Tibetan
བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བརྟག་པ་དེ་ནི་བདག་གིས་མང་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་མི་མཐོང་ངོ་། །ཚེ་ དང་ལྡན་པ་དག་སྔོན་བྱུང་བའི་དུས་ཤིག་ན་དྲང་སྲོང་རྟ་དམར་ཞེས་བྱ་བས་འདི་སྙམ་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་སོང་ནས་འཆི་བའི་དུས་བྱའོ་སྙམ་དུ། གོམ་པ་རེ་རེས་རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོའི་འདོར་ཏེ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སོང་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་མ་ཕྱིན་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་སོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྐང་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་འགྲོའོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་གསུང་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་འགྲོའོ། །གང་ཁྱེད་མ་འོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དུ་འདུ་ཤེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བར་སེམས་ཀྱི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་དག་སྲེད་པ་ཟད་པའི་མཐར་འགྲོ་བར་བྱེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐའ་འདོགས་པར་ནི་མི་བྱེད་པས་དེ་དག་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འདུ་ཤེས་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའི་དགེ་སློང་མང་པོ་དེ་དག་བཟློག་པར་མ་ནུས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་དགེ་སློང་དེ་དག་ལ་མོས་པའི་སྟོབས་མེད་པས་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་བསྒྲུབ་པའི་སྐལ་བ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་འདོད་པས་མོས་པའི་སྟོབས་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་རྒྱལ་པོ་དངོས་པོ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དེས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་གང་གིས་བྱ་བ་དེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ཏེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པས་ངེས་པ་ཅན་ནོ་སྙམ་པ་ལ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་དེའི་བློན་པོ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཛངས་ཤིང་དཔྱོད་པ་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པ། རྒྱལ་སྲིད་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བ། སངས་རྒྱས་ དཔག་མེད་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ཐེག་ཆེན་ལ་གནས་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །དེས་རྒྱལ་པོ་དེ་དངོས་པོ་རྣམས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གསེར་གྱི་སྣོད་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། ཏིལ་མར་དང་། མར་དང། ཁར་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། བཅའ་བ་སོགས་ཀྱི་སྣོད་སོ་སོར་བྱས་ནས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྣོད་འདི་གང་གི་སྣོད་ལགས་ཞེས་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོས་གྲོང་གི་གཙོ་བོ་འདི་དག་གང་གི་སྣོད་དུ་རུང་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དེས་འདི་ནི་ཆུའི་སྣོད་དོ། །འདི་ནི་ཏིལ་མར་གྱི་སྣོད་དོ། །ཞེས་སོགས་སོ་སོར་ངེས་པར་བསྟན་ཏོ། །ཕྱིས་ཏིལ་མར་གྱི་སྣོད་དུ་མར་བླུག་པ་སོགས་སྣོད་ཕན་ཚུན་བརྗེས་ཏེ་བླུགས་ནས། རྒྱལ་པོ་གདུགས་ཚོང་ལ་སྤྱན་དྲངས་པའི་ཚེ་རིམ་གྲོ་བ་
Chinese
应当如此观察时，我自己并未见到所谓“我多次已作”的境界。往昔某一时节，有一位名为“正直仙人赤马”的持戒者，曾思惟：‘当至世间边际便是死时。’于是他每一步都向须弥山顶迈去，纵以神变飞行，亦未至世间边际，便已命终。世尊未曾言：“具寿者们以双足能至世间边际”，而是以智慧乃能至世间边际。凡诸汝等若了知未来当来苦聚，因于苦生心，则大菩萨唯愿尽灭贪爱，趣向边际，而不执着世间边际为终极。故彼等无有苦聚之见。然声闻乘之诸多比丘，不能遣除。何以故？以彼等缺乏信心之力，故无具足成办无上正等菩提之缘分。是故，应为欲利有情之菩萨，而于信心之力勤加修持。佛如是说。复次，昔有一国王，执持“诸法实体决定常住”之见，谓一切实有，唯依自性而成，非依他缘，故坚执为实。其时，世尊观见国王大臣中有一智者，名“行于法”，善于辨别何为所作、何为非作，能护国政，曾亲近无量佛，安住大乘。于是，佛欲令国王舍离实有决定见，乃以黄金铸造器皿，分别盛置芝麻油、酥油、乳汁、食物、饮品、调味品等，遍安诸器，而问大王：“此等器皿何者为水器？”国王命城中长者答曰：“此是水器，此是油器。”如是次第明辨。后又互换诸物，复盛其中，待国王入幄帐时，逐一陈列。
English
Thus, when one examines in this way, I myself did not perceive the notion of “I have done this many times.” In a past time, there was an ascetic named “Truthful Sage Red Horse,” who thought: ‘When one reaches the end of the world, that is the time of death.’ Step by step he proceeded toward the summit of Mount Meru, and even by magical power he traveled, yet before reaching the boundary of the world, he died. The Blessed One never said: “Beings can reach the edge of the world by their feet,” but declared: “It is by wisdom that one reaches the end of the world.” Whoever understands the yet-unarisen sufferings to come, and in regard to suffering gives rise to mind, then the great Bodhisattvas aspire only to extinguish craving, thus tending toward the ultimate, without attaching to the worldly limit as a boundary. Therefore, they do not conceive of an accumulation of suffering. But many monks of the Śrāvaka vehicle could not refute such views. Why? Because they lacked the strength of faith, and therefore lacked the fortune to accomplish unsurpassed perfect awakening. Thus, Bodhisattvas who wish to work for the welfare of beings should strive diligently in the strength of faith. So the Buddha spoke. Furthermore, in the past there was a king who held firmly the view of “definite real entities,” believing that all things exist inherently by themselves, not dependent on others, and thus were certain and real. At that time, the Blessed One saw among the king’s ministers a wise one named “Practice of Dharma,” intelligent, skilled in discerning what is to be done and what is not, protector of the royal governance, who had served countless Buddhas, and abided in the Mahāyāna. Then the Buddha, wishing to turn the king away from his fixed grasping at substantial reality, had golden vessels prepared, each separately filled with sesame oil, ghee, milk, food, drink, and condiments. He placed them before the king and asked: “Great King, which of these is the water vessel?” The king summoned the elders of the city, who answered: “This is the water vessel, this is the oil vessel,” and so forth, each clearly designated. Later, the contents were exchanged between the vessels, and when the king entered his pavilion, they were displayed one by one.
Tibetan
ལ་སྨྲས་པ། བཀྲུ་བཤལ་བྱ་བའི་ཆུ་སྣོད་ནས་ཆུ་ཁྱེར་ཏེ་ཤོག་ཅེས་བྱས་པ་ལ། ཆུས་བཀང་བའི་སྣོད་དེ་ཕུལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེ་སྣོད་སྔ་མ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ནས་བློན་པོ་ལ། གྲོང་གི་གཙོ་བོ་སྣོད་བྱས་པ་འདི་དག་ཆུད་མ་ཟོས་སམ། གང་ཆུ་སྣོད་དུ་མར་བླུགས། དེ་བཞིན་དུ་འཆོལ་བར་བྱས་ནས་སྣོད་ཐམས་ཅད་ཆུད་མ་ཟོས་སམ། བློན་པོས་སྨྲས་པ། ཇི་ལྟར་སྣོད་ཀྱི་རྣམ་པ་འདི་དག་ཆབ་འཚལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇིག་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས་ཏེ། དངོས་པོ་གང་ཡང་ངེས་པ་མ་མཆིས་སོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ། མི་རྟག་པ། གཞན་དུ་འགྱུར་བ། རྟག་པ་མེད་པ། ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན་པས། རྒྱལ་ པོ་ཆེན་པོ་མི་རྟག་པ་དང་། ངེས་པ་མེད་པའི་དངོས་པོ་གཡོ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བགྱིའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང་གཞོན་ནུ་ནི་བར་མར་འགྱུར། དར་ལ་བབ་པ་ནི་རྒས་པར་འགྱུར། རྒས་པ་ཡང་འགུམ་པར་གདའ་ལགས་ཏེ། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ངེས་པ་མ་མཆིས་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་གྲོང་གི་གཙོ་བོ་ལེགས་སོ་ཤེས་པ་འདི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་དངོས་པོ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དེ་དོར་བར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་དྲང་སྲོང་སྐྱེ་བ་ཚོལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། དེས་རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ན། དབང་པོ་ཡུལ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། ཀྱེ་ཧུད་བདག་གིས་ཡུལ་གང་དག་བཏང་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་དེ་དབང་པོ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་ལེགས་ཤིང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དབང་པོ་རྣམ་པར་འཁྲུལ་བ་ཡུལ་གྱི་གཟེབ་ལ་བཅུག་པ་དེ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མཉམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བསྟེན་ནས་སྟོབས་ཆེན་པོས་ཕ་རོལ་ནོན་པ་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་དགོས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་མོ། །ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཆོས་འདི་དག་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ་ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་དོ། །ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་འཆིང་བ་ལ། ཡོངས་སུ་མི་རྟོག་པ་ནི་ཐར་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་གཏང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པས་དེས་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ནས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ཐོབ
Chinese
如是说已，（国王）说：“从洗浴的水器中取水来。”当（侍者）奉上盛满水的水器时，国王看到那不是之前的水器，便对大臣说：“村长，这些水器不是已经用完了吗？之前盛水的器皿，像那样被随意使用，所有的器皿不是都用完了吗？”大臣回答说：“如同这些器皿的形态被陛下您所见，一切事物都终将坏灭，没有任何事物是永恒的。一切事物都是变化的、无常的、会改变的、不恒定的、不确定的。所以，大王您应当修习无常和不确定事物的变动之想。大王，年轻人会变成中年人，壮年会变成老年人，老年人也会死亡，因此一切事物都没有确定性。”国王心想：“为了理解村长所说的这些道理，我应当努力。”于是舍弃了对事物的执着。 又，过去世，世尊曾转生为国王，名为“寻觅正士”。他舍弃王位而出家。由于感官散乱于外境，他心想：“唉！我舍弃了哪些外境而出家呢？感官散乱并不是好事。我应当将这些迷乱的感官，放入外境的匣子中，依靠如同虚空般平等的禅定，以强大的力量，完全地压制它们。”菩萨大士们心想：“什么是如同虚空般平等的禅定呢？”又心想：“这些法如同虚空一般，如同虚空没有阻碍一般，一切外境也如同虚空一般，完全不作分别才是没有阻碍。分别则会束缚，不分别则会解脱。因此，我应当舍弃分别。”于是他开始断除一切执着，从而获得了如同虚空般平等的禅定，并获得了对不生之法的忍耐。在那时，他获得了生起法界之力的能力。
English
Having said this, (the king) said, "Bring water from the bathing water vessel." When (the attendant) offered a water vessel filled with water, the king saw that it was not the previous water vessel, and said to the minister, "Village chief, haven't these water vessels been used up? The vessels that previously held water, like that, were used casually, haven't all the vessels been used up?" The minister replied, "Just as the forms of these vessels are seen by Your Majesty, all things will eventually perish, and nothing is eternal. All things are changing, impermanent, mutable, inconstant, and uncertain. Therefore, great king, you should cultivate the thought of the impermanence and uncertainty of moving things. Great king, young people will become middle-aged, the prime of life will become old age, and old age will also die, therefore all things have no certainty." The king thought, "In order to understand these principles spoken by the village chief, I should strive." Thus, he abandoned attachment to things. Moreover, in the past, the Blessed One was once born as a king named "Seeking the Righteous One." He renounced his kingdom and went forth as a renunciate. Because the senses were distracted by external objects, he thought, "Alas! Which external objects have I renounced to go forth? Sensory distraction is not a good thing. I should put these confused senses into the box of external objects, rely on the samadhi of equality like the sky, and with great strength, completely suppress them." The great Bodhisattvas thought, "What is the samadhi of equality like the sky?" They also thought, "These dharmas are like the sky, just as the sky has no obstruction, all external objects are also like the sky, complete non-discrimination is without obstruction. Discrimination binds, non-discrimination liberates. Therefore, I should abandon discrimination." Thus, he began to cut off all attachments, thereby obtaining the samadhi of equality like the sky, and obtained forbearance of the unproduced dharma. At that time, he obtained the ability to generate the power of the realm of dharma.