Tibetan
། བཀའ་སྩལ་ པ་མཽ་དགལ་གྱི་བུ་གང་ཟག་གི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཆོས་སྟོན་པ་གོ་བར་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་རྒྱལ་པོ་དྲང་སྲོང་ལྷ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱི་རོལ་པའི་ལམ་གྱིས་ཆགས་བྲལ་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། དེས་དབེན་པར་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་ཞུགས་ནས། འདི་ལྟར་དམྱལ་བ་ནས་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་སེམས་ཅན་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་ན་ལས་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཤེས་སོ། །དེས་སྲིད་རྩེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ནས་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་པས་སྡུག་བསྔལ་འདི་དག་ལས་དབུགས་དབྱུང་བའི་ལམ་ཡོད་དོ་སྙམ་ནས་ལམ་དེ་གཞན་ལ་བསྟན་པས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་དྲང་སྲོང་གདོལ་པ་ཡིད་འོང་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་ཤེས་ལྔ་ལྡན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། ཆོས་འདི་ལ་རིས་དང་རུས་སུ་བརྟག་པ་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་ལ་ཆོས་སུ་བརྟག་པ་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་དུ་མཁས་པ་རྣམས་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་མི་སྐྲག་ཅིང་བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོགས་ཆོས་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བདག་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཀོད་ཅིག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བློ་གྲོས་དཀར་བ་ཞེས་བྱ་བ་བྱོན་པའི་ཚེ། སངས་རྒྱས་དེའི་སྐུ་ཚེའི་ཚད་ལོ་བྱེ་བ་ཕྲག་དགུ་བཅུར་གྱུར་ ཅིང་། དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་མཁས་པའི་ཚུལ་གྱི་བུ་གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རི་བོང་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ཞིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་གྱུར་པའི་ཚེ། སངས་རྒྱས་དེའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོས་ཞིང་དེར་ངོ་མཚར་བ་དུ་མ་སྟོན་ཅིང་། གཞོན་ནུ་རི་བོང་ཚིག་གི་རྨི་ལམ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བར་མཐོང་བས་གཞལ་དུ་མེད་པའི་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། གྲོང་གི་མི་རྣམས་བསྡུས་ནས། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བློ་གྲོས་དཀར་བ་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་འཇིག་པ་དང་བཅས་སྟོན་པར་མཛད་པ་དེར་འདེང་ཞེས་བསྐུལ་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། གདུགས་ཚོད་ལ་སྤྱན་དྲངས་ཤིང་སངས་རྒྱས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་བཟའ་བཅའ་དང་། རས་བཅོས་བུའི་ན་བཟའ་ཕུལ་ནས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་བཞིན་ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པ་དང་། ༈ ཡང་དྲང་སྲོང་རིན་པོ་ཆེའི་དཔལ
Chinese
佛说：婆摩达伽罗（Pa-ma'u-dgal，意为“人子”）因众生界的因缘，佛世尊如来应供正等觉宣说正法而令其理解。复次，于国王仙人罗阇（Drang srong Lha bzang）依外道离欲之道修行之时，他独自入于寂静之处安住正定。于是他观察：‘如是自地狱乃至欲界之众多有情，皆由烦恼力而生，若无烦恼，则诸业不集。’知此之后，他得欲界定，复获止息想与受之等持，见有解脱此等苦之道。因思此道而示教他人，遂于无上菩提不退转。 又于往昔，仙人名曰“堕婆 意乐”（Drang srong Gdol pa Yid 'ong），具五种神通智见之时，于此法中不以种姓阶级分别，不以法相分别，亦无非法。作是念：‘十方世间诸智者，于不生之法无所畏，愚痴者反生怖畏。何以故？因为法之性体，本来不可得。’如是等教示法义，使诸有情，安立于无我无生之法中，不退转于无上正觉。 又如来名曰“慧白”（Blo gros dkar po）出现之时，彼佛寿量九十劫。其时国王之子，名菩萨“山驴词”（Ri bong tshig），得为如来应供。其佛以大威神示现种种希有之事。彼青年山驴词在梦中见彼如来出现世间，心生无量喜悦。聚集城中诸人，劝请同往见世尊慧白佛，闻其所说烦恼因缘与毁灭之法。彼等遂往佛前，顶礼致敬，设种种供养，奉施衣食，祈愿无上菩提。于是获佛授记之言与经法。 复次，仙人宝光德（Drang srong Rin po che’i dpal）……
English
The Blessed One said: Pa-ma'u-dgal (meaning 'son of man'), by the power of beings, the Blessed Buddhas, the Tathāgatas, the Arhats, the Perfectly Enlightened Ones, proclaimed the Dharma to be understood. Again, when King Rishi Lha-bzang, through the path of renunciation of the outsiders, was free from attachment, he dwelt in solitude, entering into true meditation. Then he reflected: ‘Thus, from the hells up to the peak of existence, the various beings are born by the power of afflictions; without afflictions, actions do not accumulate.’ Realizing this, he attained the absorption of the sphere of desire, and by the meditative equipoise which ceases conception and feeling, he knew there is a path of release from these sufferings. Contemplating thus, he showed this path to others, and thereby became irreversible toward unsurpassed enlightenment. Again, in former times, the sage named Gdol-pa Yid-'ong, endowed with the five higher knowledges, understood this Dharma without discriminating caste or lineage, without discriminating Dharma and non-Dharma, thinking: ‘In the ten directions, the wise do not fear the unborn Dharma, while the childish tremble. Why? Because the nature of Dharma is beyond all conceptual grasp.’ By such teaching, he established beings in the Dharma of non-self and non-birth, rendering them irreversible toward the highest enlightenment. Again, when the Tathāgata named Blo-gros dkar-po (‘White Intellect’) appeared, his life span extended for ninety aeons. At that time, the king’s son, the bodhisattva named Ri-bong-tshig (‘Mountain Donkey Word’), became a Blessed One, an Arhat, a Tathāgata. That Buddha, by great miraculous powers, manifested many marvels. The youth Ri-bong-tshig saw in a dream that the Tathāgata appeared in the world, and arose boundless joy. Gathering the townspeople, he urged them to go to the Blessed Tathāgata Blo-gros dkar-po, to hear his teaching on the causes of affliction and the teaching of impermanence. They went to the Blessed One, bowed down, made offerings of food and clothing, and prayed for unsurpassed enlightenment. Thus, they received prophecy and teachings from that Buddha. Furthermore, the sage Rin-po-che’i-dpal (Glorious Precious Sage) …