Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༧༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༦༠༡ ནས་ ༧༠༠ བར། རྣམས་ཀྱིས་མེ་དོང་དུ་མི་འདོར་བར་བཟློག་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་བསྐང་ཕྱིར་ལྡོག་ཏུ་མ་བཏུབ་ནས་མེ་དོང་སྟ་གོན་བྱས་ཏེ་བྲམ་ཟེ་ལ་ཆོས་བསྒྲག་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན། བྲམ་ཟེ་དེས། སྦྱིན་པ་ལ་ནི་རྟག་ཏུ་དགའ་བར་གྱིས། །རྟག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྤྱོད། །བརྩོན་འགྲུས་མཆོག་གི་གནས་ནི་བརྩམ་པར་གྱིས། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་མཆོག་དམ་པ་ཐོབ། །ཅེས་སྨྲས་པ་ལེགས་པར་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་བསོགས་ཤིང་། དེ་རྣམས་ལ་ཚིགས་བཅད་འདི་སྨྲས་ནས། བདག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་གཏོང་བ་འདི་བྱས་པ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །ཅེས་བདེན་པ་བརྗོད་ནས་མེ་དོང་དུ་མཆོངས་པས་མེ་ཤི་སྟེ། པདྨའི་རྫིང་བུར་གྱུར་པའི་སྟེང་དུ་འདུག་ནས་ཚངས་སྤྱོད་ཡོན་ཏན་བཞི་ལྡན་གྱི་ཆོས་བསྟན་ཏོ། །བྲམ་ཟེ་དེ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་མེ་འབར་ཏེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྷུང་བ་ལ། ཆོས་འདོད་ཀྱིས་སྨྲས་པ། སློབ་དཔོན་མ་བརྙེངས་ཤིག །བདག་གིས་ཁྱོད་བསྐྱབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས། བདག་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ལ་སྤྱོད་པའི་བདེན་པ་དེས། བྲམ་ཟེ་འདིའི་ལུས་ཚིག་པ་ཞི་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལས་ཐར་བར་ཤོག་ཅེས་སྨྲས་པས། བྲམ་ཟེ་དེ་དམྱལ་བ་ལས་ཐར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དུས་ཀྱི་བྲམ་ཟེ་ནི་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་བདག་གི་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏོང་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་བཙུན་མོ་དམ་པ་དང་བུ་ ཐུ་བོ་གཞོན་ནུ་དང་ལྷན་ཅིག་བཀད་སར་སོང་ནས་འཁོད་པ་ལ། ཤ་ཟ་གཟུགས་མཆོག་ཏུ་མི་སྡུག་པ་ཞིག་གིས་བར་སྣང་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་ཆོས་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཐོས་པ་དེ་ཁྱོད་དོན་དུ་གཉེར་ན་ཟུངས་ཤིག །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འབྱུང་པོ་ཆེན་པོ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་འདོད་ཀྱིས། ཁྱོད་གང་འདོད་པ་དེ་ངས་སྦྱིན་ནོ། །དེས་སྨྲས་པ། བདག་ཁྱོད་ཀྱི་སྡུག་པ་གསུམ་པོ་བདག་ཉིད་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་དག་བདག་ལ་བྱིན་ན་ལེགས་པར་གསུངས་པ་ཕྱིས་བཤད་དོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འདི་དག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེས་སྨྲས་པ། བཟའ་བར་བྱ་སྟེ་ཆོས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་གཡས་ཀྱི་བུ་དང་། གཡོན་ལོགས་ན་འདུག་པའི་ཆུང་མ་ལ་བལྟས་པ་དང་། ཤ་ཟ་དེས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མྱུར་དུ་ཐོང་ལ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་གང་ཞིག་འཁོར་བ་ལས་
Chinese
从第601页到700页。 从第601页到700页。 众人虽然劝阻不令舍身投火，然为成办师尊之意，终不回转，遂披燃火之衣，请婆罗门宣说佛法。婆罗门言：常以布施为喜乐，恒以具足持戒行，精进最胜处应修，智慧能证圣妙法。如此言已，善受持之，复有众多世人集聚。彼等闻此偈颂，发心供养，为无上菩提而行，不令果报虚弃。言说真实语已，投身火中，即命终而化，坐于莲花池台之上，演说具四梵行功德之法。时婆罗门一切身分皆为火焚，堕入大地狱。时有法欲者告曰：‘师莫忧愁，我当救汝。’以此真实语，为一切众生之故行菩提道，愿此婆罗门身苦止息，令众生离狱。言已，婆罗门即脱离地狱。其时婆罗门名为居士“德藏”。 又于往昔，世尊自称王“梵施”，布施一切所有之时，与圣妃及诸童子俱往林中止住。其间，有一形貌极丑食肉之人来至，合掌言：‘我昔闻佛说妙法，汝若能为我勤求受持，当为汝有益。’王言：‘大士善说之，汝所欲者我当施汝。’彼答言：‘愿将汝自身、子、妻三苦之具施我，则如所说善言，当后为说法。’王言：‘以此将何所为？’彼言：‘为食之用，并说法也。’于是王顾其右子，又视左侧妻。食肉者复言：‘大王，速与我，汝所言之善，必从轮回解脱。’ ...
English
From folio 601 to 700. From folio 601 to 700. Though the assembly tried to dissuade him from casting himself into the fire, he could not turn back, for he wished to fulfill the teacher’s intention. Thus, he donned the robe of flames and requested the Brahmin to proclaim the Dharma. The Brahmin spoke: “Always delight in giving, always live with perfect moral discipline, establish yourself in the supreme state of diligence, and through wisdom obtain the supreme holy Dharma.” Having spoken thus, he held it firmly. A great many people gathered. To them he spoke this verse, and declared: “This act I do for unsurpassed enlightenment, may it not be fruitless.” Having uttered this truth, he leapt into the fire, died, and was reborn seated upon a lotus pond, where he revealed the Dharma adorned with the four Brahmavihāras. The Brahmin, with his entire body consumed by flames, fell into the great hell. Then a Dharma-seeker said: “Master, do not grieve, I shall rescue you.” By this statement of truth, saying: “For the sake of all beings I practice the path of awakening. May this Brahmin’s body-pain cease, and may beings be freed from hell,” he spoke. Immediately, the Brahmin was freed from hell. At that time, that Brahmin was the householder named ‘Treasure of Virtue.’ Again, in a past age, the Blessed One himself was King ‘Brahmagiver,’ who gave away all his possessions. Once, together with his queen and young princes, he went to dwell in a forest. Then a being of dreadful form, a devourer of flesh, appeared before him, bowing with palms joined, and said: “In the past I heard the Thus-Gone One proclaim the Dharma. If you now, for my sake, diligently uphold it, it will be of benefit to you.” The king replied: “Great one, you have spoken well. Whatever you desire, I shall give to you.” That one replied: “Give to me your own body, your sons, and your queen as the three supports of suffering. If you give thus, then as you said well, I shall later expound the Dharma.” The king asked: “What will you do with these?” He replied: “They are for eating, and I shall also teach the Dharma.” Then the king looked at his son on the right, and at his queen on the left. The flesh-eater then said: “Great King, quickly give them. Whatever good you said, it is that which leads beyond saṃsāra.” ...
Tibetan
སྒྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཆེད་དུ་ཉོན་ཅིག །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་རིག་ནས། ཤ་ཟ་དེས་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་པ། བདག་གི་ཕྱིར་དང་གཞན་གྱི་ཕྱིར་དག་ཏུ། །བདེ་བ་འདོད་ན་སྡིག་པ་མི་བྱ་སྟེ། །བྱིས་པ་བདེ་འདོད་གང་ཞིག་སྡིག་བྱེད་ན། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་སོ་སོར་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ་སྟེ། འདིའི་དོན་དུ་བདག་གི་བུ་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་བཏང་ནས་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་འདི་འདོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སྟན་ལས་ལངས་ཤིང་། ལག་པ་གཡས་པས་བུ་བཟུང་སྟེ་སྦྱིན་པར་བརྩམ་པ་ དང་། ཤ་ཟ་དེའི་གཟུགས་མི་སྣང་བར་བརྒྱ་བྱིན་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས་སྦྱིན་ལ་དཔའ་བ་ལེགས་སོ་ཞེས་བསྔགས་ཏེ་ཁོ་བོ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་ཏེ་མཆོག་གང་འདོད་སློངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ན། རྒྱལ་པོས་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་མྱ་ངན་སོགས་མེད་པའི་མཆོག་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བྱས་པ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དེ་ནི་བདག་ལ་དབང་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་འདི་ལ་མངའ་བརྙེས་སོ། །མཆོག་གཞན་གང་འདོད་སློངས་ཤིག །དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་དབང་མེད་པ་དག་བྱིས་པ་མཐོང་ངོ་ཅོག །བརྒྱ་བྱིན་ཡི་ཆད་འདི་ལྟར་གླང་ཆེན་འདམ་སོང་ཉམས་པ་བཞིན། ཅེས་སྨྲས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཁ་དོག་དམ་པ་ཞེས་བགྱི་བ་འཇིག་རྟེན་འདིར་དབང་བསྒྱུར་བའི་མཐུ་དང་གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེས་བདག་གིས་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཕན་བཏགས་ཀྱི། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པར་མ་བྱས་པས། དམ་པའི་ཆོས་བཙལ་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་དགྲོལ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ། འདི་ལྟར་བཀར་བཏགས་ཏེ་འཛམ་གླིང་འདི་ན་སུ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ཡོད་དེ་བདག་ལ་སྟོན་པར་གྱུར་ན། དེའི་ཡིད་ལ་ཅི་འདོད་པ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲགས་ཀྱང་སྟོན་ནུས་པ་སུ་ཡང་མ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་མྱ་ངན་གྱིས་ཡིད་གདུངས་པ་ངལ་བསོས་བུས་ཐོས་ནས་སད་པའི་སླད་དུ། བདག་ཉིད་གནོད་སྦྱིན་འཇིགས་པ་ཞིག་ཏུ་སྤྲུལ་ནས། ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་སུ་ཆོས་ཐོས་འདོད་པ་ང་ལས་ཉོན་ཅིག །ཅེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཐོས་པས་རྒྱལ་ པོ་མགུ་ཞིང་། གནོད་སྦྱིན་དེ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་སྟན་མཐོན་པོ་ལ་བཞག་བློན་པོ་དང་འཁོར་མང་པོ་བསྡུས་ཏེ་འཁོད་པ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། ཆོས་ཐོས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བས། ཆོས་ཉན་པར་འདོད་ན་འདི་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སྟེ། བཙུན་མོ་དང་སྲས་ཁོ་བོ་ལ་ཟར་བཅུག
Chinese
为获得解脱的缘故，请聆听吧。于是国王由殊胜的思维了知之后，食肉者便作颂言：‘为了自己也为了他人，若欲得安乐，不应造作罪业；若有稚子欲安乐而造作罪业，其果报将各自亲身领受。’如此说已。于是国王闻其善言偈颂，心生希有：‘为此缘故，我愿舍弃自己的儿子罡伽（Ganga）之子分，以成就此偈。’于是从座起，以右手抱取儿子而欲施舍。食肉者现其身形为百千天神，隐蔽自身而显威神，赞叹道：‘善哉布施勇士！我即是百千天神，随意所欲，请索至上之宝。’国王言：‘请赐我无生老病死苦之最胜法。’百千天神答言：‘此非我所能赐，唯诸佛如来应供正等觉方能赐予。请索他物。’国王言：‘我见众强大者尚且无有主宰权力，此乃童子所见。汝百千天神之限，如同大象陷于深淖而衰弱。’如此言已。复往昔如来，于世间现名“净色王”，具大威神与光明，作是思惟：‘我已以珍宝财富利益群生，然未以正法真实饶益，今当求法，解脱一切有情。’作是誓已，宣告于世：‘此世界若有正法，能示于我者，我将悉随其意施与。’然未有能示者。于是国王为烦恼忧苦而懊恼，爱子听闻而觉醒，欲令父王欢喜，化作怖畏之鬼神形至宫门，说：‘我能为王宣说佛法，请听我言。’国王大喜，顶礼之，安置于高座，召集群臣大众同坐。鬼神言：‘闻法甚难，若欲闻法，不可仅此，须以王妃与太子供养。’
English
For the sake of liberation, listen attentively. Then, through the king’s superior reflection, the flesh-eater spoke in verse: ‘For oneself and for others, if one desires happiness, one must not commit sin. If a child desires happiness yet commits sin, the fruit of it he will personally experience.’ Thus he spoke. Then the king, hearing this excellent verse, was greatly amazed and thought: ‘For this reason, I will offer even my son Ganga’s portion to fulfill this verse.’ Rising from his seat, he took his son with his right hand, intending to give him away. The flesh-eater, making his form unseen, revealed himself as a host of hundreds of gods, praising: ‘Well done, brave donor! I am in truth a host of gods; ask for the supreme treasure you wish.’ The king said: ‘Grant me the supreme treasure free from birth, aging, death, and suffering.’ The host of gods replied: ‘This I cannot grant; only the Buddhas, the Blessed Ones, the Tathāgatas, can bestow this. Ask for another boon.’ The king said: ‘Even the mighty rulers are seen without true dominion; this, children can observe. Your limitation, O host of gods, is like a great elephant trapped in mire, weakened.’ Thus he spoke. Once in the past, the Blessed One himself appeared in the world as “King Pure Color,” endowed with great majesty and power, and reflected: ‘I have benefitted beings with jewels and wealth, but not yet with the Dharma. I shall seek the Dharma, to liberate all sentient beings.’ Making this vow, he proclaimed: ‘If there is Dharma in this world, let someone reveal it to me, and whatever they desire, I will grant.’ Yet no one came forth to reveal it. Then the king, tormented with sorrow, his mind depressed, heard from his son who revived his spirits. To delight his father, he manifested as a terrifying demon at the palace gate, saying: ‘I will declare the Dharma to the king, listen to me.’ The king rejoiced, bowed down, and placed him on a high seat, gathering ministers and attendants. The demon said: ‘To hear Dharma is exceedingly difficult. If you wish to hear it, this alone is insufficient; you must also offer the queen and the prince.’