimity of the fourth meditation. Upon seeing the Tathāgata, he felt unparalleled joy and faith, thinking: “This assembly of the Tathāgata is inconceivable, none can surpass it; the path they tread is serene, endowed with uncommon wisdom.” The Tathāgata then approached the king and spoke: “To see the Tathāgata brings great benefit.” Having spoken thus, the king and his retinue bowed to the Tathāgata and sat down. At that moment, eight hundred thousand gods of the Thirty-Three Heaven also appeared in the sky and arranged their seats.
Tibetan
དག་འདོད་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ན་མི་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དེའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འདོད་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་མི་དག་གིས་མཐོང་བར་མཛད་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདི་ལ་སུས་ཀྱང་ རྒོལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། འདོད་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འདུག་གོ་སྙམ་མོ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་བཏུད་ཅིང་ཚིགས་སུ་བཅས་པས་བསྟོད་པ་དང་། ཞུ་བ་ཞུས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལན་སྩལ་བས་དགའ་བར་གྱུར་ཅིང་། མངོན་པར་བསྟོད་པའི་དགེ་རྩ་དེས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་ལོག་པར་མ་སོང་ཞིང་བསོད་ནམས་ཀྱང་མིགས་སོགས་མཛེས་ཤིང་ཤེས་པ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་བོ། ༈ །ཡང་སྔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནྱ་གྲོ་དྷའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་དག་པ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཚེའི་ཚད་ལོ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུར་གྱུར་པ་དེའི་དུས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིད་གཉིས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་དེས་ཞིང་དེར་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་འཁོར་གྱི་བུད་མེད་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་དང་བློན་པོ་སྟོང་ཡོད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་སེམས་ཅན་ནོར་མེད་པ་དེ་དག་རྒྱལ་པོའི་བང་མཛོད་ནས་ནོར་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་འདུ་ཤེས་མེད་པར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། དུས་གསུམ་མེད་པ་དང་ཉལ་བ་དང་གཉིད་ལོག་པ་སོགས་མེད་པར་དྲན་ཤེས་བཞིན་བག་ཡོད་ཀྱིས་གནས་སོ། །བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བསམ་གཏན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང་ཚད་མེད་པ་དང་། གནས་ཤེས་པ་ སོགས་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་ལ་སེམས་ཤིང་འདུག་པ་ལ། སྔོན་འབྲེལ་བའི་ལྷ་ཞིག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲུང་དུ་འདོང་བར་བསྐུལ་བས། འཁོར་བསྡུས་ཤིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲུང་དུ་སོང་བ་སངས་རྒྱས་དེས་གཟིགས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ལམ་ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱི་བཀོད་པས་བརྒྱན་ཅིང་ལྷ་རྣམས་ལ་རྒྱལ་པོ་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད་པར་བསྐུལ་ཏོ། །རྒྱལ་བོས་དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་ནས་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དྲིས་པ་ལ། སྔོན་གྱི་གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་ལྷས་སྨྲས་པ་བཞིན་ཏུ། དེ་དག་གིས་འདི་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་རིམ་གྲོ་བ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་སངས་རྒྱས་དེས་དེ་ལྟར་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ལས་བབ་སྟེ། གུ
Chinese
若诸欲天不能见，则凡夫人又能如何？然佛以神通令诸欲界天悉为人所见。于是国王心想：即便诸欲天皆来挑战，也不能胜此如来。所有欲界天，皆来合掌而坐。于是国王亦以合掌礼拜，以偈赞叹，并作请问。如来答之，王大欢喜。由此显赞功德之善根，历无量无数八十劫不堕恶趣，并获福德：眼等具美、聪慧有智、成就神变等功德。复次，昔时有如来，名“尼雅陀陀国王”，广大清净。其国众生寿命为八万四千岁。于其时，世尊尚为菩萨，名“离二心”，在彼国作国王。其后宫女八万，群臣千人。国王心念：当以国库财宝，令诸贫乏之人皆得富足；以无邪曲心，持净戒律；不随三毒，不为睡眠与昏沉所染，常以正念正知守护。以慈悲心，菩提心，入禅定，证无量，具种种智与一切智智。于是有一宿缘天，劝令往见如来。国王随从前往，佛以神通，化饰其道，令诸天众迎请供养。王见此瑞，问群臣：‘此为何事？’臣等依宿缘天之言，答曰：‘此乃世间之大护主之迎请。世尊以慈悲心，故示此相。’王遂下车，合掌礼敬。
English
If the gods of desire cannot behold him, how then could ordinary humans? Yet, by the Buddha’s miraculous power, he caused the gods of the desire realm to be visible to humans. The king then thought: even if all the desire gods came to oppose, none could prevail against this Tathāgata. All the desire gods joined their palms and sat. The king too joined palms, bowed, praised with verses, and made requests. The Tathāgata replied, and the king rejoiced greatly. Through this virtuous root of lofty praise, for countless eighty kalpas he never fell into lower realms, and he obtained merits such as beautiful eyes, wisdom, knowledge, and miraculous powers. Again, in the past there was a Tathāgata called ‘King Nyagrodha,’ vast and pure. The beings of his realm lived for eighty-four thousand years. At that time, the Blessed One was still a Bodhisattva named ‘Transcending Dual Thoughts,’ who ruled that land as king. He had eighty thousand women in his harem and a thousand ministers. The king thought: I shall use the royal treasury to enrich the destitute; I shall keep pure precepts with an undefiled mind; I shall not follow the three poisons, nor be overpowered by sleep or torpor, but abide in mindfulness and vigilance. With loving-kindness, compassion, and the Bodhi-mind, entering meditation, attaining the infinite, and dwelling amidst wisdom and omniscience. Then, a god with former karmic ties urged him to approach the Tathāgata. Gathering his retinue, he went. The Buddha, seeing him, adorned his path with divine ornaments, and the gods were instructed to honor him. The king, beholding this wonder, asked his ministers: ‘What is this?’ They, recalling the god’s words, replied: ‘This is the procession of the world’s great protector. Out of compassion for you, the Buddha has manifested this.’ The king then descended from his chariot, joined palms, and paid homage.
Tibetan
ས་པའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱེད་པ་སངས་རྒྱས་དེ་གཟིགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གོམ་པ་བོར་བའི་བསྔགས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱང་གསུངས་སོ། །དེའི་ཚེ་གནས་གཙང་མའི་ལྷ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་གོས་དང་གདུགས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་པ་དེ་རྒྱལ་པོས་མཐོང་ནས་འདི་ག་ལས་འོངས་སྙམ་པའི་མོད་ལ་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེ་གར་སོང་སྙམ་པ་ལ། ལྷ་དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ། འགྲོ་འོང་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་པས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་ སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་གྲགས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་བའི་ལམ་གྱིས་ཆགས་བྲལ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ་དེ་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུན་ཁང་དུ་འགྲོ་ཞིང་ལྷ་རྣམས་དང་ཆོས་ཀྱི་བགྲོ་བ་བྱེད་དེ། གྲོགས་པོ་དག་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ན་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་པ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་སོགས་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་གཞན་ཡང་རྒྱལ་པོ་ཏོག་གི་བློ་གྲོས་དང་། ཁྱབ་འཇུག་བློ་གྲོས་དང་། སྐར་འོད་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་ཡང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་འདུན་ཁང་དུ་ལྷ་རྣམས་དང་ཆོས་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །གྲོགས་པོ་དག་ཆོས་སྨྲ་བ་དག་གི་ཕྱོགས་སུ་བྱ་ཞིང་། ཆོས་མིན་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་སུ་མི་བྱ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཞི་བ་དང་། བདེན་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྨྲ་བ་དང་། བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་གི་ཕྱོགས་བྱ་ཞིང་། དེའི་འགལ་ཟླའི་ཕྱོགས་སུ་མི་བྱ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་གསུང་སྟེ་གང་ཟག་མི་གསུང་ངོ་། གྲོགས་པོ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནང་དང་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དག་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བར་གསུངས་སོ་ཞེས་བགྲོ་བ་ལས། ལྷའི་འཁོར་མང་པོ་དག་གིས་སྒྲ་གསལ་པོས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡོད། གལ་ཏེ་བདག་དང་བདག་གི་མེད་ན་ལྷའི་འཁོར་འདི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་གང་གིས་ སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། ལྷའི་འཁོར་གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་སྐུར་པ་མ་འདེ་བཅིག །ལྟས་ལྔ་བྱུང་ནས་ལྷའི་བུ་འཕོ་ཞིང་སྐྱེ་བ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། ཅི་ལྷའི་བུ་འཆི་བའི་བདག་པོ་མཐོང་བ་དེ་ལ་བདག་
Chinese
以地行菩萨之道向佛世尊顶礼供养，世尊见之，亦说偈赞叹而舍佛方所之行。其时，清净天众化现八十重宝衣宝幢以供养世尊，国王见之，生疑念曰：此从何来？未见其形，疑其往处。时诸天众以偈颂告王：来去生死无有障碍。王由是心意通达，疑惑尽除。复次，于往昔时，世尊自曾为国王名曰顶慧。时有国王名曰大名，舍外道行，具足神通威光，至十五日，往三十三天宫与诸天共议法义。诸友言曰：世尊若出世，必当转法轮。于是顶慧王及遍入慧、星光等九十九千王，亦往三十三天宫与诸天议法。诸友言曰：应随正法说，不随非法说。应随正语、寂静、真实、空性、无我等法说，不随违逆之言。诸佛唯说空性，不说人我。诸友言曰：世尊说内外十二处皆无自性。时众多天子以清亮音问曰：若皆空性，何由有和合？若无我与无我所，谁为集聚而生？复有天众答曰：诸佛所说不可轻弃，五相既现，天子死生皆是现前。汝见天子死者，即是证成无我。
English
By the practice of the earth-conduct, homage was paid to the Blessed One. The Buddha, seeing this, also uttered verses of praise and then relinquished the steps toward his direction. At that time, the pure celestial beings manifested eighty arrays of robes and parasols to offer to the Blessed One. The king, beholding this, wondered, 'From where did these come?' But perceiving them not, he thought they had gone elsewhere. Then the deities spoke to the king in verse: 'The coming, going, birth and cessation have no obstruction.' Thus the king understood the meaning and was freed from doubt. Again, in a previous time, the Blessed One himself was a king named Peak-Wisdom. At that time, there was another king named Great-Fame, who, abandoning the outer paths, possessed miraculous powers and great splendor. On the fifteenth day, he went to the assembly hall of the Thirty-Three Gods and discussed Dharma with the gods. The companions said: 'When the Blessed One arises in the world, he will surely turn the wheel of Dharma.' Then King Peak-Wisdom, together with All-Pervading Wisdom, Star-Radiance, and ninety-nine thousand other kings, also went to the hall of the Thirty-Three Gods to engage in Dharma discourse. The companions said: 'One should align with those who speak Dharma, not with those who speak non-Dharma. One should align with right speech, with peace, with truth, with the teaching of emptiness, and with the teaching of non-self, not with their opposites. The Buddhas only speak of emptiness; they do not speak of self.' The companions further said: 'The Blessed One taught that the twelve sense-fields, inner and outer, are devoid of essence.' From this discourse, many gods asked aloud: 'If all is emptiness, how then does there arise aggregation? If there is no self and no possessions of self, by what means is there gathering and birth?' Then other gods replied: 'Do not disparage the Buddha’s teaching. With the arising of five signs, the death and rebirth of gods are manifest before your eyes. Seeing the lord of gods die is direct proof of non-self.'