Tibetan
་ཚུལ་ཟླ་བ་སྒྲོན་མེའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ༈ །གཞན་ཡང་རི་བོང་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་དྲང་སྲོང་ཞིག་ལས་ཆོས་འདོད་པའི་ཆེད་དུ་མེ་ནང་དུ་མཆོངས་པ་དང་། རྒྱལ་པོར་གྱུར་པའི་ཚེ་རྔོན་པ་ཞིག་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ལུས་ཀྱི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་བྱིན་ཅིང་ལུས་གཡང་དུ་བོར་བ་དང་། རྒྱལ་པོའི་བུ་མོ་ཡེ་ཤེས་ལྡན་དུ་གྱུར་པས་ཆོས་སྨྲ་བའི་ནད་གསོ་བའི་ཕྱིར་རང་གི་ཤ་ལས་ཞལ་ཟས་སྦྱར་བ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྔོན་གྱི་ཚེ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སླད་དུ་ལུས་དང་སྲོག་དང་རྒྱལ་སྲིད་སོགས་མ་བཏང་བ་གང་ཡང་མེད་ལ། ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་གཅིག་གི་ཆེད་དུ་ལུས་ལ་མར་མེ་སྟོང་བཙུགས་ཏེ་སྦར་བའི་མར་མེའི་འོད་ལས་ཚིགས་བཅད་དེའི་ཕྱེད་ཀྱང་རྫོགས་པར་ཐོས་པ་སོགས་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ཚད་མེད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་བསྐལ་པ་ཚད་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཁྱད་དུ་བསད་པ་སོགས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་མཛད་པ་འདི་ནི་དངོས་སུ་ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་བཟོད་པ་ཡང་ཡིན། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ཡིན། གོ་ཆ་དང་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རླབས་པོ་ཆེའང་ཡིན། ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་གཏོང་ བའང་ཡིན། ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའང་ཡིན་ལ། བརྒྱུད་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་ཕར་ཕྱིན་གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་དངོས་དང་བརྒྱུད་ནས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཚང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཚོལ་གྱི་སྐབས་སོ། ༈ །སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་གི་མདུན་ན་འདོན་དེའི་སྲས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་འཁྲུངས་པ་ན་རྐང་ལག་དྲྭ་བས་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་མིང་རྐང་ལག་དྲྭ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་བཏགས་སོ། །ཕྱིས་སུ་ཡང་དེ་ལ་གཅུང་རྐང་ལག་དྲྭ་བ་མེད་པ་ཞིག་བཙས་པ་ལ། རྐང་ལག་དྲྭ་བ་མེད་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །གཅེན་དྲྭ་བ་ཅན་དེས་བདག་ཀྱང་མདུན་ན་འདོན་དུ་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས་ཕའི་གན་དུ་སོང་སྟེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་ཞུས་པ་དང་། ཕས་གང་གི་ཕྱིར་མཆོད་སྦྱིན་སོགས་བྱེད་པའི་མདུན་ན་འདོན་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལག་ཏུ་འོང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འབྱུང་། བུས་སྨྲས་པ། ནགས་ན་གནས་པ་སླའི་མཁས་པས་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྲིད་པར་གསད་བཅད་སོག
Chinese
如《月灯经》中所说一样。又在往昔化作羚羊之时，有一位仙人为了希求佛法而投身火中；在为国王时，为了半偈佛法的缘故，将一切身上装饰布施，并将身体投入深谷；当为国王之女具足智慧时，为了治疗说法者的疾病，以自身之肉调和食物而奉献等等。由此可知，过去世如来为了正法，从未惜舍身体、生命、国位等，为了区区半偈经文，亦能将万盏明灯插于身上而燃烧，以火焰之光而得闻半偈，此等极难之事，悉能成办。由此可知，过去无量劫中，以大苦痛、极难忍受之牺牲来求佛法，此即真实为法而行难行忍辱之大忍，亦即积聚善法之持戒，亦是坚固修行之大精进，亦是为法而舍弃之大布施，亦是增长闻慧之大智慧。由此利益众生，施以佛法，复能成办超世禅定因缘，进而圆满六度波罗蜜，乃至修一切菩萨行，皆由心门而成六度波罗蜜。知此即是求法之时。往昔，有一名为“梵施”的法王，其前，世尊出生为其子，因为双足与手臂有网相连之缘，故名“具网手足”。后来又生弟弟时不具此相，故名为“无网足”。具网者自以为不能在父王前承侍，因而请求出家。父王问曰：‘为何当我行布施供养时，你亦得受，而今欲出家？’其子答曰：‘因林中有贤者，为国土之故断除我命’……
English
As it is spoken in the Sutra of the Lamp of the Moon. Again, in a former time, when he took the form of an antelope, a rishi, desiring the Dharma, leapt into fire; when he was a king, for the sake of half a verse of Dharma, he gave away all the ornaments of his body and cast himself into a gorge; when he was born as the king’s daughter endowed with wisdom, in order to cure the illness of a Dharma preacher, she mixed food with her own flesh and offered it, and so forth. In this way, the Thus-Gone One, in past lives, never withheld body, life, or royal authority for the sake of the holy Dharma. Even for half a verse, he would implant a thousand oil lamps upon his body and ignite them, and by the light of the flame, he heard that half verse completely. Such extremely difficult deeds beyond measure he accomplished. Thus, in past immeasurable kalpas, by great sufferings and extraordinary sacrifices, he sought the Dharma. This is truly the perfection of patience in enduring hardships for the Dharma, also the discipline that gathers all virtue, the great diligence conjoined with effort, the great generosity of giving away for the Dharma, and the great wisdom that arises from hearing. Through transmission, he gave Dharma as a gift to sentient beings, and further accomplished the causes of transcendent meditation, thereby becoming endowed with the six pāramitās, and likewise, in the occasions of other perfections, both directly and through continuity, he fulfilled the six perfections, so that all the conduct of a bodhisattva was established through the door of the mind as endowed with the six pāramitās. Know this as the time of seeking the Dharma. In the past, in an age gone by, there was a Dharma King named Brahma-giver. In his presence, the Blessed One was born as his son. Because his hands and feet were connected by webbing, he was named 'Webbed Hands and Feet'. Later, when a younger brother was born without such webs, he was named 'Unwebbed Feet'. The one with webs thought, 'It is not proper that I should serve before my father,' and so asked to go forth. His father asked, 'Why, when in my presence I practice giving and offerings which also come into your hands, do you now wish to renounce and go forth?' The son replied, 'Because in the forest there dwells a sage who, for the sake of the kingdom, has cut off my life…'
Tibetan
ས་ཀྱི་ལས་བྱར་མི་རུང་བའི་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་པ་ལ། ཕས་ཀྱང་ནན་གྱིས་འབད་པར་ཤེས་ནས་གནང་བས། དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སོང་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་བསམ་གཏན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པས་མངོན་ཤེས་ལྔ་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། ། གཅུང་རྐང་ལག་དྲྭ་བ་མེད་པ་དེ་ཡང་གསང་ཚིག་ཚོལ་དུ་ཡུལ་གཞན་དུ་སོང་བ། ལྷོ་ཡི་རི་བྲག་ན་བྲམ་ཟེ་ཞིག་འདུག་པ་དེས་རང་ལ་བུ་མོ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་འདི་ནི་རིགས་དང་ནོར་གྱི་ཕྱིར་མི་སྦྱིན་གྱི། གང་གིས་རིག་བྱེད་བཞི་བསླབས་པ་ལ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་མོ། །རྐང་ལག་དྲྭ་བ་མེད་པ་ཡུལ་ཕན་ཚུན་འཁོར་ནས་བྲམ་ཟེ་དེའི་དྲུང་དུ་རིག་བྱེད་བཀླགས་པས་དུས་ཐུང་ངུས་རིག་བྱེད་བཞིར་མཁས་པ་ལ་བུ་མོ་དེ་ཡང་བྱིན་ནོ། །བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་དང་བུ་མོ་དེ་ཁང་སྟེང་ན་ཉལ་བ་ལས་བསིལ་ཡབ་ཤོད་དུ་ལྷུང་བ་བུ་མོ་དེས་ལག་པ་གླང་པོའི་ཆེའི་སྣ་ལྟར་བརྐྱངས་ཏེ་བླངས་པ་མཐོང་ནས་སྐྲག་གོ། ཡང་མར་མི་ཤི་ལ་ཐུག་པ་དེ་གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ལྟ་བུའི་ལག་པ་བརྐྱངས་ནས་གསོས་སོ། །དེ་ཡང་སྐྲག་ནས་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་མི་བྱེད་པ་ལ། བུ་མོ་དེས་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་བག་ཡངས་སུ་ཅི་སྟེ་གཅུགས་པར་མི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པ། ཁྱེའུ་དེས་འཆི་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་གཅུགས་པར་བྱེད་པ་འགའ་མཐོང་ངམ། བུ་མོས་སྨྲས་པ། རྗེའི་སྲས་མ་འཇིགས་ཤིག་དང་། ཁོ་མོས་ཁྱིམ་ཐབ་ལ་འཁུ་བའི་སེམས་མི་སྐྱེད་དོ། །ཁྱེའུས་སྨྲས་པ་འདི་ལ་ཁོ་བོ་འདུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བུ་མོ་དེ་སྐྱེངས་ནས་གཉིད་ལོག་པ་ལ་སྡོད་ཅིང་འདུག་པས། ཁྱེའུ་དེས་གཉིད་ལོག་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་དང་། བུ་མོ་དེ་གཟུགས་ཅན་མ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སོང་ངོ་། །ཁྱེའུ་དེ་ཡང་དེའི་རྗེས་སུ་དལ་བུས་སོང་བ་དང་། གཟུགས་ཅན་དེ་དག་སྐྲ་བཤིགས་ཏེ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟར་འདུག་པ་མཐོང་ནས་སྐྲག་སྟེ་ཕྱིར་ལོག་གོ། དེ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་མཁན་པོའི་དྲུང་ དུ་སོང་ནས་དེ་ལྟར་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བུ་དེ་ལྟ་ན་བུ་མོ་ཡང་ཁྲིད་ཅིག །མཁན་པོ་བདག་དེས་འཇིགས་ཏེ་དེ་ཉིད་གཟུགས་ཅན་མ་ལགས་སོ། །དེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་དྲིས་པ་ལ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་སོང་ངོ་། །བྲམ་ཟེ་དེས་བུ་མོ་ལ་ཁྱོད་ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་སྲུང་ངམ། བུ་མོ་ན་རེ། ཡབ་དེ་ཇི་སྐད་ཟེར། བུ་དེ་ན་རེ་ཁྱོད་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡབ་བདག་གཟུགས་ཅན་མ་མ་ལགས་ཏེ། དེས་བདག་ལ་ཤོ་བེས་སྐུར་པ་བཏབ་ནས་སོང་ངོ་། །གཟུགས་ཅན་མ་དེ། དེ་ལ་ཁྲོ་བས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པས་རྐང་ལག་དང་མིག་བསྒྱུར་ཏེ་དེའི་ལམ་ཁར་སོང་ནས
Chinese
关于不应在沙土之上播种的偈语中说道：父亲深知其中道理而极力劝勉，因此允许。他便进入了诸位修道者之中，出家为比丘，专注禅定一境，从而生起了五种神通。 那没有手足罗网之人，为求密语而前往他乡。在南方的山岩之处有一婆罗门，他有一位女儿。此女儿因家族和财富之故，本不应给予他人，但那婆罗门心想：‘若有人学会四种明论，我将把女儿施与他。’那没有手足罗网之人辗转行走，来到婆罗门前学习明论，不久便通晓四明。婆罗门于是将女儿许配于他。 那婆罗门的儿子与女儿在屋顶休息时，一阵清风吹落，女儿伸手如大象鼻般伸展去接取。那儿子见此惊惧。更有一次，她遇到死人，伸出如大象鼻般的手去抚之，使其复活。她虽惊惧，但并未因此歌舞欢喜。于是女儿问：‘你为何与我同处却总是谨慎而不亲近？’儿子答：‘难道你曾见有人与死神同处而亲近乎？’女儿说：‘王子啊，不必畏惧，我绝无生起夫妇之情。’儿子说：‘对此我愿意亲自观察。’ 女儿惊讶，于是装作昏睡。儿子便趁机如其所欲，而女儿遂往化身天女众之所。儿子随即缓缓跟随，见到那些化身天女们剃去头发，面貌极为可怖，便惊惧而退。于是默然前往上师面前说道：‘事情是这样。’上师说：‘既然如此，把那女儿也带来吧。’儿子惊惧地说：‘她确实不是女人。’上师问：‘为何如此？’他又沉默无语。婆罗门遂问女儿：‘你是否不会再守护家室？’女儿答：‘父亲啊，他为何这样说？’儿子答：‘因为你不是女人。’父亲说：‘我女儿确实不是女人。’于是那婆罗门将她以牛皮袋盛装而送走。 那化身天女因大怒而全身扭转变形，手足与眼睛都旋转颠倒，便沿着道路而去。
English
Concerning the verse about not sowing seeds in sandy soil: the father, fully understanding its meaning and urging earnestly, gave permission. He then entered among the ṛṣis, went forth as a renunciant, and, dwelling in one-pointed meditation, he developed the five kinds of super-knowledge. That man without hands and feet nets went in search of secret words to another land. In the southern cliffs there lived a Brahmin who had a daughter. This daughter, because of family and wealth, was not to be given away, but the Brahmin thought: “Whosoever masters the four sciences, to him I shall give her.” That man without hands and feet nets wandered about until he came before the Brahmin, studied the sciences, and in a short time mastered all four. The Brahmin then gave him his daughter. The Brahmin’s son and that daughter were resting on the roof when a cool wind blew down; the daughter stretched out her hand like an elephant’s trunk to grasp, and the son, seeing this, was terrified. Later, when she encountered a corpse, she stretched out her elephant-trunk-like hand to touch it, and the dead revived. Though she was startled, she did not show joy or celebration. The daughter then asked: “Why is it that, though you are with me, you always keep distant and do not draw near?” The son replied: “Have you ever seen anyone who could dwell intimately with the Lord of Death?” The daughter said: “Prince, do not fear, I do not arouse thoughts of conjugal life.” The son replied: “I must test this myself.” The daughter was alarmed, so she feigned sleep. The son then acted as he wished, but the daughter went into the company of embodied celestial maidens. The son slowly followed after and saw that those maidens had shaved heads and terrifying appearances; he grew frightened and retreated. Then, saying nothing, he went before the teacher and said, “It was thus.” The teacher said: “If so, then bring the girl also.” The son, afraid, said: “She truly is not a woman.” The teacher asked: “Why so?” and he was silent. The Brahmin asked his daughter: “Will you no longer keep the household?” The daughter replied: “Father, why does he say so?” The son said: “Because you are not a woman.” The father said: “Indeed, my daughter is not a woman.” Thus the Brahmin put her in a hide bag and sent her away. That embodied celestial maiden, filled with wrath, twisted and contorted her entire form, her hands, feet, and eyes turning round, and she went away along the road.