Tibetan
དེ་ལས་རྣམ་སྨིན་འགྲུབ་ཅིང་། དེའི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་ལ་ཐུག་པར་ཤེས་ནས། བདག་མེད་པའི་བཟོད་པ་ཐོབ་ཅིང་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་པ་ལམ་དེ་ལ་བཙུད་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་དྲང་སྲོང་གནས་འགོག་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་མ་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་ཤིང་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་དེ་ལ་བཙུད་དོ། ༈ །ཡང་རྒྱལ་པོ་ས་འཛིན་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན་དུ་མ་མཐོང་བ་སྡིག་པའི་ལས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པར་རྟོགས་ནས། ལུས་ལ་མངོན་ཞེན་ མེད་པ་དང་མི་གཙང་བའི་འདུ་ཤེས་ཞོག་ཅེས་ཆོས་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ལ་བཙུད་དོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་མི་དམན་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུད་རྩིའི་ཐིགས་པའི་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སོང་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དོན་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལེགས་སོ་གནང་བ་དང་། ༈ །ཡང་དྲང་སྲོང་ཤེས་པ་དཔའ་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་འཇིགས་པ་མེད་པ་དེས། ཟག་པ་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་ན་འགོག་པར་ངེས་ཏེ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དབང་པོ་བདེན་པ་རྣམས་འགོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ནི་གནད་ཡིན་ལ། གང་གནད་ཤེས་པས་ནི་མཁས་པའི་བྱ་བ་བྱས་པ་སྟེ། ཉོམ་མོངས་པ་ལས་ལས་དང་། ལས་ལས་རྣམ་སྨིན་འགྲུབ་པས། གནད་བཅོམ་ན་ཉོན་མོངས་པ་མི་འཇུག་པས་སྲིད་པའི་རྒྱུན་བཅད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ཏེ། ཀྱེ་མ་གནད་འདི་བཅོམ་ན་བདེའོ་ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་ཕྱོགས་བཞིར་ང་གིས་ཐོགས་པ་མེད་པར་སོང་བས་སྲོག་ཆགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་ཐོས་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གནད་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་ཤིང་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ལས་མི་ལྡོག་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་དྲང་སྲོང་ཀུན་ཏུ་མིག་ཅེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་དེ་སྒོ་གང་དང་གང་ནས་ལྟ་བ་དེ་དང་དེའི་ དོན་ཉིད་ལ་ལྟ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ལན་མང་དུ་གནས་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བཟོ་ཡི་གནས་རྩོམ་པ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བ་དང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་དགེ་བ་བརྩམས་པས་མཐོ་རིས་དང་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་བྱེད་པ་ནི་སྲིད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་བདེ་བ་སྟེ་དེའི་རྣམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་སྒྲ་དབྱངས་རྗེས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཕྱོགས་བཞི་ང་གིས་ཁྱེར་ནས་ཐོས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་སྟེ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་རྒྱལ་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་རྟོག་མཁས་པར་གྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་གང་དག་གཟུགས་ལ་ཆགས་པས་གདུངས་ཤིང་ངན་སོང་དུ་གཞོལ་བ་རྣམས་ལ་མི་གཙང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་ཆགས་ནས་འཁོར་བར་རྒྱུ་བ་མི་ཤེས་པའོ་སྙམ་དུ། མི་གཙང་བའི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །མི་གཙང་བར་བློ་ཞུགས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བློ་སྦྱར་བས་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་དྲང་སྲོང་ཆོས་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་བའི་ལམ་གྱིས་ཆགས་བྲལ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེས་འདོད་པའི་ཟག་པ་ཤེས་པས་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་མངོན་ཤེས་ལྔ་མངོན་དུ་བྱས་ཤིང་བཟོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་ ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཙུད་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་དྲང་སྲོང་ཨུད་ཛྱ་དང་ཏ་ཞེས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་དང་མཐུ་དང་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེས། བདག་གིས་རྟོགས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ལས་གོང་མར་གྱུར་ཅིང་ཆེས་གྱ་ནོམ་པ་གང་ཡོད་དམ་ཞེས་བརྟགས་པའི་ཚེ། བདག་གིས་རྟོགས་པ་དེ་དག་ནི་འགག་པའི་ཆོས་སོ། །ཆོས་གང་འགག་པ་མེད་པ་དེ་ནི་ཆེས་གྱ་ནོམ་པ་ཡིན་ལ། གང་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་འགག་པའི་ཆོས་ཡིན་ཞིང་། གང་མི་སྐྱེ་པ་དེ་ནི་འགག་པ་མེད་པའོ། །མི་སྐྱེ་བ་དེ་གང་ཡིན་སྙམ་པའི་ཚེ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བའོ་སྙམ་དུ་ཚུལ་བཞིན་སོ་སོར་བརྟགས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་སྟེ། སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དེ་ལ་བཙུད་དོ། ༈ །ཡང་དྲང་སྲོང་ལྷག་མཐོང་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་པའི་ཆགས་བྲལ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བར་གྱུར་པ་ན། འདོད་པའི་ཟག་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་པའི་ཚེ། བདག་མེད་པར་རིག་ནས་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཡང་ཐོབ་ལ་སེམས་ཅན་དཔག་མེད་བཟོད་པ་དེ་ལ་བཙུད་དོ། ༈ །ཡང་གཙོ་བོའི་བུ་ཙན་དན་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། དེ་འདི་སྙམ་དུ་འདི་ལྟར་ལམ་མམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་འཛིན་ཀྱང་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་མི་ནུས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཤེས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གཟིངས་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ནས་གཟིངས་འདོར་བལྟར། རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཤེས་པ་ལའང་། དེར་བླང་བའི་འདུ་ཤེས་དོར་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་འཛད་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བར་ལྟ་བས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟིངས་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ནས་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དོན་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྲིད་པའི་ཟག་པ་ཀུན་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཚུལ་བཞིན་བརྟགས་པས་ཡང་དག་པའི་ལམ་སྐྱེ་པ་དྲང་སྲོང་སྲིད་པ་ལ་དགའ་བ་སོགས་དང་། དྲང་སྲོང་སྲིད་པ་ཞི་བྱེད་ལ་སོགས་པ་དུ་མར་སྐྱེ་བ་བཞེས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྐྱེད་ནས་གཞན་དག་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱས་པ་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་དྲང་སྲོང་རིག་བྱེད་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། དེ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དོན་ཐམས་ཅད་རིག་པ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བ། ཕྱི་རོལ་པའི་ལམ་གྱིས་ཆགས་བྲལ་དུ་གྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཚད་ལོ་སྟོང་ཕྲག་དགུ་བཅུར་གྱུར་ལ། དེ་ལོ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུར་ནམ་ཡང་གློ་ས་ལ་མ་ཕབ་ཅིང་། ནམ་ཡང་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་མ་ལོག་སྟེ། གཞན་དུ་སྡུག་བ སྔལ་འདི་དག་གང་ལས་བྱུང་ཞེས་སེམས་པ་ན། མི་ཤེས་པའི་དབང་ལས་གཞན་མིན་ཏེ། མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བ་རྒྱུན་ཆགས་པར་བྱུང་གིས། ཤེས་ཤིང་མཐོང་ན་ནི་འཁོར་བ་ལྡོག་གོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་རྟོག་པ་ན། གནས་གཙང་ མའི་རིས་ཀྱི་ལྷ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་འཁོད་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ། ཀྱེ་མ་སེང་གེ་སེང་གེ་ཆེ། །སེམས་ཅན་སེང་གེ་འཇིགས་པ་མེད། །སེང་གེ་བསམ་པ་རྣམ་པར་སེམས། །འདྲེན་པ་སེང་གེར་འགྱུར་བ་ཡིན། །བར་སྣང་འདི་ལ་འཁོད་པ་ཡི། །ལྷ་ནི་བྱེ་བ་བརྒྱད་ཅུ་དག །འཇིགས་མེད་སེང་གེ་སྒྲ་སྒྲོག་ལ། །ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཕྱག་འཚལ་བྱེད། །ཕྱོགས་བཅུ་དག་ན་སངས་རྒྱས་ཞིང་། །དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །ཁྱོད་ཀྱི་བློ་ཡི་སྣང་བ་བཏང་། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཞིང་ཀུན་སྦྱང་བ་ཡིན། །གླང་པོ་ཆེན་པོ་ཅང་ཤེས་པ། །ཐུབ་པར་དཀར་ཞིང་བསྙེན་པར་དཀའ། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་འདྲེན་པ་སྟེ། །རྐང་གཉིས་དམ་པ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་དེ་དག་སྔོན་སངས་རྒྱས། །འདྲེན་མངོན་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་པ། །འདྲེན་པ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པས་ན། །གང་ཟག་མཆོག་ནི་སང
Chinese
由此业果成熟成办，知其根本系于我执，故得无我之忍，导引无量有情趣入此道。复次，于仙人善巧止息住处之时，知因不了无自性之法，有情众生受诸苦恼，故为无量有情趣入其中。复次，于王名持地时，见众生多未见苦者，了是罪业之因所致，乃说“于身莫生强执，于不净会应舍”，如是宣法，令无量有情趣入不退。复次，于昔时菩萨力弱之际，亲近如来甘露珠王之前，得于诸法生灭无尽义之忍，蒙如来称叹善哉。复次，于仙人号为智勇时，尽纳一切论典，无所畏惧，彼知诸垢若不生则必灭，入修断聚合受等真实法，故知此为要义，行之乃为智者之业。由烦恼起业，由业感果，若断其本，烦恼不入，则能截断生死之流，如是思维，从三摩地起，叹曰：“噫！若断此本则安乐矣。”如此言说三遍，其声四方皆闻，我无挂碍而行，有情无数闻已，皆趣断烦恼之本，不退无上正觉。复次，于仙人名普眼时，随一门一处观察，安住再三，以此遍审有情造作之所依，知为利众之故，修不善与有漏善，生高处及恶趣；欲超苦际，则修无漏善，非为轮回因。由此定起，知于一切法无所作为，乃为安乐。此即义也。
English
Thus, karmic fruition is accomplished; knowing its root lies in clinging to self, one attains the forbearance of selflessness and leads countless beings to enter this path. Again, when the sage was called Skilled in Ceasing Abodes, he understood that because beings did not realize the natureless dharmas, they suffered greatly, and thus he entered into guiding countless beings. Again, when the king was called Earth Holder, he realized that many beings did not perceive suffering, and knowing it was caused by sinful karma, he taught: “Do not cling strongly to the body, and abandon the perception of impurity.” By teaching thus, he led countless beings to enter the irreversible path. Again, when previously the Bodhisattva was of weak mental strength, he approached the Tathāgata, the Nectar-essence Jewel King, and obtained the forbearance regarding the meaning that all dharmas are without arising and ceasing, for which the Tathāgata praised him as excellent. Again, when the sage was called Wise and Courageous, he comprehended all treatises without fear. He knew that if defilements do not arise, they will surely cease, and thus he entered into the practice of cutting off the aggregates, elements, sense-bases, and faculties as ultimate truths. Knowing this essential point, he practiced what is the work of the wise. From afflictions arises karma, and from karma comes fruition. By cutting off the root, afflictions no longer arise, and thus the stream of existence is severed. Reflecting thus, rising from samādhi, he exclaimed: “Ah! By destroying this root there is peace.” Uttering this three times, his voice resounded in the four directions. I moved without hindrance; countless beings, upon hearing, entered into the path of destroying the root of afflictions, and did not turn back from unsurpassed perfect enlightenment. Again, when the sage was called Universal Eye, whichever gate or place he observed, he abided repeatedly. From there he examined the bases of sentient beings’ fabrications, and understood that for the sake of beings’ welfare, they cultivated unwholesome actions and wholesome but contaminated actions, thus being born in higher realms or evil destinies. To transcend suffering, they cultivated uncontaminated virtue, which is not a cause of saṃsāra. Rising from this concentration, he realized that in all dharmas there is nothing to be done—this is peace. This is the meaning.
Chinese
彼时，以“无有自性”之音声，随声宣说，我等四方持之听闻，得不生之法忍，成就不退转于无上菩提。 复次，往昔有国王名为随顺一切众生，彼善于观察众生之根器。对于那些因贪执色相而痛苦，并倾向于堕入恶趣的众生，心想：“彼等贪执不净之身，不知于轮回中流转。”遂为彼等宣说不净之法。众生于不净生起信解后，于诸法之自性修习，令无数众生远离贪欲，得生梵天世界。 复次，往昔有仙人名为安住于法，彼以外道之法，成为离欲之人。彼了知欲之漏失，如镜中之影像般，了知诸法并非真实，现证五神通，并将无数众生安置于如是不生之法忍中。 复次，仙人邬达迦和达，具大神通、威力及光辉。彼思惟：“我所证悟之法，有何更殊胜、更超胜者耶？”思惟后，知晓自己所证悟之法乃是坏灭之法。“何者不坏灭，彼即最殊胜。凡是生起者，皆是坏灭之法；凡是不生起者，则是不坏灭之法。何者是不生起者耶？”思惟后，知晓“一切法自性本不生，与自性分离”，如是如理作意，获得不生之义忍，并将无数众生安置于其中。 复次，仙人毗钵舍那行者，以外道之离欲，具大神通。彼观察欲之漏失生起之因及自性时，了知无我，亦获得五神通，并将无数众生安置于彼忍中。 复次，于名为自在天子旃檀之时，彼如是思惟：“如是之道，或执取涅槃之少许事物，亦不能现证菩提。是故，于一切处，应知行道，不应有丝毫执著。如是……”
English
Then, proclaiming the sound "without intrinsic nature," we heard it carried in the four directions, and we obtained forbearance of non-arising, becoming irreversible from unsurpassed enlightenment. Furthermore, in the past, there was a king named Following All Beings. He was skilled in observing the faculties of beings. To those beings who were tormented by attachment to form and inclined to fall into the lower realms, he thought, "They are attached to impure bodies and do not know that they wander in samsara." Therefore, he taught them the Dharma of impurity. When beings developed faith in impurity and cultivated the nature of all phenomena, countless beings were freed from desire and were born in the Brahma world. Furthermore, in the past, there was a hermit named Established in Dharma, who, through the path of non-Buddhists, became a person free from desire. Knowing the outflows of desire, like reflections in a mirror, he knew that things were not real and manifested the five clairvoyances, placing countless beings in such forbearance. Furthermore, the hermits Uddaka and Data, who were great in magical power, might, and splendor, thought, "What is superior and more excellent than these Dharmas that I have realized?" When they investigated, they realized that what they had realized was subject to cessation. "That which does not cease is the most excellent. Whatever arises is subject to cessation, and whatever does not arise does not cease. What is it that does not arise?" When they thought about it, they realized that "all phenomena are not born by their own nature, but are separate from their own nature." Thus, by properly examining each aspect, they obtained forbearance of the meaning of non-arising and placed countless beings in it. Furthermore, the hermit Vipashyana Practitioner, who was a non-Buddhist free from desire and possessed great magical powers, when he examined the cause and nature of the arising of the outflows of desire, realized selflessness and also obtained the five clairvoyances, placing countless beings in that forbearance. Furthermore, when he was the son of the chief, Chandana, he thought, "In this way, even if one grasps a little something on the path or in nirvana, one cannot manifest complete enlightenment. Therefore, in all places, one should know the path and be without any attachment. Thus..."